Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Geoffrey Nejman. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Geoffrey Nejman. Pokaż wszystkie posty

2013/02/15

Na lekarstwo…

Uwielbiam głębokie, narkotyzujące niemal aromaty drzewne w perfumach: moc i lekką kwaskowość rozłożystego dębu, miękkość kremowo-orzechowego sandałowca, ołówkową suchość i jasność cedru, różano-woskową tłustość palisandru, dymno-skórzaną woń dziegciu brzozowego, lepką zieloność strzelistej jodły, mdławą słodycz i głęboką barwę ciemnego wenge, hipnotyzującą nutę lekarstwianego, tłustego agaru... No i oczywiście gęstość balsamicznego, słodko-gorzkiego gwajaku o lekko pikantnym, dymnym tle. Po prostu czyste piękno. A kto się chce przekonać, jak pachnie gwajak, niech sięgnie po syrop na kaszel Guajazyl – zapach jest ponoć ten sam (ponoć, bo choć na pewno łykałam ten syrop jako dziecię, nie jestem w stanie w stu procentach przypomnieć sobie jego smaku czy zapachu; czyli pamięci u mnie jak na lekarstwo).


Otwarcie Gaiac M.Micallef to połączenie bardzo delikatnie cytrusowej bergamotki i słodko-gorzkiego, odrobinę dymnego gwajaku. Zapach jest bardzo intensywny. Pulsujący. Gwajak pachnie jak gęsty, bardzo gęsty syrop w kolorze złoto-brązowego karmelu. I choć jest słodki, jest to słodycz przewrotna, ze sporą dawką goryczy, podszyta szarym dymem. Ten kontrast „słodkie-gorzkie” jest tak cudowny, że jak się zaczynam w niego wwąchiwać, nie jestem w stanie skupić się na niczym innym i zapominam o całym świecie. Ta postać gwajaku wyczuwalna jest przez cały czas trwania perfum. Zmienia się tylko bogactwo aromatów jemu towarzyszących. Bo już po kilku chwilach od otwarcia pojawiają się drobne, białe kwiaty jaśminu, odurzające i – co zachwyci tych, którzy za jaśminem nie przepadają – absolutnie niefekalne. Za moment do tej kompozycji przyłączają się pikantne, lekko korzenne goździki, puszysta wanilia i zielony wetiwer. Gdzieś tam w tle dobiegają jak echo słabe smużki kadzidła. Mam wrażenie, jakbym stała z zamkniętymi oczami w pełnym słońcu. Czuję na ciele ciepło słonecznych promieni, wiem, że ich kolor jest złoto-żółty, ale pod zamkniętymi powiekami nabierają jeszcze cieplejszej, słodszej barwy. 

Na mojej skórze ta kompozycja wibruje przez długie godziny. Zapach gwajakowego drewna trwa i trwa, i trwa... 


Z założenia twórcy zapachu Gaiac jest uniseksem. Niemniej, mam wrażenie, że raczej, jak szalki wagi, swoją słodyczą przechyla się bardziej na kobiecą stronę. Choć muszę też przyznać, że nigdy nie wąchałam go na męskiej skórze – a przecież ta jest w stanie podbić gorzkie, mocniejsze, bardziej dymne nuty z akordu gwajakowego, ostrość goździków i ziemistą zieloność wetiweru. Chyba będę musiała namówić mojego towarzysza niedoli zwanej życie, żeby użyczył mi swojego nadgarstka na kilka godzin, by o tym, że zapach jest uniseksem przekonać się na własnej skórze. Lub raczej na skórze męża. 


Nos: Geoffrey Nejman 
Rok: 1997 
Nuty zapachowe: bergamotka, jaśmin, goździki, gwajak, wetiwer, wanilia 

Ryc. 1. Guaiacum Officinale http://www.starrenvironmental.com

2013/02/06

Krótka bajka o zielonych listkach

Dziś rano, kiedy wybierałam się na szkolenie, stanęłam przed odwiecznym wyborem… no dobrze, nie przed odwiecznym wyborem, a przed półką, na której trzymam swoje perfumy, i sięgnęłam po jedne z tych, o których wiem, że nie zabiją połowy wolontariuszy słuchających wykładu o surrealizmie, a drugiej połowy nie zetną z nóg na kolejne półtorej godziny. Perfumy nadające się do wyjścia do ludzi (wierzcie lub nie wierzcie, nie zawsze jestem egoistką zapachową, zdarza mi się myśleć o innych, szczególnie jeżeli darzę ich sympatią), ale nadal z charakterem, nadal podkreślające moją niekoniecznie dziewczęcą, delikatną osobowość,  nadal niebanalne. W końcu to nie tak, że mam samych urodzonych morderców zamkniętych w kryształowych flakonach, czekających tylko na uwolnienie, by ciąć,  siepać,  niszczyć,  truć i mordować (albo jak napisał Tuwim w wierszu "Do prostego człowieka": „Mordować, grabić, truć i palić”). Po prostu myślę czasem o tym, żeby zapachowo i mnie było dobrze, i tym w pobliżu mnie. 

Patchouli M.Micallef to idealna kompozycja delikatnie ziemistej, bardzo suchej, zakurzonej paczuli (to paczula idealna dla tych, których przeraża klasyczna jej piwniczność, a momentami stęchły oddech, to paczula ucywilizowana, ugrzeczniona, uładzona, ale nieprzesłodzona i nadal z charakterem) i zielonych liści fiołka. Zatem nie ma tu falujących pstrych wianków, a dwie małe zielone roślinki grające w niezwykle harmonijnym duecie. 


Zaznaczę tylko, że zasadniczo nie lubię kwiatowych perfum (za drobnymi wyjątkami  ale zapewne można je policzyć na palcach jednej ręki). Nie lubię fiołków, drażnią mnie, wywołując niewielkie, ale jednak, zawroty głowy, które niebezpiecznie potrafią zbliżyć się do migotania gdzieś za oczami, a tym samym migreny. Inna rzecz ma się z liśćmi – nawet jeżeli w pewnym sensie ich zapach jest zbliżony do zapachu fioletowych płatków. Zieloność tej nuty sprawia, że nie zalega ciężko na mojej skórze, a w połączeniu z ciepłą, ziemistą paczulą, słodkawą wanilią i cielistym labdanum staje się "fiołkowością" udoskonaloną. 

Pierwszy, krótki akord to zdecydowanie liście fiołka – kobiece, pudrowe, zmysłowe. Bardzo szybko ta kobieca wersja zmienia się w zapach uniwersalny, nieprzypisany żadnej z płci, ponadczasowy, wyjątkowy – zielony, tylko z echem pudrowego fioletu, spleciony w gęsty warkocz z suchą, przykurzoną paczulą (to jest ten interesujący dla mnie moment, który na kilka sekund wywołuje w moim nosie rewolucję od nadmiaru pyłków unoszących się w ciepłym promieniu słońca, a jednocześnie sprawia, że raz za razem zaciągam się tą wonią i rozkoszuję nią bez opamiętania). Po chwili w warkocz zapachu wplatają się kolejne nuty, jak jedwabne wstążki – ciepła wanilia, nie za słodka, nie za puchata, zmysłowe piżmo i ambra, delikatne labdanum, na tyle jednak wyraźne, że w tym brązowo-złotym warkoczu widoczne jest cieniutkie, czarne pasemko kadzidła. Warkocz jest gesty, gruby, lśniący, a jego plecenie trwa i trwa. 


Kiedy pierwszy raz powąchałam Patchouli M.Micallef, odłożyłam fiolkę z próbką wyraźnie zniechęcona (no jednak fiołek). Po jakimś czasie spróbowałam na skórze. Podejście nieudane, wynik 2:0 dla Patchouli. Jednak do trzech razy sztuka – za trzecim razem to już była miłość po sam grób, a raczej korek flakonu. 


Nos: Geoffrey Nejman 
Rok: 2006 
Skład:
Nuty głowy: liście fiołka 
Nuty serca: paczula 
Nuty bazy: wanilia, czystek (labdanum), białe piżmo, ambra 


2011/01/06

Słodko mi...

A mogło być mi błogo. Mogło. Mam katar jak stąd do Omanu, ale mimo to wybrałam się do perfumerii, żeby co nieco powąchać (tak, z zatkanym nosem… to nawet jak na od perfum uzależnionego ktosia zbyt wiele), zdobyć kilka ważnych dla mnie próbek, pogadać z miłymi sprzedawcami (uwielbiam te pogaduchy… i minę znudzonego, choć zaskoczonego ogromem mojej pasji męża), po prostu poprzebywać wśród setek flakonów wypełnionych cudami i żeby zdobyć kolejne oudy. No i pędziłam sobie przez ulice mojego miasta w oparach Oud 27 Le Labo, z nadgarstkami, oczywiście, dziewiczo-czystymi, przygotowanymi na drobne testy (tak, wiem, po co testować, jak ma się katar, bezsens), cała zadowolona z dnia wolnego. No i najpierw wpadłam jak burza do Bond no. 9, żeby zdobyć Signature Perfume (czytałam, że do bani, ale poznanie kolejnej wersji oud kusi, oj kusi). Potem przefrunęłam do Barneysa, gdzie skarbów mają bez liku. I dorwałam dwa oudy Byredo, które, o ile zdrowie pozwoli, w najbliższym czasie przetestuję i zrecenzuję, słowo zucha (harcerzem nigdy nie byłam, zuchem, a i owszem). No ale po co robić „puste” przebiegi, szczególnie, jak nadgarstki do prób gotowe. No to psik, psik L'Artisan Parfumeur Traversée du Bosphore na jeden nadgarstek (o nie, zapach nie dla mnie, same jabłka, pistacje i cukier). A na nadgarstek drugi - L'Artisan Parfumeur Coeur de Vétiver Sacré (ładna bestia, góra wetiwerii i herbaty).
Żeby moje szczęście było jeszcze pełniejsze, dotarła do mnie paczuszka z Luckyscent. Kolejne próbki do testów, same piękności… mam nadzieję (no dobra, chyba nie wszystkie piękne, bo po basenie uraczyłam swe łokietki dwiema kompozycjami i jedna, no cóż, nie zachwyca).
Niestety, moje szczęście pełnym nie jest. Bo. Mam. Paskudny. Katar.
Zatem zapachy te muszą poczekać na testy i recenzje. A dziś, w ramach umilania (lub nie) Wam czasu, recenzja szkicowana, kiedy jeszcze z moim nosem było wszystko w porządku. Uwierzcie mi na słowo.
Chyba nikogo nie zdziwi, jak napiszę, że w 2009 roku na wieść o nowej interpretacji Aoud, wychodzącej spod ręki Goefreya Newmana dla M. Micallef, moje serce zamarło w oczekiwaniu (no dobra, nie zamarło, po prostu po kręgosłupie przebiegł mi miły dreszcz związany z radością oczekiwania). Nie nastawiałam się jednakże na miłość od pierwszego niuchnięcia. Oud jak to oud – mamił, bo moje uzależnienie od tej nuty jest z dnia na dzień coraz większe, jednak pozostałe nuty – słodkie do granic możliwości, wywołujące bóle zębów i skurcz ślinianek – odstręczały niejako swoją ulepkowatością.
Aoud Gourmet – bo o nim mowa – jest zdecydowanie taki, jakim go sobie wyobrażałam. Potężny oud w pełni rozkwita w otwarciu. Jednak od samego początku nos atakuje marcepan w ilości, która nawet maniaka marcepanu mogłaby powalić jednym ciosem na kolana. Od razu na myśl przychodzą mi zamknięte w małych, foliowych woreczkach kulki vel ziemniaczki marcepanowe, których szukałam w małych sklepikach, dziecięciem będąc, a które, choć wcale ich nie lubiłam, a wręcz przeciwnie, jakoś spać mi po nocach nie dawały.


Marcepan osłodzony jest cukrem i doprawiony oudowa polewą. Lekko lekarstwiana nuta zachwyca, a ona i jej słodkie towarzystwo razem nie są brzydkie, choć za słodkie. Do czegoś Wam się przyznam – nie lubię słodyczy, zdecydowanie wolę coś słonego, a najlepiej unurzanego w diabelnie ostrych przyprawach. Niemniej, nie uwierzycie w to, co napiszę, otwarcie Aoud Gourmet i tak mi się w pewien „perwersyjny” sposób podoba.
W pewnym momencie w początkowe nuty zaczynają się wplątywać cudowne aromaty drzewne, suchy cedr i wcale nie ziemista paczula o odcieniu lekko orzechowym (dokładnie taka, jak w Patchouli tej samej marki). I właśnie rozwinięcie jest na mojej skórze etapem najpiękniejszym, choć słodycz nadal utrzymuje się na nad wyraz wysokim poziomie. Ambra i sandałowiec sprawiają, że oud staje się miękki, puszysty, ciepły, mimo typowej dla niego ostrej, lekarstwianej nuty. W zależności od temperatury ciała oud staje się słabszy lub mocniejszy, niemniej niezmiennie daje o sobie znać przez całą żywotność perfum na skórze. I tak już ten zapach trwa na mojej skórze, nie ewoluując, a słabnąc jedynie, do ostatecznego zgaśnięcia.

Jednak za mało tego oudu w oudzie. Powiem tak, że dla tych, którzy ze słodkimi perfumami się lubią, słodycz Aoud Gourmet będzie wzmagała pracę ślinianek i otuli w zimowe wieczory, zdecydowanie poprawiając nastrój. Dla tych, którzy poszukują 100% oudu w oudzie, słodycz to zbyt wielka. Jak i dla mnie. A że mówiłam, że ta kompozycja Newmana mi się podoba? Podoba, zdania nie zmieniam. Nie na tyle jednak, żebym szarpnąć się miała na spory wydatek. Zdecydowanie wolę znaleźć oud mniej słodki albo i w ogóle bez grama słodyczy.


Nos: Geoffrey Newman
Rok: 2009
Nuty zapachowe:
nuta głowy: oud, cukier, marcepan, miód, przyprawy
nuta serca: paczula, cedr, cypriol
nuta bazy: ambra, sandałowiec, kaszmeran, piżmo

ryc. 1. http://my-kitchen-is-my-castle.blogspot.com
ryc. 2. www.luckyscent.com

2010/10/31

Mój ci on!

Bycie agarowym zboczuchem, no dobrze, koneserem, zobowiązuje. Przynajmniej do tego, żeby recenzję perfum z nutą przewodnią aloesu drzewnego u siebie zamieścić. Zwlekałam z jednego powodu. Najłatwiej recenzje pisze się wtedy, gdy zapachy wywołują intensywne emocje – nieważne, czy pozytywne, czy wręcz przeciwnie. Najgorzej pisze się o zapachach, wobec których pozostaje się, nie potrafię tego delikatniej wyrazić – obojętnym. Ale równie ciężko pisze się o tych zapachach, które tak czarują, które taką miłość i pożądanie budzą, że mózg odmawia posłuszeństwa, a człowiek tylko tkwi w niemym zachwycie. I ten ostatni powód zablokował mi całkowicie umiejętność posługiwania się słowem. Dlatego ta recenzja pojawia się tak późno.


Nie będę pisała o tym, czym jest oud, bo dużo lepiej, niż kiedykolwiek by mi się udało, zrobiła to już u siebie moja siostra w agarze - Sabbath. W każdym razie uwielbiam tę nutę w perfumach. Jest głęboka, obezwładniająca… i kontrowersyjna. Moja przyjaciółka, kiedy dałam jej do powąchania ukochane oudowe perfumy, fujała na mnie jeszcze kilka dni po tym fakcie, patrzyła krzywo i mówiła, że chciałam jej zrobić kuku przez nos. Nie napiszę o niej „niewdzięczna”, bo przecież de gustibus non est disputandum, no ale przyznajcie szczerze, jak ona mogła! Toż przecież oud jest nutą fascynującą i wszyscy powinni kochać ją, przepadać za nią, poszukiwać jej w każdym zakątku kolejnych perfumerii!
Oczywiście, moi drodzy, wiecie, że sobie brzydko teraz żartuje. Naprawdę nie każę nikomu kochać, a nawet lubić tej nuty. Ja ją kocham i to mi w zupełności wystarczy.

Wąchałam wiele agarowych perfum, jedne podobały mi się mniej, inne bardziej, jeszcze inny sprawiały, że moje serce biło jak szalone… Ale to ten zapach agarowy, który poznałam jako pierwszy, jest dla mnie nadal ideałem, do którego odnoszę wszystkie pozostałe wariacje na temat drewna aloesowego. Aoud M. Micallef – oudowy wzorzec (wcale nie małpuję Sabbath, po prostu przypadkowo czujemy wobec Aoud, tudzież Micallef Man, dokładnie to samo).
Kiedy pierwszy raz powąchałam Aoud, powiedziałam, że TAK powinien pachnieć każdy prawdziwy mężczyzna (tak seksownie, wspaniale, tajemniczo, fascynująco...). Zdania, oczywiście, nie zmieniam, ja je tylko lekko rozbuduję – i przynajmniej jedna kobieta, czyli ja.
Otwarcie jest intensywną mieszanką dwóch woni – róży, tej purpurowej, mięsistej, o płatkach grubych i ciężkich, oraz agaru – gęstego, oleistego, świdrującego, głębokiego, o lekko chemicznej barwie, przypominającej skórę… i plastry z opatrunkiem. Jeżeli porównać te dwa składniki do głosów, róża byłaby najpiękniejszym altem, a agar cudownym, wprawiającym w drżenie każdy milimetr mojego ciała basem. Ten duet śpiewa swoją arię długo, z prawdziwą pasją. W tym śpiewie czuć, że wykonawcy dobrze się ze sobą czują, szanują się, a nawet świadomi są pewnej chemii, która między nimi się rodzi, świadomi są niemal erotycznego napięcia.
Z czasem barwa głosu lekko się zmienia, róża łagodnieje, nawet słabnie, a agar staje się agresywniejszy, zaczyna dominować nad różą, powoli pojawiają się partie solowe w jego wykonaniu, następnie stają się coraz częstsze, aż w końcu róża z divy operowej przekształca się w ambitną chórzystkę. A agar – wciela się w rolę Mefistotelesa w operze „Faust” Charlesa Gounoda, marszczy swoje krzaczaste brwi, kusi doktora Fausta, kusi…
Początek duetu róży i oud to śpiew a cappella, po czym powoli włączają się instrumenty. Sandałowiec, który miękko wystukuje rytm i pomaga solistom w utrzymaniu tempa, nie wybijając się ponad nich; delikatnie brzmiące przyprawy, które przypominają dźwięki trójkąta, wznoszące się raz na jakiś czas pod sklepienie sali operowej … i szafran, czyli skrzypce, które do końca wspierają oud, podkreślają jego kontrowersyjną urodę.


Nie miałabym nic przeciwko, gdybym tego występu mogła słuchać w ogromnej sali operowej sama, samiuteńka. Gdyby artyści występowali tylko dla mnie. Ale każdego konesera takiej muzyki z przyjemnością zaprosiłabym, żeby usiadł obok mnie, bo równie chętnie sztuką rozkoszuję się w towarzystwie osób, z którymi mogę dzielić pasje.


Nos: Geoffrey Nejman
Rok: 2004
Nuty zapachowe: róża, olejek agarowy, sandałowiec, cynamon, szafran, gałka muszkatołowa, miód, paczula

ryc. 1. http://forestpathology.cfans.umn.edu
ryc. 2. www.luckyscent.com