Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sonoma Scent Sudio. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sonoma Scent Sudio. Pokaż wszystkie posty

2013/08/12

Nie lubię czekolady

Nie lubię czekolady. Proszę. Przyznałam się. Nie lubię, i już (proszę nie palić mnie na stosie dla uciechy gawiedzi za tę herezję). Ze słodyczy za to lubię frytki. I chipsy. I wszystko inne, co jest słone i ostre. Czyli absolutnie niesłodkie. Jedyna opcja czekoladowa, jaką miałam tylko dla siebie, na wyłączność (towarzysz niedoli zwanej życiem nie chciał tego tknąć), to była gorzka czekolada wypełniona ogromną ilością chili. Nie dałam rady zjeść całej. Była zbyt czekoladowa.


Nie powinno się zatem wydawać dziwnym, że nie poszukuję również słodyczy w mydełkach, żelach pod prysznic, balsamach czy masłach do ciała (dostałam raz malutkie opakowanie masła do ciała od Laury Mercier o zapachu karmelu; czy muszę dodawać, że używałam tylko do smarowania kończyn dolnych, które z prędkością światła chowałam pod kołdrę lub okrywałam długimi spodniami, byle zapach nie docierał do mojego nosa?), a przede wszystkim w perfumach. Owszem, zdarzyło mi się mieć odlewkę lub dwie czegoś słodszego (na przykład L'Oiseau de Nuit Perfumerie Generale), ale przez myśl by mi nie przeszło kupowanie flakonu. Po prostu nie jestem, przepraszam za przekleństwo, targetem.

Ale lubię Laurie Erickson, a w zasadzie twory, które z jej perfumeryjnego studia wychodzą. I choć wiedziałam, że jedna z najnowszych kompozycji moja nie będzie, przetestować musiałam.

Nowa kolekcja zapachów stworzonych w stu procentach z naturalnych składników i na bazie organicznego alkoholu lub organicznego olejku to coś dla tych, którzy - jak sama Laurie dodaje - lubią zapachy o mniejszej projekcji, raczej przyskórne. Spiced Citrus Vetiver Sonoma Scent Studio już recenzowałam. Z niecierpliwie, aczkolwiek z niepokojem czekam na Ambre Incense, którego premiera zapowiadana jest na jesień. A dziś? Dziś będzie o Cocoa Sandalwood.

Kompozycja jest w sumie tym, czym być obiecuje. Orzechowy sandałowiec, słodkawe, tłuste kakao i brzoskwinia. Nie zachwyca mnie, niestety, takie otwarcie. Połączenie tłustych, lekko zjełczałych orzechów w olejku z sandałowca z tłustym, niemal lepkim kakao i mleczną, mdławą brzoskwinią jest dla mojego nosa najzwyczajniej w świecie męczące i nieprzyjemne. Wszystko jest gęste, lepkie, kremowe i drażniące moje powonienie. Brzoskwinia miała zapewne łagodzić tę niekoniecznie pierwszej świeżości czekoladę z orzechami, ale niestety tylko pogarsza sytuację na linii frontu.


Nie pomaga też to, że po dłuższym trwaniu takiej mikstury czasem można wyczuć kawowy oddech i drobniutkie, mięsiste płatki róży. Nawet suchy cedr niewiele już tu może wskórać. Goździki też są jakieś takie wymoczone i wyprane ze swojego często inwazyjnego aromatu.  Całość jest zbyt gęsta, tłusta i zatyka moje górne drogi oddechowe zapachową kluską.

Potem jeszcze można wyczuć kremową wanilię (ale jej zapach przypomina raczej wanilinę niż naturalną wanilię - jest mdławy i syntetyczny). Nawet jestem w stanie wyczuć jakąś woskową nutę (już sama nie wiem, co może za nią odpowiadać; zakładam również, że największy organ mojego ciała wypacza wszystko tak, że nawet z goździków czy cynamonu zrobi woskową figurkę).

I jak normalnie nie zachwyca mnie krótka trwałość zapachów na skórze, ich ciche brzmienie, brak nawet niewielkiej projekcji, tak tym razem cieszę się, że właśnie w ten sposób, a nie inaczej zapach układa się na mojej skórze. Szczerze powiedziawszy z utęsknieniem czekam na to, aż z mojej skóry całkowicie zniknie. 


Z jednej strony żałuje, że jak na razie kompozycje z serii Sonoma Naturals nie należą do moich ulubionych (dlatego właśnie z niepokojem czekam na Amber Incense, choć mam nadzieję na odmianę tej złej dla mnie passy), a z drugiej - wcale mnie brak sympatii do tego zapachu nie martwi, bo jest tyle innych, pięknych kompozycji stworzonych przez Laurie, że mam czym się zachwycać. Zakładam, że na innej skórze, dla innego nosa zapach okaże się wymarzonym. A co do mnie? Przecież nie musi mi się podobać wszystko.

Rok: 2013
Nos: Laurie Erickson
Nuty zapachowe: absolut kakao, absolut kawy, imbir, cynamon, absolut goździka, brzoskwinia, absolut róży, cedr, absolut sandałowca, piżmian właściwy, wanilia



2013/07/15

Cytrusowy ból głowy

Czy da się coś polubić na siłę? Nie mówię tylko o masochistycznych testach zapachów, które - mimo że maltretują nos i wykręcają żołądek na drugą stronę - przeprowadzamy, żeby przekonać się, że może kolejne fazy będą lepsze, że może w którymś momencie cierpień znajdziemy ulubioną nutę w oprawie idealnej,  w końcu żeby napisać recenzję. Mówię o polubieniu polubieniu. Ja nie potrafię.

Nigdy nie komplementuję, kiedy uważam, że coś/ktoś na komplement nie zasługuje. Inna rzecz, że zjechać jakoś szczególnie też nie potrafię, bo nie przepadam za sprawianiem przykrości (jak nie mam nic miłego do powiedzenia, to po prostu siedzę cicho).

Jednak zdarzają się zapachy, których nijak skomplementować niepodobna,  a milczenie wydaje się jakieś tanie, choć jest złotem. Krytyka wyjątkowo w gardle mi nie staje. Czyli, jak się domyślacie, dziś będzie - nazwijmy to eufemistycznie - oschle.

Laurie Erickson ma niesamowity nos, nawet jak na Nosa. Mam wielki szacunek dla niej, dla jej małej indie marki i sentyment do kolejnych kreacji (a niektóre nawet uwielbiam). Tym razem Laurie na warsztat wzięła składniki tylko i wyłącznie naturalne - powiła już dwa zapachy (Cocoa Sandalwood i Spiced Citrus Vetiver), z trzecim jest przy nadziei (Amber Incense). Dziś będzie o noworodku.


Spiced Citrus Vetiver Sonoma Scent Studio w pierwszych sekundach pachnie bardzo słodką pomarańczą i suchym wetiwerem. Ale przesłodzony towarzyszką wetiwer szybko bierze nogi za pas, a opuszczona dama pachnie jeszcze intensywniej. Następnie przyłącza się do niej bergamota i obie panie śpiewają w donośnym duecie. Jak już sobie tak pośpiewają, aż ochrypną, dopuszczają do głosu imbir (choć nadal swoim skrzekiem próbują go zagłuszyć). A potem pojawia się konkurencja - osmanthus, pachnący owocowo z domieszką czegoś lekko chemiczno/plastikowego. Nawet jaśmin ze swoim mormorando nie bardzo może się przez te upojone brzmieniem własnego głosu śpiewy przebić (no ale przynajmniej chór robi się zacniejszy). I właśnie słodkie pomarańcze i osmanthus czuję w postaci niemal niezmienionej kilka godzin. Przyznam szczerze, że nie jest to dla mnie najprzyjemniejsze doznanie, walczę z przyczajonym bólem głowy, a kolorowego ptaka staram się trzymać w ryzach, byle nie uciekł na wolność. Na szczęście po kilku godzinach głośne śpiewy zmieniają się w pomrukiwania i choć nadal mam wrażenie, że siedzę na wirującej z prędkością światła karuzeli, gdzieś tam widzę światełko nadziei w tunelu.

Nie wiem, czy to dlatego, że na horyzoncie zaczyna majaczyć wanilia, bo to nie jest mój ulubiony składnik w perfumach, choć w tym przypadku odwraca niemrawo uwagę od śpiewaków. Masochistycznie wwąchuję się w skórę w poszukiwaniu wetiweru, ale nie znajduję. Dostrzegam natomiast w zapachu drobne plamki, plameczki cedru i miękkiego, kremowego sandałowca (może kapkę zbyt woskowego). Nadal brakuje mi czegoś dosadniejszego, co zrównoważyłoby słodycz i kremowość kompozycji. Nie pomaga i to, że z plamki, plameczki, sandałowiec przeistacza się i objawia jako całkiem, całkiem miła plama.



Gdyby końcówka zapachu stanowiła jego początek (a właściwy początek nie istniał), to moje wrażenia byłyby inne. Zapach podobałby mi się. A ponieważ jestem zmęczona wcześniejszymi jego fazami, nie bardzo potrafię dostrzec urodę wygasania i docenić wytchnienie, jakie mi przynosi. I choćbym chciała polubić, na siłę, nie mogę.


Rok: maj 2013
Nos: Laurie Erickson
Nuty: czerwona pomarańcza, bergamota, imbir, cynamon, goździk, absolut jaśminu, absolut osmanthusa, wetiwer, cedr, sandałowiec, wanilia

2013/07/11

W sekwojowym lesie

Moja miłość do wszelkich drewniaków to nie zwykła fanaberia, tylko najzwyklejsze w świecie działanie kosmosu, a w zasadzie rodziców, ponieważ to oni nadali mi takie imię, nie inne (choć to siostra rości sobie prawa autorskie, że niby "leśną" mam zawdzięczać tylko jej). Nie ma co walczyć z naturą, losem i przeznaczeniem. Imię zobowiązuje (tak samo, jak nazwa tego miejsca, nick też, ale w tej materii dawno się  poddałam). Zatem porzucam dziś zieloności i wracam do domu. Czyli do lasu. 


W lesie sekwojowym pachnie szczególnie. To wspomnienie zostanie ze mną na zawsze (mam nadzieje!). Zapach sekwoi oddziałuje tam mocno, że niemal uzależnia... chciałoby się wśród nich spędzać całe dnie. Pierwsze, co pomyślałam, kiedy tylko zapach dotarł do moich nozdrzy - Sequoia Comme des Garcon idealnie oddaje ducha tego miejsca. A jakiś czas później, długo po powrocie z wakacji, sięgnęłam po jedną z wielu próbek do przetestowania... i znowu znalazłam się w sekwojowym lesie.

Forest Walk Sonoma Scent Studio pachnie tym, czego po nazwie zapachu można się spodziewać. Czyli spacerem po lesie. Sporym lesie. Z dużymi drzewami. 

Zapach jest bardzo realistyczny. Otwiera się ziemistą, lekko piwniczną paczulą, ogromną ilością poszycia leśnego, korą i gałęziami drzew, ogromną dawką igliwia. I kamforą. Wiercąca w nosie cudowność. Zapach jest bezkompromisowy, przestrzenny, bogaty... i zdecydowanie widoczny. Po prostu wchodzisz do lasu i przekraczasz magiczną granicę między cywilizacją i naturą. Znajdujesz się w innym świecie.

Kiedy kamfora łagodnieje, a potem - jak to kamfora ma w zwyczaju - znika jak kamfora, można wyczuć subtelne niuanse kwiatowe, jakby promienie słońca przebiły się przez gęste gałęzie i oświetliły małą plamę ziemi: maleńkie pudrowe fiołki, drobne, białe pączki jaśminu. Zapach ociepla się, łagodnieje.


Niemniej nadal czuć drzewa - jodłę, choinę, dąb, odrobinę sandałowca. Całość jest miękka i iglasta jednocześnie. Mech dębowy nadaje dodatkowego wymiaru temu, już i tak wielowymiarowemu, zapachowi. A im bliżej końca, tym bardziej labdanowo-ambrowo. Czuć tylko delikatne drganie olibanum, dzięki czemu zapach nie jest gorący, a ciut chłodniejszy i przestrzenny.



Nie mówię, że Sequoia CdG i Forest Walk są identyczne, nie są nawet podobne. Oba pięknie oddają ducha  sekwoi, ale każdy w zupełnie inny sposób. Może w ogóle nie pachną sekwoją, nawet jej nie przypominają, a tylko mój mózg płata mi figle. Niemniej, to bardzo przyjemne figle.

Rok: 2012
Nos: Laurie Erickson
Nuty: absolut choiny, absolut jodły, tuja, absolut dębu, galbanum, absolut jaśminu, fiołek, olibanum, absolut labdanum, absolut mchu dębowego, paczula, sandałowiec, irys, benzoin, nuty ziemiste

Ryc. 1-2. Sequoia National Park, zdjęcia z mojej prywatnej kolekcji.

2013/07/09

Drzewko figowe

Aż się sama siebie boję! Poza czernią, brązem i szarością, odkrywam również uroki zieloności olfaktorycznej (czy jest na sali egzorcysta?). Kto by uwierzył! Czyli tak, jak obiecałam, dziś kolejny figowiec. Figowiec nie byle jaki, bo wyszedł spod ręki, a w zasadzie nosa, który niczego nie robi byle jak.  Fig Tree Sonoma Scent Studio.

Otwarcie jest mocno zielone, czyli znowu mamy miażdżone w palcach figowe  liście, rozłupywane gałązki, rozrywane na części niedojrzałe owoce, a nawet... łamany tatarak. Dodatkowo zaraz po aplikacji w tle cierpkiej i świeżej zieloności wyczuwalna jest dziwna goryczka i ziemistość, za która odpowiada wspaniała paczula. Niemniej po chwili wietrzeje. I pozostaje nam tylko zieloność.


Kiedy zieloność brzmi już wystarczająco długo, pojawia się pod nią dosłownie odczuwalny na języku kulinarny posmak. Wanilia. Ale niespecjalnie słodka ni zbyt puchata. Wanilia z tonką stają się coraz wyraźniejsze... i pojawia się powiew kokosa, ale też niemdłego i niesłodkiego. Kokos jest oczywiście zielony. I bardzo szybko znika. Po kolejnych kilku minutach zapach gęstnieje. Jest bardziej zawiesisty niż Philosykos Diptyque i zdecydowanie mniej kojarzy się z latem.

W końcu wyczuwalny staje się cedr, a moment po nim pojawia się piżmo, lekko - jak to często na mojej skórze - mydełkowe, ale dzięki temu nieodparcie kojarzące się z czystością. W ogóle im dalej w las (figowy), tym bardziej perfumeryjnie. Jest odrobinę bardziej słodko, kremowo, piżmowo, kobieco, zdecydowanie cieplej, a zieloność wytraca już swoją cierpkość.


O ile Philosykos nie zmienia się na skórze jakoś szczególnie i nie przechodzi błyskawicznych ewolucji, o tyle Fig Tree to zapach zmienny i wielowymiarowy. Dla ułatwienia: jeżeli Philosykos jest dobrze ułożoną panienką w zwiewnej sukience z koronki, to Fig Tree jest chodzącą po drzewach chłopczycą w rozerwanych na kolanach spodniach i rozdeptanych tenisówkach, która czyta pod drzewem Platona, a wieczorem zmywa z siebie kurz, zalepia plastrem rozbite kolana,  rozczesuje włosy, zakłada śliczną sukienkę w groszki i ze słodkim uśmiechem na ustach idzie na randkę ze swoim królewiczem.


Piszę to, zajadając się pysznymi, tureckimi suszonymi figami. Błoga rozpusta.


Rok: 2011
Nos: Laurie Erickson
Nuty: zielona figa, wanilia, cedr, paczula, tonka, piżmo

Ryc. 1. http://pender.ces.ncsu.edu
Ryc. 2. http://honestcooking.com
Ryc. 3. www.sonomascentstudio.com

2013/02/11

Toast

Elegancja i prostota wysokich kieliszków z cieniutkiego, delikatnego szkła, kieliszków na wysokich, szczupłych nóżkach, barwa ciemnego, grubego szkła butelki, strzał korka, którego - nieważne jak bardzo jestem na niego przygotowana - zawsze się wystraszę, chmurka dymu przy szyjce butelki zaraz po tym strzale, ciecz, pieniąca się przy wlewaniu do kieliszków i pierwszy, mały, koniecznie wytrawny łyk musujący na języku. Ach, jak ja lubię szampana! Prawdziwego francuskiego szampana! Jego zapach, smak, kolor, fakturę na języku i wyjątkowy dźwięk dobiegający z kieliszka; celebrowanie każdego łyczka, leniwe sączenie, najlepiej - i tu może zdziwię - na kanapie, w wygodnym ubraniu, ba, nawet dresie, z nieinwazyjną muzyką w tle, przy interesującej rozmowie. O, żeby tak można było częściej...


Pierwsze sekundy Champagne de Bois Sonoma Scent Studio to... szampan, prawdziwy szampan z Szampanii, gęsty od maleńkich, tańczących pęcherzyków, prawdziwie musujący, jasnożółty, wytrawny, z lekko kwaskowa nutą. Taki, jak lubię. Do tego aldehydowego akordu przyłączają się białe pęki jaśminu i maleńkie kłącze pudrowego irysa, które tu się, nie wiedzieć czemu, zaplątało. Po chwili zapach robi się jeszcze ciekawszy, ponieważ wydobywają się z niego kremowy sandałowiec, gęsta ambra i żywiczne labdanum. Żadna z nut nie wybija się jakoś szczególnie ponad pozostałe. Akordy mieszają się delikatnie, musują na języku -  mam wrażenie  że słyszę ten wyjątkowy dźwięk pękania małych pęcherzyków gdzieś pod kopułą podniebienia. Aż ma się ochotę zamknąć oczy i w spokoju rozcierać aromat na kubeczkach smakowych.


Goździki, które najpierw cichutko szepczą, stają się bardziej słyszalne. Szampan z wytrawnego przeistacza się w półsłodki. Nadal smaczny i nadal upaja. I ta doskonała harmonia, jak muzyka sfer, trwa i trwa... niemal w nieskończoność. 

Koncentracja tych perfum jest powalająca - cały dzień. Wnętrze łokcia pachnie nawet po kąpieli. Rano założyłam sweter przesycony Champagne de Bois w okolicy wnętrza łokcia - po kilku sekundach zapach przechodzi z kaszmirowych włókien i osiada ponownie na skórze. I choć wiem, że nie będę tą kompozycją nigdy więcej pachnieć, bo jednak zbyt kobieca, zbyt zwracająca uwagę, zbyt intensywna (niestety w męczący dla mnie sposób), doceniam ją, bo ciekawa jest zaiste.


Nos: Laurie Erickson
Rok: 2008; reformulacja 2012
Nuty zapachowe: aldehydy, jaśmin, goździk, sandałowiec, absolut labdanum, wetiwer, ambra





2013/02/09

Drugie oblicze kadzidła

Niektórzy mają talent. Z prostych rzeczy tworzą wielkie. Ot tak, jakby pstrykali palcami. Pstryk i już. 

Laurie Erickson, założycielka i nos marki Sonoma Scent Studio, miesza poszczególne esencje z taką łatwością,  jakby to było układanie dziecięcych puzzli z co najwyżej 25 elementów, a nie żmudna praca. Trzynaście sekund i obrazek gotowy. Nie znam (jeszcze) jej wszystkich kompozycji, pewnie też dlatego, że w swojej ofercie ma wiele kwiatowych, a z takimi najzwyczajniej nie bardzo mi po drodze. Niemniej te, które wpasowują się w moje gusta, są nadzwyczajne. Oryginalne, niepowtarzalne, mocne, głębokie, czasem dzikie, nawet drapieżne, zdecydowanie nieuładzone, nieprzeciętne, bezkompromisowe. Lubię odważne perfumy, prowokujące i te takie są. Wyraźne kadzidła, drewno, agar, niewiele tu - lub w ogóle brak – upiększania na siłę, łagodzenia, tłumienia. Doceniam to, że Erickson nie stara się podobać wszystkim, nie stara się o to, by jej poszczególne kreacje mógł nosić każdy... ale każdy w arsenale jej kompozycji znajdzie coś dla siebie. Jak nie lubisz kwiatów, szukaj kadzideł. A może wolisz tytoń? Lub piżmo? Aldehydy? 

Tego mi czasem brakuje w projektach pewnych marek – tworzą perfumy, które mają mieć, dajmy na to, ostry, kadzidlany pazur, ale ponieważ nie wszyscy lubią kadzidło, łagodzi się kompozycję, tłumi tytułowego bohatera, wypacza, deformuje, zaciera się jego prawdziwe rysy i każe mu się udawać, że nie jest tym, czym jest, aż staje się własną karykaturą. I tak o to powstają: kadzidło dla mas, oud dla mas, ambra dla mas, ba, nawet róże, fiołki czy irys dla mas. Nie mówię, że to źle. Nie potępiam. Po prostu ja nie tego szukam. 


Prawdziwe kadzidło jest jak Janus, ma dwa oblicza. Może być świetliste, wzniosłe, o czystym, anielskim spojrzeniu, białych skrzydłach i złotych lokach, tak dobrze znane z kościołów. Może być też dymne, ciężkie, żywiczne, czarne, bliskie ziemi, jakby o kruczych skrzydłach, nieokiełznane, niemające wiele wspólnego z rytuałami. I oba te oblicza, choć tak różne, są jednakowo piękne, jednakowo hipnotyzujące. 

Incense Pure Sonoma Scent Studio pachnie prawdziwym kadzidłem. Ale zdecydowanie nie tym anielskim. Otwarcie to czysta kamfora – mocna, wiercąca w nosie. Ale - jak to kamfora – szybko znika i wtedy do nozdrzy dociera piękny aromat mocnego, dymnego, ciemnego kadzidła, brudnego, żywicznego labdanum, lekko zbutwiały zapach ziemi – bezsprzecznie piwniczna paczula. To jest chyba mój ulubiony moment – w jakiś sposób kojarzy mi się z otwarciem Black Tourmaline Oliviera Durbano, jednak bez (dla wielu: na szczęście) kminu. Zapach nie jest czarny, jest ciemnobrunatny, gęsty, ale nie lepki. Dla mnie – piękny! 

Potem zaledwie delikatnie ewoluuje, wytraca brunatne odcienie i powoli staje się coraz bardziej szary. I choć żywice nadal dominują, łatwiej wyodrębnić z zapachu delikatną słodycz wanilii i małych, złotych grudek mirry, jakby orzechowość sandałowca i suche wiórki cedru. 



Generalnie nie ma tu salt, piruetów, podskoków, zapach trwa niemal niezmiennie, niemal, bo zmiany są, choć subtelne, prawie niezauważalne. Zapach staje się mniej drapieżny, rozjaśnia się, by z wygasaniem być już szarością z gdzieniegdzie tylko ciemniejszymi, brunatnymi plamkami.

Nos: Laurie Erickson 
Rok: 2010 
Nuty zapachowe: kadzidło frankońskie, mirra, absolut labdanum, olej czystka, absolut mchu dębowego, indyjska paczula, sandałowiec, cedr, ambra, irys, absolut korzenia arcydzięgla, elemi, absolut wanilii


2013/02/07

Kąpiel w czerwonych płatkach

Jestem człowiekiem rozczarowanym… 

Głównie z powodu mojej skóry. Skóra jest “piątym elementem” każdej perfumeryjnej przygody, jest tchnieniem dającym życie, kamieniem filozoficznym olfaktorycznych alchemików, słońcem, wokół którego krążą planety nut zapachowych. To moja skóra, jej chemia, umożliwia wegetację składników, zmienia pory roku, ogrzewa, ożywia, czasem uśmierca. I właśnie ona mnie niekiedy zawodzi, rozczarowuje. 

Ma pewną złośliwą skłonność: w niezrozumiały dla mnie, przewrotny sposób podbija pewne nuty i tłamsi inne. A podbija głownie różę. Zatem jeżeli w kompozycji znajduje się róża, nawet jej niewielki dodatek, moja skóra robi z niej Różę, zagęszcza ją, mutuje w różanego giganta, w różaną Godzillę, King Konga, barwi jej płatki na karminowo, na ciemnobordowo, niemal na czarnoczerwono, mnoży. Jedną malutką różyczkę zmienia w różany ogród ciągnący się po horyzont (zresztą już kiedyś o tym pisałam). Niestety, za różą w perfumach nie przepadam (unikam perfum różanych, różano-różanych i innych różanych konstelacji), choć doceniam jej ciekawe, nadzwyczajne ujęcia. 


A teraz do rzeczy.

Bardzo lubię kompozycje Laurie Erickson z Sonoma Scent Studio. Uwielbiam ich moc i siłę, cenię w nich to, że nie boją się pokazywać swojego potężnego piękna. Pociąga mnie w nich przepych drzew, kadzideł, agaru. Lubię je do tego stopnia, że chcę mieć na półce. A że staram się poznać i może tym samym polubić ambrę, sięgnęłam po tę z arsenału SSS. 

Otwarcie Ambre Noir Sonoma Scent Studio to gęsta, oleista, ciężka, ciemnobordowa – uwaga! - róża na słodkawej olibanowo-labdanowej łodydze, zroszona słodkawo-żywiczną mirrą. Gdyby ktoś dał mi nieopisaną fiolkę, pomyślałabym, że doświadczam otwarcia jednej z oudowo-różanych kompozycji Montale. Tym bardziej, że mogłabym się założyć, mogłabym przysiąc, że jak kolce na łodyżce, czai się gęsty, lepki, narkotyzujący agar, czeka, by utoczyć kroplę krwi z serdecznego palca. I gdybym kochała różę, w tym momencie wpadłabym w niemy zachwyt, bo znalazłam różę doskonałą: ciemną, mroczną, drapieżną i w połączeniu z pięknym agarem.


Z niecierpliwością czekam jednak na ambrę. No cóż, róża całkowicie dominuje zapach (ech, z tą moją skórą!), cały czas pozostaje nutą najmocniejszą. Spod ciężkich płatków niezmiennie wydostaje się równa kadzidlana smuga, czasem przedostanie się sandałowiec, cedrowa drzazga i choć zapach staje się mniej oleisty, mniej gęsty, nie przycicha. Dopiero po kilku godzinach mogę powiedzieć, że moce się wyrównały i nie ma już dominanty w zapachu. Piękna to kompozycja – doskonały mariaż róży z dymnym kadzidłem. Niemniej, pamiętajmy, cały czas czekam na ambrę... 

Moja skóra się na mnie brzydko wypina. Choć róża przycicha i wreszcie oddaje pierwsze skrzypce kadzidłu, przez długie, długie godziny nie wyławiam z zapachu nawet krzty ambry. W zapachu nie ma też niepokojącej, brudnej zwierzęcości kastoreum. Niestety, nie ma też paczuli, czy to suchej, czy ziemistej, żadnej. Brak wetiweru i mchu dębowego. To nie jest wina zapachu samego w sobie. Przypominam, że jest piękny, z fiolki wydobywają się wszystkie elementy, to moja skóra płata mi figle. Dlatego tylko z jednym elementem nazwy perfum mogę się ­- dzięki mojemu wyrodnemu narządowi ­- zgodzić. Zapach jest na pewno Noir. 

Wyobraźcie sobie zatem ten zapach jako kobietę. Piękną, smukłą, wysoką, ubraną na czarno, z lśniącymi, czarnymi włosami, bladą cerą, karminowymi ustami i paznokciami. Kobietę piękną i mroczną jednocześnie. Nieprzeciętną. Inteligentną, diabelnie inteligentną, zdecydowaną, owijającą sobie mężczyzn (i kobiety zapewne też) wokół małego palca. O spojrzeniu wywołującym ciarki ekscytacji i lekkiej obawy. Kobietę o aurze imperatorowej. Ambre Noir to ona. 


Nos: Laurie Erickson 
Rok: 2008; w 2009 reformulacja. 
Nuty zapachowe: absolut labdanum, ambra, róża, olibanum, mirra, wetirer destylowany z glinka mitti, absolut mchu dębowego, paczula, cedr, drzewo sandałowe, goździk, kastoreum 




2011/02/21

Scribo ergo sum

Ostatnio częściej milczałam niż nie. Ale mam na to wiarygodne wytłumaczenie. Nawał pracy, pod którym zostałam zasypana. Zostawanie po godzinach staje się normą (ha, jakby wcześniej nie było!). Do moich podstawowych obowiązków dochodzą kolejne (ha, jakby wcześniej nie dochodziły!). Bo niektórzy są leniwi i się wymigują. Bo im się nie chce. Bo udają mocniej zapracowanych od innych. No a poza tym osoba, dla której pracuję, jest bardziej niż wymagająca. Trzeba jej poświęcać sto procent uwagi, co też skrupulatnie czynię, bo inaczej czekają mnie mniej „przyjemne” chwile.
A poza tym zamieniam się w ghostwritera. Niedługo wyspecjalizuje się w pisaniu przemówień i wystąpień (w tłumaczeniu ich również, choć w tym przypadku korzystam czasem z nieodzownej pomocy mojej drugiej połówki, bo inaczej doba niżej podpisanej musiałaby być z gumy). I oczywiście, jak to ja, strzelam sobie w kolano. Zamiast wykonać robotę byle jak i po łebkach, czego absolutnie nie potrafię, robię wszystko jak najlepiej potrafię, przykładam się. No i teraz wiem, że jak wyszło mi raz (i to jak mi wyszło!), będą razy kolejne. Łatwo mi teraz nie odpuszczą.
No i szczerze powiedziawszy nie mam nawet kiedy testować. W pracy, nawet jak coś zaaplikuję na nadgarstek, w wirze obowiązków zapominam się co jakiś czas obwąchać, że nie wspomnę o śledzeniu rozwoju nut. Po przyjściu do domu w góra 10 minut jestem gotowa do ponownego wyjścia. A po półtorej godzinie wracam w oparach chloru basenowego, padnięta, z katarem (a i również bananem szczęścia na twarzy takim, że gdyby nie uszy, uśmiech miałabym dokoła głowy) i raczej na testy się nie nadaję przez najbliższa godzinę. I nawet jakbym coś zaczęła testować, to chwilę później wypadało by w końcu pójść spać. Sami rozumiecie.
No ale sama stwierdzam, że to nie w porządku tak długo milczeć. Biorę na warsztat coś łatwego. Zatem do dzieła.


O kolejnym testowanym zapachu Sonoma Scent Studio – Sienna Musk – chciałabym móc powiedzieć coś dobrego. Ale nie mogę. I to wcale nie dlatego, że jest to zapach brzydki, nieciekawy, źle skomponowany. Nic z tych rzeczy! Jak i wcześniejsze, kompozycja ta ma konstrukcję niemal doskonałą, odpowiednią żywotność na skórze, pierwszej jakości składniki, za łączeniem których stoi sprawny i zdolny nos. No ale… właśnie. Piżmo. Czy ja już kiedyś wspominałam, że się z piżmem tak nie bardzo lubimy? Nie dlatego, że ja nie chcę. Dlatego, że piżmo nie chce. Zniosłabym nieprzeciętnie zwierzęce akordy, zniosłabym drażniącą w nos dzikość, ale mydła znieść nie mogę. Piżmo na mojej skórze postanowiło się wymydlać. Tak, a nie inaczej. I wcale nie jest to drogie mydło z „zagramanicznych” butików. To najnormalniejszy w świecie Palmolive albo Dove. I tak było za każdym razem (a razy było kilka), kiedy testowałam Sienna Musk. Niepotrzebnie się nastawiałam na ostre, drażniące nos, rozgrzewające przyprawy, parujące z mojej skóry nieprzerwanie przez kilka godzin.


Kiedy już „odcedzę” zapach mydełka, przyprawy w Sienna Musk SSS są piękne, intensywne, świdrujące. I faktycznie dają uczucie ciepła. Czy robiliście kiedyś sami zapach do mieszkania? Wbijaliście dziesiątki goździków w soczystą, aromatyczną pomarańczę? Ja tak. W mandarynkę też. I właśnie taki jest początkowy akord Sienna Musk. Upstrzona goździkami mandarynka, która następnie została posypana dopiero co startą gałką muszkatołową, a świeży, tryskający sokiem imbir został pocięty na plastry, z których utworzono pierścień wokół mandarynki. I tak sobie ten świdrujący aromat trwa, a spod niego zaczyna wydobywać się miła, ciepła, drzewna baza: mleczno-orzechowy sandałowiec, suchy cedr, „wietrzący” zapach cyprys. Naprawdę wszystko byłoby takie piękne na mojej skórze… gdyby nie piżmo. I chciałabym móc napisać coś więcej, zachwycać się, kusić, namawiać, ale nie potrafię. Bo musiałabym zmyślać. Pewnie kiedyś trafię na piżmo, które będzie na mnie piękne, a nawet jak pokaże swoje brzydkie oblicze, to będę mogła coś innego o nim powiedzieć, a nie tylko, że pachnę kioskowym mydłem.


Nos: Laurie Erickson
Rok: Wrzesień 2008
Nuty zapachowe: piżmo, sandałowiec, gałka muszkatołowa, kardamon, imbir, goździki, mandarynka, cedr, cyprys.

ryc. 1. http://bassemk.wordpress.com
ryc. 2. www.sonomascentstudio.com

2011/01/07

Płonie ognisko i szumią knieje…

Wyobraźcie sobie polanę w pięknym, gęstym lesie. Ponad koronami drzew widać ciemniejące niebo, chmur brak, powietrze jest jak kryształ, księżyc w pełni, widać całą jego srebrną tarczę z cieniami, które przypominają twarz. Jest jesień. Późna jesień. Ale nie czujecie chłodu. Stoicie przy wielkim ognisku (no dobra, wiem, w lesie ognisk się nie pali, ale to tylko licentia poetica), na które szczapy, gałęzie i gałązki znosiliście przez kilka dobrych chwil, błądząc między pniami wielkich drzew, przeszukując leśne poszycie. Sporo tu brzozy. Niektóre gałęzie są wilgotne, niektóre lekko spróchniałe. Mimo to ułożyliście je wszystkie w piękny, stożkowy stosik i podpaliliście. Dym jest gęsty i lepki, kłębi się, zawiesza w powietrzu w ten piękny, późny, bezwietrzny wieczór. Stoicie wpatrzeni w hipnotyzujący płomień, obserwujecie, jak ogień pochłania kolejne elementy układanki z gałęzi i nachodzi was ogromna ochota na to, żeby wrzucić w ten oszalały żywioł skórzaną rękawiczkę, a potem wielce kosztowną szczapę drewna agarowego. A że nikt was nie powstrzymuje, folgujecie swojej fantazji i rozkoszujecie się tym przedziwnym, oszałamiającym aromatem wydobywającym się z ogniska.


Rozmarzyłam się.
Fireside Intense otwiera się wyjątkowo imponująco. Prawdziwe wejście smoka. Z półobrotu, z wykopem. Uderzenie duszącego, gryzącego, ciemnego dymu i skóry, lekko lekarstwiane brzmienie oud, który przybiera kolor czarnoczerwony. Agar jest gęsty, dym tłustawy, skóra intensywna. Spod dymu wynurzają się powoli palące się drewna. To istna pożoga, dzika, niekontrolowana. Aromat dziegciu brzozowego jest wyraźny, ale taki, jak w Winter Woods Sonoma Scent Studio, czyli niezbyt drażniący czy duszący. Niemniej, da się wyczuć jego smolistą, niepowtarzalną nutę, która jednych przyciąga, a u innych wywołuje ból głowy.
Ten pierwszy, dymny akord jest naprawdę intensywny, dla delikatniejszych nosów może być zdecydowanie czymś, co potocznie zwiemy „zbyt wiele”. Jednak po kilku chwilach buchający dym z palonych drew i nieprzebytej góry skóry uspokaja się. Teraz są to raczej rozgrzane ogniem drwa, drwa rozmaite, aromatyczne, w przemiły sposób drażniące nozdrza, i miękka, cieniutka, niemal pluszowa skórka, po której chce się przeciągnąć dłonią.

Potem to już jest tylko (znam osoby, dla których to, co napiszę dalej, będzie lepem na muchy, znam i takich, którzy fujać będą, zanim dojdą do końca zdania; pozdrawiam obie partie) piękny, głęboki, intensywny, choć pozbawiony lekarstwianej, szpitalnej nuty oud w towarzystwie słodkawego gwajaku, miękkiego sandałowca, suchego cedru i delikatnego (sic!) dziegciu. I tylko okruszka ambry. Nie ma już gryzącego dymu. Nie ma rozszalałych płomieni. Ale zapach jest ciepły, bardzo ciepły.
Kto poza mną pisze się na takie ognisko?


Nos: Laurie Erickson
Rok: 2007
Nuty zapachowe: gwajak, cibora (papirus), dwa rodzaje cedru, sandałowiec, oud, dziegieć brzozowy, jałowiec (odmiana: juniperus oxycedrus), skóra, absolut mchu dębowego, kastoreum, ambra.

ryc. 1. www.morewoodcampout.com
ryc. 2. www.sonomascentstudio.com

2010/12/30

O paleniu fajki

Nie palę. Pewnie nigdy nie będę. Ale gdybym palić miała, to wybrałabym… fajkę. To cacko niemal magiczne. Ciekawi mnie ceremoniał upychania w fajce tytoniu, rozpalania go, a potem czyszczenia fajki, jej konserwowania. A najmilsze dla oka i ucha jest pykanie. O tak, pykanie z fajki. I zapach aromatyzowanego tytoniu unoszący się w powietrzu.
Fajka, nie wiem dlaczego, w mojej głowie nierozłącznie kojarzy się z pisarzem. Nie z momentem, kiedy pisze, tworzy, ale przede wszystkim, kiedy siada po pracy w głębokim, wygodnym fotelu i czyta dla relaksu. Fajkę trzyma jedną ręka, druga przytrzymuje książkę spoczywającą na kolanach. Łokcie oparte o podłokietniki. Noga założona na nogę. Spokój na twarzy. No przyznajcie, że coś w tym jest.


Lubię zapach fajkowego tytoniu. Wprawdzie rzadko ktoś z fajką mija mnie na ulicy, ale zawsze wtedy zaciągam się tym specyficznym zapachem. Perfumy z tytoniem też lubię. A że jakiś czas temu zamówiłam z pewną nieśmiałością kilka próbek z Sonoma Scent Studio, to i Tabac Aurea w końcu trafił na mój nadgarstek.


Otwarcie jest zadziwiająco… miodowe. Po krótkim, trwającym ledwie kilka sekund uderzeniu drewna, rozlewa się lepka, złota słodycz. Miód-imperator wchodzi na scenę. Nie wyszczególniono w składzie tej nuty, ale ja ją czuję bardzo wyraźnie. To zdecydowanie słodki, gęsty, lepki miód. I nim to właśnie zalano ogromne ilości tytoniu, który cały czas suszą się w pełnym słońcu. Tytoń jest gorący, niemal paruje. Nie byle jaki to tytoń, ale najlepszego gatunku. Nie znajdzie się go w papierosach. To tytoń fajkowy, lekko aromatyzowany, owocowy.


Nie wiem tylko, co za owoc w nim wyczuwam. Czasem jestem święcie przekonana, że to słodka śliwka, którą znam z Feminite du Bois. Czasem dałabym sobie coś uciąć, że to jabłko z Wazamby Parfum d’Empire. Czasem niczego nie jestem pewna i głowię się, co to ja wyczuwam. Może to… no właśnie, co to?
Spod tego słodkiego, owocowego tytoniu wychyla się płocha skóra. Wiem, sam tytoń pachnie lekko skórzanie. Dodatek skóry powinien sprawić, że Tabac Aurea właśnie tą nutą będzie wibrował. Tymczasem mój nos-detektyw jest w stanie wytropić tylko smugę miękkiego zamszu. Zamsz to delikatny, cienki, zdecydowanie w kolorze beżowym… jak w Daim Blond Lutensa.
Kiedy atakujący tytoń powoli traci animusz, jego smugi doskonale mieszają się ze słabymi, ale pięknymi nutami siana. Zapach powoli wytraca swoją wręcz inwazyjną słodycz i dzięki temu w końcu pojawia się cedr. Słońce powoli zachodzi, jego promienie nie palą już liści tytoniu, zatem opary tej używki nie szturmują nozdrzy, tylko swobodnie splatają się z resztą aromatów. Rozwinięcie zapachu jest zdecydowanie bardziej męskie niż otwarcie. Nie ma już zaklejającej usta słodyczy. Teraz jest wygrzany ludzkim ciałem skórzany fotel, cedrowa fajka, w której tli się tytoń, wprawny ruch ręką pachnącą tytoniem, ambrą i piżmem, zgarniający z małego stolika ziarna tonki, zaciskające się na ustniku fajki usta, na których pozostało wspomnienie kropli wypitego już rumu.


Kiedy zapach wygasa, łatwiej wyłapać nuty ziemistej paczuli i wetywerii. Wszystko się uspokaja. Słońce niknie za horyzontem. Nadchodzi ciepły wieczór.


Nos: Laurie Erickson
Rok: 2009
Nuty zapachowe: Cedr, sandałowiec, tytoń, skóra, wetiweria, paczula, goździki, absolut labdanum, tonka, ambra, wanilia, piżmo

ryc. 1. pisarz
P.G. Wodehouse w swoim domu, http://forum.pipes.org
ryc. 2. Pablo Picasso, Vase, pipe, pacquet de tabac, 1919, www.initiartmagazine.com
ryc. 3. www.123rf.com
ryc. 4. www.sonomascentstudio.com

2010/12/21

Wolę, żeby mi było ciepło

Nie będę odkrywcza, kiedy napiszę, że w życiu trzeba się cieszyć nawet najdrobniejszymi rzeczami. Nie należy sobie drobnych przyjemności odmawiać (zakładając, oczywiście, że nie są to przyjemności, którym nie może się oprzeć dajmy na to serialowy Dexter, czyli chodzi nam o przyjemności całkowicie nieszkodliwe dla otoczenia). No to ja się cieszę tymi drobnymi przyjemnościami, okruszkami nawet. A że moimi okruszkami między innymi są zapachy, to chyba nikogo przekonywać nie muszę.
Nie lubię zimy. Niech się focha na mnie, kto chce, niech amatorzy zimy prychają na mnie, bo przecież „nie wiem, co mówię”. No nie lubię i już. Znaczy lubię, ale tylko przez okno. Jestem zmarzluchem do potęgi „n”. Marznę we wszystkim. Marznę nawet wtedy, kiedy inni padają z gorąca. Tak już mam. Zima jest piękna, kiedy jest śnieg, mróz, pełne słońce… i nie muszę wychodzić z domu. Inna rzecz, że w zimie tak miło jest siedzieć przed kominkiem i wgapiać się w ogień. Jest wtedy ciepło i przytulnie. A rozchodzący się zapach… mmmm. Dym, drewno, popiół.
Winter Woods Sonoma Scent Studio miało pachnieć drewnem i dymem. Wyobrażałam sobie, że będzie mi w nim tak ciepło, przytulnie i przyjemnie, jak przed kominkiem właśnie. I że te kominkowe aromaty w nim wyczuję. Bo przecież Winter Woods miało pachnieć drewnem i dymem. Miało.


Otwarcie jest dziwne. Dziwne i dość ciekawe. Na mojej skórze to głównie ambra i kastoreum. Plus ogromna dawka alkoholu – kilka minut zajmuje mu odparowanie ze skóry. Naprawdę dziwi mnie, że pierwsze nuty, to te mocno zwierzęce. Tylko gdzieś w tle pobrzmiewa zapowiedź drzew. Zapach jest słodkawy, cielesny. Dopiero kiedy się rozwija, do głosu dochodzą jałowiec, cedr i dziegieć brzozowy - niestety lub stety, nie taki, jaki znamy z Patchouli 24 Le Labo. Dziegieć jest łagodny, nie ma w sobie tego smolistego, ciężkiego, lepkiego aromatu. Przypomina raczej skondensowany zapach kory drzewnej. Muszę przyznać, że - mimo braku smoły - podoba mi się. Niby doznań ekstremalnych nie ma, ale przecież nie samą adrenaliną człowiek żyje, czasem wystarczy kropla endorfin.


Dzięki jałowcowi kompozycja jest bardziej napowietrzona, przestrzenna. Kadzidlana. Nie powiem, że świeża, ale przypomina lekkie ukłucia, które w mroźny dzień odczuwa się w nosie (narzekając na zimę, zapomniałam dodać, że wyjątkowo lubię zapach zimy, szczególnie w mroźny, a słoneczny, bezwietrzny dzień). Jednak, żeby was to nie zmyliło, Winter Woods jest do cna ciepły i gęsty. Gwajak i sandałowiec sprawiają, że zapach jest miękki, oleisty. Czasem, kiedy skóra bardziej się ociepla, z tła można wydobyć zielono-ziemny aromat wetiwerii.


Zapach dojrzały, to już w zasadzie samo drewno, choć zdarza mi się wyłapać znikającą szybko jak duch nutę mchu dębowego. Na szczęście, na mojej skórze piżma (które w moim przypadku ma skłonność do pokazywania swojego zmydlonego oblicza) nie stwierdza się. Za to niespodzianka: dziegieć brzozowy staje się mocniejszy w odbiorze i bardziej smolisty. Powiem zatem tyle: to drewno jest czarowne.


Winter Woods miało pachnieć drewnem i dymem. Najśmieszniejsze z tego wszystkiego jest to, że nie mam bladego pojęcia, dlaczego wyobraziłam sobie, że zapach musi być kominkowy. No coś mi się na synapsy rzuciło. I tyle. Bo kominkowy to on nie jest. Zapach jest bardzo… przytulny. Otula, ociepla. Pachnie drewnem, jak najbardziej. Dymu w nim mniej… Ale w ostatecznym rozrachunku, kto by się tym przejmował? Nie ja.

Nos: Laurie Erickson
Rok: 2008 (w maju 2009 skład lekko zmodyfikowano, co ponoć zapachu w zasadzie nie zmieniło, najwyżej pozbawiło kropli słodyczy)
Nuty zapachowe: gwajak, cedr, sandałowiec, dziegieć brzozowy, jałowiec (odmiana: juniperus oxycedrus), absolut mchu dębowego, kastoreum, ambra, absolut labdanum, wetyweria, piżmo.

ryc. 1, 2 i 3. www.wildliferanger.co.uk
ryc. 4. www.sonomascentstudio.com