Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Maurice Roucel. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Maurice Roucel. Pokaż wszystkie posty

2013/08/08

Wielkie nadzieje

Z wielkimi nadziejami na obwąchanie City Exclusive szłam ostatnio do butiku Le Labo (tak, wiem, trąbię o tym miejscu, trąbię, aż wszystkich pousypiam). Pomyślałam, że jak na stronie można już kupić próbki zapachów niedostępnych, to i w butiku będą mieli flakony. A tu klops! Będą mieli, owszem, ale dopiero we wrześniu. Nic to, kolejny powód, żeby udać się z godnością, eleganckim spacerem kilkadziesiąt ulic w jedną stronę. Nie żebym narzekała i nie żebym potrzebowała jakiegokolwiek powodu, by odwiedzić Le Labo. Im częściej, tym przyjemniej!

Wprawdzie zapachów "na wyłączność" nie było, ale pustego przebiegu robić nie lubię. "Co mi się ręce będą marnować!" - pomyślałam i ukwieciłam sobie skórę jaśminem. Jaśmin bywa piękny - jasny, słodki, niewinny. Bywa też przerażający (przynajmniej dla niektórych) - z dominującą nutą zwierzęcą, brudną, fekalną. Zdarza się też jaśmin taki pośrodku, w sam razy, nie za słodki, nie za brzydki. Niemniej niezmiennie odurzający.


Jasmin 17 Le Labo otwiera się lekko, świetliście jaśminem i cytrusową nutą - najpierw cytrynową, ostrą, a potem bardziej gorzką, kojarzącą się wręcz z czymś plastikowym, za którą zdecydowanie odpowiada neroli (przynajmniej na mojej skórze neroli tak właśnie lubi się czasem zachowywać). A potem jeszcze wykwitają gorzka pomarańcza i kwiat pomarańczy. Ta cytrusowość trwa przez cały czas, wibruje niekiedy mniej, niekiedy więcej, a im dłużej żyje na skórze, tym robi się słodsza, łagodniejsza.

Jaśmin jest piękny - leży na osi dokładnie pośrodku, pomiędzy tym zbyt urokliwym, a zbyt zwierzęcym. Jest odurzający. Nadal wyczuć w nim można animalne tło, nie przeczę, ale bez tej straszącej dzieci, krzywiącej nos  i robiącej złą markę jaśminowi fekalnej nuty (wcale mi ona nie przeszkadza). Wyczuć można też zieloność. Nie są to listki, ni gałęzie, to zieloność, która można czasem odnaleźć w samych kwiatach jaśminu. Całość żyje, kwitnie, rośnie. Im dłużej na skórze, tym więcej piżma, miękkiego, przytulnego, białego. Jest czysto. Kropla ambry zaokrągla całość, a sandałowa baza i słodkawa, jakby lekko pikantna wanilia sprawiają, że kompozycja jest bardziej kremowa, puchata.

Zapewne czytaliście "Wielkie nadzieje" Karola Dickensa. Jasmin 17 jest zapachem Estelli. Jest Estellą: w dzieciństwie niby jeszcze niewinną, choć już mocno zepsutą i skrzywioną (słodki jaśmin i cytrusy), potem kobietą fatalną, uwodzącą mężczyzn i łamiącą im serca - w tym Pipowi (ostrzejszy jaśmin, ciut więcej "plastikowej" nuty), a w końcu, po 11 latach udręczania biednego chłopca, dającą mu w końcu nadzieję (miękka, pluszowa, śliczna wręcz baza).


I choć kocham jaśmin, Jasmin 17 nie jest dla mnie. Ciut za wiele tu neroli, zbyt mało to drapieżne,  a jeszcze bardziej łagodnieje z wygasaniem, robi się coraz wolniejsze, subtelniejsze, samo wygasanie natomiast momentami wydaje się zdecydowanie za śliczne. Jednak coś mi tu nie leży.


Rok: 2006
Nos: Maurice Roucel
Nuty zapachowe: neroli, gorzka pomarańcza, jaśmin, kwiat pomarańczy, ambra, piżmo, sandałowiec, wanilia

Ryc. 2-3. znalezione w sieci zdjęcia z filmowej adaptacji "Wielkich nadziei" z roku 1998.

2013/08/07

Ambrowe cudo

Uwielbiam wpadać do sklepu firmowego Le Labo na Elizabeth Street i wąchać, co popadnie (zastrzegam, że nie obwąchuję współwąchaczy i obsługi, czyli z tym "co popadnie" jednak się hamuję). Świece są cudowne, zapachy do wnętrz nieziemskie. Że o samych perfumach nie wspomnę! Mają też takie miłe coś na ladzie - nazwijmy to zapachowym podręcznikiem (choć tak na chłopski rozum bardziej przypomina to zestaw małego chemika vel małego perfumiarza), a w nim około czterdziestu malutkich buteleczek z surowymi składnikami perfum. Zatem ostatnio wąchałam (po raz kolejny) całe mnóstwo cudowności. Od wanilii i jaśminu zaczynając, a na kastoreum i cybecie kończąc. A czego nie było w owym podręczniku, też powąchałam: nad ladą wiszą półki, a na nich stoją w równych rzędach dziesiątki butelek i buteleczek z cudownymi ingrediencjami, które obsługa z uśmiechem na twarzy zdejmuje i podtyka pod nos. 


Chcę tam zamieszkać!

Zatem najpierw zaserwowałam sobie olfaktoryczną przystawkę, a potem przyszedł czas na danie główne, czyli przy okazji po raz kolejny przetestowałam co nieco.

Labdanum 18 Le Labo to kompozycja w całości balsamiczna. I ambrowa. Ma bardzo przyjemny, gładki, kolisty kształt, który przetacza się po skórze tak, jakby się przetaczał po języku, by wypychać po kolei najpierw prawy policzek, potem lewy. A potem od nowa. I jeszcze raz.


Tu nic nie jest przypadkowe. Gęste, lekko kadzidlane labdanum, czekoladowa, sucha paczula, wszystko to na gęstym kastoreum i cybecie (wcale nie w swoich najgorszych wydaniach, a takich, co to zapierają dech w piersiach i zostawiają wąchacza w niemym zachwycie oraz z niezbyt "wyjściowym" wyrazem twarzy, czyli otwartą buzią). Wanilia przypomina tę z Patchouli 24. Jest gęsta, słodka (ale niejadalna) i pikantna jednocześnie, kremowa. Czasem puchnie, potem znowu kurczy się. Szczególnie widoczne jest to podobieństwo, gdy wwącha się w skórę i zacznie rozbierać zapach na czynniki pierwsze. I wtedy dostrzega się ciemny, brunatny, dymny, o skórzastej aurze dziegieć brzozowy. A jak pięknie komponuję się on z migdałowo-kumarynową tonką. Aż się mruży oczy z zachwytu i mruczy z rozkoszy.

Kiedy ponownie zaczynam się zastanawiać nad tym, co czuję, dociera do moich nozdrzy nuta cynamonu. Nie za dużo, czyli nie tyle, by poczuć świąteczny piernik, jednak wystarczająco, by kompozycja nabrała kolejnego wymiaru. 

Piękna drzewno-zwierzęca baza, niezmiennie balsamiczna, nadal okrągła zatacza na skórze koła, przetacza się powoli, leniwie. O ile początek może być ostrzejszy, tak schyłek zapachu jest zdecydowanie kojący i miękki. Z czasem staje się też bardziej zmysłowy, uwodzicielski.



Zapach ten bardzo przypomina Musc Ravageur od Frederica Malle (podobna krągłość, zmysłowość). Ale czy to dziwi? Przecież stworzył je ten sam, wspaniały nos.

Rok: 2006
Nos: Maurice Roucel
Nuty zapachowe: labdanum, tonka, wanilia, kastoreum, cybet, cynamon, dziegieć brzozowy, paczula


2010/10/16

Mała czarna

Poszukiwania kawy idealnej - cel jakiejś części mojego życia. Nie piję kawy, ponieważ muszę, ponieważ ona pozwala mi funkcjonować, ponieważ pobudza wszystkie moje komórki do wzmożonej pracy, bo daje mi kopa. Po prostu - bo budzi. Nie. Dla mnie kawa to mus z zupełnie innych powodów. Najpiękniejsza chwila składająca się na cały rytuał parzenia kawy to otwieranie nowego opakowania kawy mielonej lub, jeżeli tylko taka możliwość, mielenie twardych, ciemnych ziaren (ale ja nie mam młynka, nad czym boleję). Za każdym razem, kiedy rozcinam opakowanie kawy, popadam w ekstazę. Zapach, który uderza w nozdrza, jest jednym z najpiękniejszych zapachów świata - ogłuszający niemal, obezwładniający, hipnotyzujący. Zanurzam się w nim, chłonę go każdym porem ciała. Kawę piję dlatego, że ponad wszystko kocham jej świdrujący zapach. Tak. Smak w tym wypadku pozostaje o dziwo sprawą drugorzędną, aczkolwiek nie przestaje być ważną.


W Nowym Jorku moje poszukiwania kawy idealnej trwają. O ile z podróży na Dominikanę przywieźliśmy paczki dobrej kawy, o tyle w Nowym Jorku o pyszną kawę za rozsądną cenę najnormalniej w świecie trudno... I teraz dochodzimy do sedna. Amerykanie pija popłuczyny. Przepraszam wszystkich tych, których moje rozbuchane porywy kawowe mogą obrazić, ale w tym mieście ciężko o dobrą - dobrą w europejskim stylu - kawę. Starbucksowe cienie kawy na nazwę kawy nawet nie zasługują. Cappuccino jest bardziej caffe latte, bo mleka dają za dużo, w zasadzie to mleko z kawą, a nie odwrotnie. Kawa po amerykańsku to zwykła kawa z ekspresu przelewowego, czyli nadal obok dobrej kawy nawet to to nie stało (choć i tak zdecydowanie wolę wypić taką wersję, szczególnie uwzględniając kolejne dolewki gratisowe w moich ulubionych dinerach, niż kapuczino. Na marginesie, te dolewki to bardzo dobry pomysł).
Picie kawy to powinien być rytuał. Nic w pospiechu, nic byle jak. Kawa powinna być świeża, aromatyczna (przechowywanie jej w lodówce zdecydowanie pomaga), pyszna, niemożebnie drażniąca kubeczki smakowe, powodująca dreszcze przebiegające wzdłuż kręgosłupa. Nie należy jej pić w przelocie. Codziennie rano we włoskim perkolatorku zaparzam sobie właściwą dawkę szczęścia, potem, już w kubeczku, do parującego płynu dodaję dosłownie dwie krople miodu i niewielką ilość mleka (popołudniu, jeżeli skuszę się na kolejną dawkę przyjemności, serwuję sobie frajdę podwójną - np. kawę z likierem Baileys). Oczywiście, moja kawa nigdy nie jest tak smaczna, jak ta, którą zaparza mój maż. No ma chłop rękę do kawy jak nikt inny. Jest w naszym domu mistrzem parzenia kawy. Kiedyś dostanie za to medal, chociaż dyplom z gratulacjami. Ale nawet kiedy zadowalam się tym napojem w samotności, wczesnym rankiem, kiedy połowinek przewraca się na drugi bok, a Nowy Jork budzi się ze snu (czyli za parzenie muszę zabrać się sama), nawet kiedy obawiam się, że spóźnię się do pracy - choć na moment siadam w wygodnym fotelu i rozkoszuję się gorącym nektarem, smakuję go na języku, pozwalam by mnie wypełnił, by zapach okrążył, by ukoił. Jestem kawowym hedonistą. Po co mam się pozbawiać takich przyjemności na rzecz pospiechu?
Na szczęście Nowy Jork nie okazał się tak bardzo jałowy pod względem smakowitej kawy, jak na początku sądziłam. Znaleźliśmy kilka miejsc, gdzie kawę serwują w iście europejskim stylu (polecam Kaffe1668 w TriBeCa) - jeżeli czarną, to jak smoła, jeżeli cappuccino, to kawę z mleczną pianką, jeżeli latte, to z odpowiednią ilością białego składnika...


Po tej przygrywce nikogo nie powinno zdziwić, że w perfumach również poszukuję kawy (najchętniej kawy doskonałej, jej czystej idei). Maurice Roucel, jeden z najlepszych nosów, stworzył dla marki Bond no. 9 kawę prawie doskonałą. Prawie, bo kawa perfumeryjna chyba nigdy nie dorówna naturze.
New Haarlem otwiera się zielonymi liśćmi, lekko cierpkimi, lekko gorzkawymi, a także smagnięciem lawendy - tej przestrzennej, wietrzącej drogi oddechowe, a jednak zakurzonej, wiercącej w nosie. Jest to bardzo udane zestawienie. Nieczęste, niełatwe, a przecież tak frapujące. No i oczywiście od początku mamy kawę. Kawę świeżo zaparzoną, wcześniej zmieloną w młynku napędzanym siłą ludzkich mięśni, gdzie ziarna miażdżone są powoli, gdzie pył miesza się z powietrzem, gdzie zapach drażni nos, sprawia, że jeszcze bardziej ma się ochotę na ten napój, a powolne ruchy korbą drażnią zmysły... w ten pozytywny sposób - rodzi się napięcie i pragnienie, odwlekanie ostatecznej przyjemności. Kiedy to pierwsze wrażenie rozmyje się, kawa czarna zamienia się miejscami z kawą z kroplą mleka, delikatnie, naprawdę odrobinę dosłodzoną, oczywiście miodem, który sprawia, że całość staje się bardziej kremowa niż po prostu płasko i bez polotu słodka. Kawie przygrywa suchy cedr, mości się on na chmurce z nie za słodkiej wanilii okraszonej ambrą. No i paczula, dużo paczuli, nie tej piwnicznej, nie tej wilgotnoziemistej, ale tej suchej, pylistej, gorącej. Wanilia i ambra sprawiają, że zapach nie pcha jak średniowieczny rycerz kopią przeciwnika, ale otula... Dokładnie tak otulona czuję się również wtedy, kiedy do moich nozdrzy dobiega zapach właśnie zaparzanej kawy. Jest mi dobrze, jest mi przyjemnie.
New Haarlem nie jest zapachem dla wielbicieli aromatów lekkich, świeżych i przyjemnych. Nie jest to też aromat dla miłośników woni kontrowersyjnych, piekielnych, czarniejszych niż najciemniejsza noc. Nie jest na tyle czarny, na tyle mroczny, choć zdecydowanie bliżej mu do ciemniejszej strony mocy. Nie skłamię, jeżeli powiem, że to zapach piękny. Nie obiektywnym pięknem, nie tym banalnym. To zapach niepospolity, oryginalny. To mój zapach.



Na pewno niektórych może zainteresować to, czy New Haarlem oddaje zapachową duszę nowojorskiego Harlemu. Otóż... nie. Nie oddaje. I wiecie co? To naprawdę nie ma znaczenia :)


Nos: Maurice Roucel
Rok: 2003
Skład:
nuta głowy: lawenda, bergamotka, zielone liście
nuta serca: kawa, cedr
nuta bazy: ambra, wanilia, paczula, tonka


ryc. 1. http://getbestcoffeemakers.com
ryc. 2. www.guardian.co.uk
ryc. 3. www.bondno9.com