Pokazywanie postów oznaczonych etykietą *kadzidło. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą *kadzidło. Pokaż wszystkie posty

2013/11/27

Aedes de Venustas

English version below

Ostatnio znowu byłam bardzo zajęta (goście, goście, wielu, wielu gości). Testowałam, robiłam nawet notatki, ale nie mogłam znaleźć czasu na to, żeby po prostu usiąść przed komputerem i coś naskrobać. Za każdym razem, kiedy tak się dzieje, czuję tę wewnętrzną potrzebę, żeby pisać, robię się nerwowa i najchętniej rzuciłabym wszystko inne w kąt, żeby tylko spokojnie usiąść i zająć się tym, co najbardziej lubię. Ale jest jedno "ale". Za każdym razem, kiedy mam kilka dni przerwy w pisaniu, czuję się jak sparaliżowana, kiedy tylko zasiądę do klawiatury. Chcę pisać, ale nie mogę. Doświadczam tego właśnie w tym momencie. Każde słowo to bój. Ale walczę dzielnie, żebyście mogli przeczytać ten wpis. Jeszcze dziś.

Aedes de Venustas, fantastyczny niszowy butik mieszczący się w Nowym Jorku, a otwarty w 1995 roku nie tylko ma swoją linie perfum (recenzje wkrótce), ma również zapach jemu dedykowany, a stworzony przez samego Bertranda Duchaufoura dla marki L'Artisan Parfumeur. Zanim tę kompozycję przetestowałam, wyobrażałam sobie, że jest gęsta i bogata, niemal delikatnie barokowa... jak i wnętrze butiku pod numerem 9 na Christopher Street.


Aedes de Venustas L'Artisan Parfumeur otwiera się pomarańczą i olibanum. Olibanum jest cytrusowe, żywiczne i odrobinę słodkie, pomarańcza jest soczysta i słodka. Po chwili jestem w stanie wyczuć lekko kwiatowy różowy pieprz i ostry pieprz czarny. Według mojego drogiego nosa otwarcie jest podobne do Jubilation XXV Amouage (w pewnym momencie testowałam te dwa zapachy symultanicznie na obu ramionach. Nie powiem, żeby zapachy były identyczne, niemniej podobieństwo jest zauważalne). Nie sądzę, żeby to było dziwne, w końcu obie kompozycje stworzył Bertrand Duchaufour.

Przez dłuższy czas nic nowego się nie dzieje, ale w końcu do moich nozdrzy dobiegają delikatne aromaty irysa i cedru. Pomarańcza powoli się kurczy, ale kadzidło (na tym etapie bardziej dymne) i czarny pieprz pozostają nadal głównymi bohaterami tej opowieści. Wiem, że to zapewne wina mojego nosa i mojej skory, ale przez moment kadzidło staje się miętowe, przeczyszcza moje drogi oddechowe powiewem świeżości, po czym znika. Natomiast czarny pieprz wydaje się mocarniejszy. Lubię tę chwilę, kiedy zaczynam wyczuwać słodko-balsamiczny, niemal miodowy opoponaks i kilka kropli benzoesu wymieszanych z kadzidłem, pieprzem i paczulą (nie za mocną, ale mimo to nadal cudownie ziemistą, pylistą, zakurzoną, suchą) na miękkim, przytulnym piżmowym posłaniu. I tylko żałuję, że nie wyczuwam skóry, kawy i drew wszelakich (poza cedrem).

Czy miałabym ochotę na zakup pełnego flakonu Aedes de Venustas?  Zdecydowanie nie. Choć to bardzo przyjemny zapach, szczerze powiedziawszy dobry, zbyt podobny jednak do bogatszego i gęstszego wprawdzie Jubilation XXV, którego pełny flakon jakiś czas temu zagościł na mojej półce.


Rok: 2008
Nos: Bertrand Duchaufour
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: pomarańcza, różowy pieprz
Nuty serca: kadzidło, czarny pieprz, irys, róża, piżmo, kocanka ogrodowa
Nuty bazy: opoponaks, skóra, benzoes, kawa, paczula, nuty drzewne



Recently I was (again) really busy (guests, guests, many, many guests). I was testing, making some notes, but I couldn't find time to sit and write. Every time something like that happens I feel this urge to write, I am nervous, I would like to stop everything I am doing at this particular moment to finally sit and do what I like the most. But there is one "but". Every time I have few days brake, I feel paralyzed in front of keyboard when I finally manage to find a time. I want to write but I can't. This is what's happening right now. Every word is a struggle. But I'm fighting with it, so you can read this note. Today. 

Aedes de Venustas, fantastic niche boutique located in NYC and founded in 1995, not only has its own perfumes line, but also one scent dedicated to it, composed by Bertrand Duchaufour for L'Artisan Parfumeur. Before I sniffed this composition for a very first time I imagined that  it should be thick and rich, almost baroque-like... as the inside of a boutique on 9 Christopher Street. 


Aedes de Venustas L'Artisan Parfumeur opens with orange and olibanum. Olibanum is citrusy, resinous and a little sweet. Orange is juicy and sweet. After a while I can detect just a bit flowery note of pink pepper, and spicy black pepper. To my nose opening stage is similar to Amouage Jubilation XXV (at some point I even tested those two fragrances simultaneously. Not that both are identical, but similarities are quite detectable). I don't think it is too strange, because Bertrand Duchaufour composed both scents. 

For a longer time nothing new happens, but then I can smell iris and cedar. Orange starts to be less prominent, but olibanum (now a little more smokier) and black pepper are still main characters of this story. I know that is probably my skin and nose's fault, but for a few moments incense is minty, cleans my nose with this fresh whiff, and then disappears. And pepper is stronger and stronger. I really like this moment when I can detect  opoponax - sweet, balsamic, honey-like, and a few drops of benzoin mixed with incense, pepper and patchouli (not too intense, but still beautifully earthy, dusty and dry) on a soft and cozy bed made of musk. My only regret is I can't detect leather, coffee and woodsy notes (besides cedar). 

Would I like to have a bottle of Aedes de Venustas? No, definitely no. It is nice scent, really good to be honest, but still too similar to richer and thicker Jubilation XXV, and I already have a full bottle of latter.  


Year: 2008
Nose: Bertrand Duchaufour
Notes:
Top notes: orange, pink pepper
Middle notes: incense, black pepper, iris, rose, musk, strawflower
Base notes: opoponax, leather, benzoin, coffee, patchouli, wood

Ryc. 2 i 3. zdjęcie ze strony butiku, Facebook

2013/11/16

Minimalizm / Minimalism

English version below

Ostatnio byłam upiornie zajęta. Na dodatek źle się czułam. Tak, wiem, mogło być gorzej. Mogło mnie dopaść przeziębienie, mogła zaatakować grypa. Cieknący nos, zajęte zatoki. Koszmar na jawie! Na szczęście zostało mi oszczędzone, przynajmniej jak na razie (choć już prawie stałam u brami piekła każdego perfumoholika, piekła zwanego katarem). Czyli cały czas mogłam wąchać, mogłam testować, ale nie miałam czasu, żeby pisać. 

Ostatecznie skończyłam to, co miało zostać zrobione. Zatem dziś - na rozgrzewkę - wybrałam  coś łatwego i prostego: łatwego do pokochania i do opisania, prostego, czyli minimalistycznego, co w moim małym prywatnym słowniku oznacza tylko same dobre rzeczy.

To minimalizm uwiódł mnie w Arso Profumum Roma (minimalizm mami mnie w każdej z kompozycji Profumum Roma). Kilka prostych nut tworzy nad wyraz piękną melodię. Otwarcie cudownie wybucha sosną, a żeby być dokładnym: sosnowa żywicą - lepką, gęstą, słodko-gorzką, wręcz promieniującą. Nuta jest tak realistyczna, że dosłownie czuję w dłoniach elastyczne gałązki i igły. Gnę je, rozcieram. Czuję lepki sok, który pokrywa moje palce. Zapach jest żywiczno-drzewny, zielony, chłodno-świeży, niemal kamforowy. Prosty i złożony jednocześnie.



Kompozycję wzbogacają kadzidło i słodycz różnych żywic. Kadzidło wodzi mnie za nos: raz jest dymne, ciemne, pali się powoli, a kilka sekund później przypomina raczej naszyjnik zrobiony z koralików z olibanum, które wyglądają jak półszlachetne kamienie.



Nazwa Arso (po włosku oznacza spalony) jest trochę zdradliwa. Mój nos nie wyczuwa żadnych spalonych nut (chyba że do nut spalonych zaliczymy wredne, pogrywające sobie ze mną kadzidło). Można by się spodziewać ostrego, gęstego zapachu dziegciu brzozowego, aromatu palonych szlachetnych drew, sporej ilości płonącego kadzidła, pewnych brudnych akordów, może najciemniejszej z ciemnych wetywerii, ognia. Niczego takiego nie wychwytuję. Nawet zapach skóry przypomina raczej aromat miękkiego zamszu niż twardej, niegarbowanej płachty. Arso jest słodko-gorzką muzyką drew, żywic, kadzidła i sosnowych igieł.



Nie zrozumcie mnie źle. Ja nie narzekam. Kompozycja jest więcej niż wspaniała. To prawda, nie jest złowieszcza. Tak naprawdę wiele można by o niej powiedzieć, ale nie to, że jest złowroga i ponura. Jest przytulna, miła, pełna wspomnień z dzieciństwa i ciepła. Znacie to uczucie: kiedy obserwujecie przez okno, jak czapy śniegu pokrywają stare drzewa, jak płatki śniegu wirują, siedzicie w ciepłym pokoju przy kominku, słuchając jak wasz towarzysz czyta na głos stare bajki? To jest własnie Arso.



Rok: 2011
Nos: rodzina Durante
Nuty zapachowe: kadzidło, skóra, żywice, sosna, cedr


Recently I was busy, busy as hell. And I didn't feel well. What could be worse? Cold. Or even flu. Running nose, congested sinuses, just limbo. Luckily, I was spared, at least for now (although I was almost there, I almost saw those horrible gates of every perfumista's hell: rhinitis). I still could sniff and test, but I couldn't find time to write.

But finally I've finished what was waiting to be finished. So today - for a warm-up -  I picked something easy and simple: easy to love and write about, simple in this minimalistic kind of way, which in my dictionary is always a good thing.

Minimalism is what lured me to Arso Profumum Roma (it lures me to all Profumum Roma compositions). A few simple notes which create beautiful melody. It starts with gorgeous burst of pine, or even pine resin - sticky, thick, bitter-sweet, radiant. It is so realistic, that I can feel elastic twigs and needles in my hand. I play with them. I feel this gooey juice which flows and covers my fingers. Scent is resinous woody, green, crisp and a almost camphorous. Definitely simple and rich at the same time.



Composition is enriched with incense and resinous sweetness. Incense plays with me: one time it is smoky, dark and burned, few seconds later it reminds me of a resinous chaplet, you can almost see all round-shaped olibanum beads similar to semiprecious stones.



The name Arso (Italian for burned) is a little tricky. My nose doesn't detect any burned notes (unless you would count vicious incense which plays with me all the time). Some could expect harsh, thick birch tar note, precious burned woods, a lot of smoky incense, some dirty accords, maybe the darkest vetiver ever, fire. I detect none. Even leathery note is more like soft suede than thick, raw piece of leather. Arso is a bitter-sweet music of hard woods, resins, incense and pine needles.



But don't understand me wrong. I am not complaining. Composition is better than wonderful. It is not ominous, true. To be precise it is everything but ominous and grim. It is cozy, nice, full of nice memories from childhood, warm. You know the feeling, when you can see through  the window, how snow covers old trees, how snowflakes float in the cold air and you observe it all sitting in a warm room by the fireplace and your companion is reading aloud old fairy tales? This is Arso.

Year: 2011
Nose: Durante's family
Notes: incense, leather, resin, pine, cedar

Ryc. 1. http://community.poppyswap.com
Ryc. 2-3. http://commons.wikimedia.org
Ryc. 4. www.fragrantica.com
Ryc. 5. www.prweb.com
Ryc. 6. http://inhabitat.com
Ryc. 7. www.ehow.com

2013/11/08

Warto próbować

English version below

Dawno temu zrozumiałam już, że gdzieś tam w świecie są perfumy, które uwielbiają moją skórę, ale są też takie, które jej nienawidzą i z miną kierowcy malucha pokazują jej gest Kozakiewicza. Niektóre kompozycje nigdy nie będą właściwie współpracowały z chemią mojej skóry. Oczywiście, jestem świadoma tego, że to wcale nie musi być wina mojej skóry, a mojego słusznych rozmiarów nosa. Mój nos doskonały nie jest. Nigdy nie był (i nigdy nikogo nie przekonywałam, że jest inaczej). Na przykład: Jego Wysokość nos nie lubi róży (moja skóra przeciwnie, różę uwielbia, a nawet podkręca jej aromat, sprawiając, że staje się mocniejszy, bogatszy, bardziej zmysłowy... co przyprawia mój nos o jeszcze większe męki). Ale nigdy nie wiesz, co się stanie z Twoim nosem. Albo co już się stało.

Testowałam jedną z wielu moich próbek kilka razy. Zapach zawsze wydawał mi się dobry, poprawny, technicznie bez zarzutu, ale nic poza tym. Nie było dreszczy emocji, nie było przyspieszonego bicia serca, rozszerzonych źrenic. Nic z tych rzeczy. Aż do dziś...

Kilka kropli Incense Oud Kiliana z  Arabian Nights Collection wylądowało na mojej skórze i wreszcie zrozumiałam, o co z tym szaleństwem na punkcie tej kompozycji chodzi. Otwiera się ona wspaniałym lekarstwianym oudem, któremu towarzyszą ciemne kadzidło, lepkie i balsamiczne żywice, ciepłe, odrobinę dymne drewna, ostry, ciepły kardamon i bardzo przyjemny, nie za mocny powiew zaledwie różano-cytrynowego geranium i maleńkiej róży. Przed oczami staje mi stary aptekarz, który kropelka po kropelce przelewa cenne esencje w małe fiolki, tworząc tajemnicze panaceum na zła wszelakie. Mogłabym przysiąc, że do moich nozdrzy dobiega gorzkawo-kwaskowy zapach dębu (dokładnie takiego, jakiego pamiętam z Chene Serge'a Lutensa).


Po chwili cytrynowa nuta zostaje zastąpiona nutą skórki grejpfruta. Paczula jest ziemista, ciemna i pylista, labdanum, również ciemne (kiedy mocno wwąchuję się we własną skórę, zdecydowanie wyczuwam  to labdanum, które sprawia, że Incense Normy Kamali tak mocno zapada w pamięć), tworzy z oudem miły dla nosa skórzany akord. I choć w oficjalnych nutach nie został wymieniony, wyczuwam miękki, waniliowy benzoes.


Im dłużej zapach pozostaje na skórze, tym bardziej różany się staje. Ale nadal, bez wątpienia mi się podoba. Słodsza, czekoladowa paczula miesza się w cudowny sposób z różą, oudem i kadzidłem. Zapach jest upojny. Dzięki temu róża nie męczy mojego nosa, nie jest zbyt ostra, nieprzyjemna. Piżmo i sandałowiec sprawiają, że całość jest przytulna i miękka. 

Z wygasaniem zapachu róża wydaje się mocniejsza, a im cieplejsza skóra, tym bogatsza w zapach róża na niej wykwita. Nadal mogę cieszyć się ostatnią fazą kompozycji, choć nie tak mocno jak wcześniejszymi. 



Rok: 2011
Nos: Sidonie  Lancesseur
Nuty zapachowe:  geranium, kardamon, różowy pieprz , róża, paczula, cedr wirginijski, papirus, methyl pamplemusse, piżmo, labdanum, sandałowiec, mech dębowy, kadzidło, oud


Long time ago I finally realized that somewhere out there are perfumes that like my skin very much, and ones that hate it and prefer to stick their middle finger and point it at me. Some compositions never will work with my skin chemistry. I am aware that it may not be a problem of my skin, but my big nose. My nose is not perfect, never was (I've never tried to convince anyone otherwise). For example: His Highness nose doesn't like rose (my skin loves it and makes rose even stronger, more opulent, voluptuous... what makes my nose even more miserable). But you never know what happens to your nose. Or what already happened. 

I tested one of many of my samples few times. Every time scent was good, correct, proper, but nothing more. There was no thrill, no fast heartbeat, no dilated pupils. Nothing.  Until today...

I poured few drops of Arabian Nights Collection Incense Oud by Kilian and finally understood what all this rave was about. It opens with marvelous medicine kind of agarwood accompanied by dark incense, sticky and balsamic resins, warm, just a little smoky woods, spicy, warm cardamon and really pleasant, not too strong whiff of rosy, lemony geranium, and small rose. This reminds me of an old apothecary, who drop by drop pours some essences into small vials making secret panacea. I could swear that I smell bitterish, sourish oak (exactly the same oak nuances as in Chene  by Serge Lutens). 

After a while this lemony note changes into note of grapefruit peel. Patchouli  is earthy, dark and dusty, labdanum also dark (if I try hard, I can definitely smell the reminiscent of labdanum known from Incense by Norma Kamali) creates with agarwood nice leathery accord. And if I didn't know notes I would definitely say I smell soft, vanilla benzoin.

The longer scent stays on my skin the rosier it is. But still, I like it doubtlessly. Sweeter, more chocolate like patchouli blend with rose, oud and incense. At this point scent is intoxicating. Thanks to that rose doesn't offend my nose, isn't too harsh and unpleasant. Musk and sandalwood make this composition cozy and soft.

Closer to drydown rose is stronger, and the warmer skin is, the more opulent rose grows from it. I can still enjoy this part, even if not as much as previous stages. 


Year: 2011
Nose: Sidonie Lancesseur
Notes: geranium, cardamon, pink pepper, rose, patchouli, virginia cedar, papyrus, methyl pamplemousse, musk, labdanum, sandalwood, oakmoss, incense, agarwood

Ryc. 1. Autor: Sergei Sogokon http://photo.net
Ryc. 3 i 4. Zdjęcia promocyjne Perfum znalezione w sieci.

2013/11/05

Powrót do źródeł

English version below

Jak już zdążyliście się zorientować, czytając moją ostatnią notkę, odkryłam Amerykę, czyli dostrzegłam uroki pisania po angielsku (przynajmniej od czasu do czasu, o ile okoliczności przyrody na to pozwolą), a przy okazji pacnęłam się dłonią w czoło, że to takie "łatwe" i powinnam była wpaść na to dużo wcześniej. Czyli takich notek będzie więcej. 

Wiem, że są ważniejsze rzeczy na świecie, ale chciałam się czymś podzielić: chodzą za mną klasyki. Uff, wyrzuciłam to z siebie. Dziwnie to może zabrzmieć, szczególnie w uszach tych, dla których wszystko co nie jest nowością, "śmierdzi", za przeproszeniem, starą babą, ale cieszy mnie to, a na wąchanie kolejnych klasyków napalam się jak szczerbaty na suchary. Ostatnio za każdym razem, kiedy tylko nadarza się taka okazja, wącham Shalimary, Mitsouko, a nawet Habit Rouge... i mimo, że nie zawsze jest mi z nimi po drodze, nie sposób się nimi nie zachwycać. Jak ja bym chciała powąchać je zanim przeszły, przepraszam za przekleństwo, reformulację. 

Ale, porzućmy smutki! Dziś będzie o wspaniałej orientalno-przyprawowej kompozycji, która na rynek trafiła w 1953 roku... najpierw jako olejek do kąpieli, czyli  Youth-Dew od Estée Lauder, prosto z mojego własnego, zanabytego drogą kupna flakonu (nieważne, że ze zreformułowanym soczkiem, choć wierzę, że wersja vintage byłaby o niebo lepsza). 


Otwarcie skrzy aldehydami, słodkimi, soczystymi owocami, delikatnymi kwiatami (przede wszystkim ciemnoróżową różą o lekko woskowej barwie) i - co najważniejsze - różnymi przyprawami. Poza cynamonem i goździkami wyczuwam gałkę muszkatołową i szczyptę kardamonu. Przyprawy z odrobiną wanilii podkreślają delikatne jadalne niuanse kompozycji (na szczęście nie są na tyle jadalne, by od nadmiaru słodyczy zrobiło mi się niedobrze). Aldehydy i owoce znikają błyskawicznie. 

Niezwykłe jest to, że wszystkie kwiaty, mimo że niezbyt intensywne, są tak łatwe do wychwycenia: róża, jaśmin, ylang-ylang, orchidea (bardzo podobna do tej znanej z Black Orchid Toma Forda, oczywiście w dużo, dużo łagodniejszym wydaniu), a przede wszystkim najintensywniej z mojej skóry się unosząca konwalia. Niestety, jest zbyt mydlana, jak na mój gust, zatem nie powiem, żeby mi się to podobało. Ale to nie kwiaty stanowią prawdziwe serce zapachu, a przyprawy: cynamon i goździki  - gęste i gustowne - doprawione słodkawą wanilią. Mój ulubiony moment to ten, kiedy spod cynamonu, goździków i wanilii zaczynają wynurzać się wszystkie kadzidlano-balsamiczno-ambrowe nuty. I właśnie ten akord jest piękny. Ciemny i ciepły jednocześnie, przytulny i dojrzały. 

Im dłużej zapach na skórze, tym bardziej suchy się wydaje. W pewnym momencie zaczynam czuć suche, ogrzane promieniami słonecznymi kamienie. Kadzidło, pylista paczula, gorzkawy mech dębowy, słonawa wetyweria. Cudowny zapach! 


Rok: 1953
Nos: Josephine Catapano
Nuty zapachowe: 
Nuty głowy: aldehydy, pomarańcza, przyprawy, brzoskwinia, narcyz, lawenda 
Nuty serca: cynamon, liść czarnej porzeczki, orchidea, jaśmin, goździki (przyprawa), ylang-ylang, róża, konwalia, nuty przyprawowe 
Nuty bazy: balsam tolu, balsam peru, ambra, paczula, piżmo, wanilia, mech dębowy, wetyweria, kadzidło 


As you realized after my last post, I invented the wheel, meaning I realized that writing in English (at least from time to time) wasn't such a bad idea and I should do it much earlier. So be prepare. More to come. 

I know that more important things happen all over the world, but I have to share it: I crave for classics. I said it. Strange as it sounds (especially for those people who smell old lady in every not so popular right now fragrance) I am happy with this, "happier than a witch in a broom factory" (I'm sorry, I just had to use this slogan, there was no point in fighting with it, it's stacked in my head since I heard it in the TV ad for a first time). Recently every time I can, I sniff Shalimar, Mitsouko, Habit Rouge... and they are wonderful (even if some of them might not be my cup of tea). The only problem is I would really love to sniff  pre-reformulation versions.

But put a sad face aside. Because today I'll give you wonderful oriental spicy, first launched in 1953... as a bath oil, Youth-Dew by Estée Lauder straight from my own bottle (and I don't mind that it is reformulated juice, although vintage one would be more appreciated). 


Opening is a little sparkly with aldehydes, sweet and juicy fruits, soft flowers (especially dark pink rose, just a bit waxy) and - what is most important  - different spices. Beside cinnamon and clove I definitely trace nutmeg and a pinch of cardamon. Spices with a hint of vanilla create a little gourmandy nuances, not too much gourmandy, so I don't feel nauseous. Aldehydes and fruits disappear pretty quickly. 

It is amazing that all flowers, although not too overpowering, rather still soft, are so easy to detect: rose, jasmine, ylang-ylang, orchid (which is quite similar to one known from Tom Ford Black Orchid, but of course a lot, and I mean a lot, softer) and - on my skin - the strongest of all lily-of-the valley. By the way, lily-of-the-valley gives me this little soapy feeling, and to be honest, it is not my favorite moment. But flowers aren't meant to be center of the fragrance's heart. It is everything about cinnamon and cloves, which are rich, opulent and quite tasteful, with sweetish, soft vanilla facets. My favorite moment is when from under cinnamon, cloves and vanilla all the incense-y, balsamic and ambery notes start to show of. It is definitely a really great accord. Dark but warm at the same time, cozy, mature.

The longer composition sits on the skin, the drier it is. At some point it smells like a dry, warmed by the sun stones. Incense, dusty patchouli, bitterish oakmoss, salty vetiver. Simply gorgeous! 


Year: 1953
Nose: Josephine Catapano
Notes: 
Top notes: aldehydes, orange, spices, peach, bergamot, narcissus, lavender
Middle notes: cinnamon, cassia, orchid, jasmine, cloves, ylang-ylang, rose, lily-of-the-valley, spicy notes
Base notes: tolu balsam, peru balsam, amber, patchouli, musk, vanilla, oakmoss, vetiver, incense

2013/10/23

Za dużo czy za mało?

Czy zostało coś jeszcze do powiedzenia? Są tacy, którzy uważają, że powstało zbyt wiele, że powinien nastąpić wielki koniec, jeżeli nie gigantyczna implozja. Są też tacy, a ja wśród nich, którym chyba zawsze będzie mało... Mało perfum z nutą agaru oczywiście. Bo to o niego przecież chodzi.


Agar/oud/oudh/aoud/drewno aloesowe - czyli drewno z poddanych wieloletniej mikozie drzew z rodzaju Aquilaria, jeden z najdroższych  składników stosowanych w przemyśle perfumeryjnym, który ostatnio - ku uciesze jednych i gderaniu drugich - dodawany jest do takiej ilości kompozycji, że perfumy z oudem w składzie (lub nazwie) niemal zalewają rynek tudzież wyrastają jak grzyby (sic!) po deszczu*. I choć agaru mi wiecznie mało, zgodzę się z tym, że za ilością nie zawsze idzie jakość. Niestety. Po pierwsze, kolejne perfumy z agarem często przypominają te poprzednie (powstało zdecydowanie zbyt wiele kompozycji powielających klasyczny mariaż agaru z różą). Po drugie, choć w nazwie perfum słowo oud/aoud się pojawia, wcale nie świadczy o tym, że w składzie choć kropla tego składnika się znajdzie (i nie mam na myśli używania syntetyków, imitujących zapach oudu, zamiast olejku naturalnego**). Zatem, czy może mi coś jeszcze wpaść w nos? Czy coś może mnie zadziwić?

Dzisiejszą notkę sponsoruje literka "P" jak Pirath. Ponownie bardzo Ci dziękuję za próbkę!

Po takim wstępie łatwiej zrozumieć, dlaczego podchodziłam do LM Parfums Black Oud jak pies do jeża. A tu niespodzianka, bo otwarcie to słodko-korzenna gałka muszkatołowa, ciepły kmin, tylko odrobinę przypominający zapach spoconego ciała, oraz piękne, lekko gorzkie kadzidło - nie za gęste, nieduszące i co najważniejsze, nie przypomina tego kościelnego. Ale to nie koniec. Bo od razu można wyczuć pojawiające się już w tle i rosnące z każdą chwilą akordy agarowe, idealnie wyważoną dawkę najpierw bardziej słodkawą, wiśniową niemal, a sekunda po sekundzie coraz bardziej lizolowo-politurowo-skórzastą, oraz zalążki tłustego, gęstego, gładkiego sandałowca.


Baza pojawia się bardzo szybko. Już po kilku krótkich minutach, kiedy słodycz gałki muszkatołowej słabnie, dają się wyczuć mocne, ostre, gryzące, zwierzęce nuty: cybet i kastoreum.  Zaskakująco urokliwie komponują się z tym drzewno-przyprawowo-agarowym koktajlem.  Po kolejnych kilkunastu minutach znikają. Znikają całkowicie i więcej się nie pojawiają. Spod nich natomiast wyłania się zapach iście piękny, złożony z miękkiego,  lekko kremowego sandałowca, balsamicznego, cielistego labdanum, ciepłego kadzidła, suchego cedru, delikatnej nuty łagodnego agaru i bardzo przyjemnej dla nosa wanilii. A także benzoesu. Kompozycja nabiera ambrowych niuansów, zaokrągla się. Po ostrym początku, końcowa faza wydaje się wyjątkowo perfumeryjna.

Generalnie mam jedno "ale", spore "ale". Cóż z tego, że zapach naprawdę piękny, skoro najpierw trzyma się blisko mnie, zbyt blisko, a potem znika z mojej skóry niemal z prędkością światła (no dobrze, aż tak szybko to nie)?


Nie mogę oprzeć się wrażeniu  że Black Oud jest delikatniejszą, łagodniejszą, bardziej wygładzoną wersją Black Afgano Nasomatto. Podobieństwo, szczególnie w fazie najmocniejszego brzmienia sandałowca, jest uderzające.

* Nazwa zrobiła się tak modna, że perfumy to nie wszystko (mam nadzieje, że linki z wyjątkowo drogimi produktami do włosów Philipa B wam się otworzą, zatem miłego oglądania: klik, klik, klik i klik). 
** Drzewa z rodzaju Aquilaria znalazły się na liście gatunków zagrożonych wskutek zbyt dużego popytu na agar. Zatem ze względów ekologicznych jak najbardziej rozsądnym jest wykorzystywanie takich syntetyków (np. Kilian Hennessy w swoich kompozycjach wykorzystuje tylko oud syntetyczny). Na marginesie, sandałowiec biały (indyjski), czyli Santalum album też jest gatunkiem zagrożonym w wyniku nadmiernej eksploatacji. Nie narzekajmy zatem, jeżeli w perfumach wyczujemy odpowiedniki zrodzone w szklanej fiolce.

Rok: 2012
Nos: Z lektury www.lmparfums.fr wynika tylko, że założyciel marki Laurent Mazzone współpracuje ze znanymi nosami, ale który z nich przyczynił się do stworzenia Black Oud, tego już nie zdradzono.
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: gałka muszkatołowa, kmin, kadzidło
Nuty serca: oud, labdanum
Nuty bazy: sandałowiec, cedr, cybet, kastoreum, wanilia, ambra

Ryc. 1 i 3. www.fragrantica.com

2013/10/11

Wypłynąłem na turkusowego przestwór oceanu*

Urodziłam się w marcu roku pańskiego (i tu następuje niezrozumiały bełkot). Jestem zodiakalną rybą. I tak jak każda ryba wodę kocham. Relaks w wodzie, nad wodą? Bezcenny. Zapach rzeki, zapach jeziora, zapach oceanu wywołują u mnie błogi uśmiech. I wydawałoby się, że jestem celem idealnym dla wszystkich nosów tworzących zapachy ozonowo-morskie. Nic bardziej błędnego. Nie lubię zapachów morskich, bo przez nie niebezpiecznie zbliżam się do granicy migreny. Nie znoszę, wzdrygam się na sama myśl o nich. Przynajmniej wzdrygałam się. Do czasu...


A no do czasu aż nie poznałam perfum pięknych, przejmujących i w cudowny sposób oddających ducha woni oceanu, zapachu fal rozbijających się na potężnych skałach... Od razu powróciły wspomnienia z wakacji, przed oczami stanęły mi cudowne widoki (które na szczęście udało mi się utrwalić na zdjęciach), a na ustach wykwitł uśmiech.

Turquoise Oliviera Durbano nie jest marną imitacją zapachu morskiego, nie jest irytująca, sztuczną, drażniącą wonią wywołującą migrenę. To najwspanialsza interpretacja zapach oceanu w perfumach. Terpentynowe nuty (niemal z odrobiną mięty) i morszczyn z suchym kadzidłem to fale rozbijające się na rozgrzanych słońcem skałach, pokrytych algami. 


Jak wspomniałam, skały są rozgrzane od słońca, kiedy nie sięga ich fala, pachną sucho i lekko pyliście. Kiedy o ich rozgrzaną powierzchnie rozbija się biała piana, zapach staje się bardziej wilgotny, pył i kurz nawilgają, jakby wąchało się trzymany w ciepłych dłoniach mokry piasek. Zapach alg jest intensywny, wiruje w powietrzu z każdą kolejną falą. 

Na szczycie skarpy, na której stoję, rozkoszując się tym oceanicznym widowiskiem, rosną pokryte zielonymi igiełkami sosny. Ich żywiczny zapach wpada do płuc przy każdym kolejnym wdechu. I jałowiec, który wzbogaca tylko doznania.


A już po kilku minutach zaczynają pojawiać się delikatniejsze, lekko rozwodnione nuty kwiatowe - lotos, lilia, a także aromat trzciny. Czasem niemal mam wrażenie, że wyczuwam ze dwa-trzy kłosy wilgotnej lawendy. Nie pytajcie mnie skąd, nie wiem. Kadzidło ma zdecydowanie dwa oblicza - gęsta  lepka żywica i słup szarobiałego dymu. Ocean jest pięknie turkusowy.


Im dłużej na skórze, tym spokojniej, fale są coraz niższe, mniej zawzięcie rozbijają się na wystających z oceanu skałach, które popołudniowe słońce ogrzewa coraz słabiej. Na brzegu można dostrzec krzew dzikiej róży pokryty małymi, czerwonymi owocami. Robi się odrobinę miodowo, puszyście ambrowo.



*Wiem, że nie muszę Wam wyjaśniać, parafrazą czego jest tytuł dzisiejszej notki, ale dla porządku jedynie dodam, że pierwszego wersu "Stepów akermańskich" Adama Mickiewicza (na wszelki wypadek, gdyby jakaś zagubiona dusza-maturzysta zabłąkała się na moim blogu, tytuł zapamiętała, a potem tak chciała zacytować na maturze).

Rok: 2009
Nos: Olivier Durbano
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: terpentyna, owoce dzikiej róży, elemi, somalijskie kadzidło, kolendra, jałowiec, trzcina, kwiat lotosu, morszczyn, lilia, nieśmiertelnik, miód, mirra, ambra

Ryc. 1-4. Moje własne, czyli wspomnienia z wakacji.

Uroboros

Udało mi się poznać coś, na co czekałam, przebierając ze zniecierpliwienia nóżkami. Kolejne, dziewiąte dzieło genialnego perfumiarza Oliviera Durbano. Czasem myślę, że mogłabym mieć wszystkie jego twory z Bijoux de Pierres Poemes, stojące równym rządkiem na półeczce, pasujące do każdego dnia, koloru ubrania i nastroju. A zresztą, co ja będę przed Wami udawać - nie czasem, a bardzo często i nie myślę, że mogłabym mieć, a chcę mieć. I jak będę kiedyś obrzydliwie bogata, to zakupie sobie brakujące do kolekcji flakony (na razie mam "marne" dwa: Jade i Black Tourmaline). 

To dziewiąte dzieło zamyka serię (z jednej strony bardzo mnie to martwi, bo kamienie Durbano są niedoścignionym wzorem perfumiarstwa, a z drugiej z niecierpliwością czekam na nowe pomysły i nowe opowieści). Tym razem kamieniem, który zainspirował zapach, jest... kamień filozoficzny. Lapis Philosophorum.

O alchemikach napisano już wiele. Ich poszukiwania zapłodniły umysły niezliczonej ilości pisarzy, scenarzystów, filmowców i przeciętnych zjadaczy chleba. Mnie też fascynują. Ale największą słabość mam do pewnego symbolu, który z alchemikami również jest łączony (choć nie tylko), a który od wielu lat traktuję jako swój, hmmm, amulet. Uroboros - symbol nieskończoności, jedności, odradzania się, jednoczenia przeciwieństw... w symbolice alchemicznej jest odpowiednikiem kamienia filozoficznego. 


Lapis Philosophorum Oliviera Durbano to taki zapachowy uroboros. Jest zakończeniem pewnego etapu, ale również początkiem czegoś nowego, nie wspominając o tym, jak wiele przeciwieństw w sobie łączy. Zapach jest niesamowity. Nie wiem, co moja skóra z nim wyczynia, ale wszystkie poszczególne składniki stapiają się niemal w jedno. Trudno mi wyłapać poszczególne elementy tej olfaktorycznej układanki. Kolejne nuty zapętlają się, cichną i rozbrzmiewają na nowo.


Nie należy się po tym zapachu spodziewać wolt i ewolucji, mój nos uparł się, że są tylko dwie fazy zapachu i na dodatek tak bardzo się od siebie nie różnią. 

Od otwarcia do niemal samego końca czuję coś, czego do końca nie jestem chyba w stanie określić. Gęste, zawiesiste niemal aromaty wina (a raczej winnego osadu), trufli i jałowca nurzające się w przestrzennym mentolu i mirrze oraz innych żywicach. To połączenie jest tak nietypowe, tak oryginalne, tak niespodziewane (a przy okazji zachwycające), że czuję wewnętrzny przymus ciągłego obwąchiwania własnej reki. Czasem do nozdrzy dolatują niuanse gorzkiego grejpfruta, a raczej grejpfrutowych pestek (koniecznie rozgryzionych), i ambry. I tak trwają i trwają, i trwają...

I tak ta kompozycja pozostaje niezmienna przez kilka godzin. W końcu zaczyna pojawiać się więcej kadzidła, które wcześniej dźwięczało sobie tak cichutko, że w orgii mocniejszych nut było niemal niedostrzeganą klamrą spinającą w jedno pozostałe składniki. Zapach robi się przestrzenniejszy, jakby bardziej wypełniony powietrzem, ale jednocześnie cieplejszy, przytulniejszy niemalże, ogrzany cielistym piżmem i lekko woskową mirrą. 

I tak bym chciała, żeby - jak ten Uroboros - Lapis Philosophorum pożerał na mojej skórze swój ogon i nieustannie odradzał się, był nieskończonością, wiecznym powrotem i wiecznym trwaniem. 




Rok: 2013
Nos: Olivier Durbano
Nuty zapachowe: tatarak, jałowiec, rum, białe trufle, grejpfrut, osad z wina, kadzidło frankońskie, jadłoszyn, ambra, mentol, opoponaks, mirra, piżmo, mech dębowy

Ryc. 1. Wyobrażenie uroborosa autorstwa Theodorosa Pelecanosa z 1478 r. alchemicznego traktatu "Synosius". http://en.wikipedia.org
Ryc. 2. Przedstawienie uroborosa znalezione gdzieś w sieci.
Ryc. 3. Sztych autorstwa Lucasa Jennisa (1590-1630) z alchemicznego traktatu "De Lapide Philosophico". http://en.wikipedia.org

2013/09/29

Znowu bezsenność...

Bezsenność. Dopadła mnie gadzina tej nocy. W ogóle jakoś tak ostatnio czyha na mnie, otwiera mi paluchami powieki za każdym razem, jak tylko położę głowę na poduszce i zamknę oczy, odcina krążenie w odnóżach wszelakich, podkłada mi kamienie pod prześcieradło i wypycha nimi poduszkę, łazi za mną, z kwikiem przebiega pod nogami (najchętniej wtedy, jak coś niosę, na przykład gorącą herbatę), chowa się za kurtynką prysznica, wyskakuje jak koziczka z wanny, zachęca do wyścigów i doprasza się nieustającego myziania... a nie, te ostatnie wybryki to nie bezsenność, to Cheddar. 


Bezsenność po prostu sprawia, że jak tylko gaszę światło, robi mi się niewygodnie i przestaję być senna (no to łażę po mieszkaniu w towarzystwie zadowolonego z nocnego życia kota, czytam, piszę, sprawdzam, panie, co tam w polityce... Przyznaję się, zmyślam, tego ostatniego nie robię, bo jednak chciałabym kiedyś usnąć!). I tak mi robiła ta niedobra bezsenność koło pióra zeszłej nocy. A jak już dała sobie siana (tak grubo po trzeciej nad ranem), kot przejął pałeczkę. Postanowił mi śpiewać miłosne serenady i zrzucać wszystko, co leży na stoliku nocnym. Na dodatek, żeby niedziela była jeszcze przyjemniejsza (i zapewne dłuższa), obudziłam się wcześnie, niekoniecznie przytomna i niekoniecznie świadoma własnego imienia.

Kawa z rana - jedyne co mi przyszło na myśl. Taka w niemal półlitrowym kubku. I dzień od razu nabrał przyjemniejszych dla oka kolorów. A potem kilka kropli testowanego ostatnio zapachu, żeby jakoś dotrwać do następnej kawy. Bo mimo zawartego w nim nielubianego przeze mnie kokosa, jest jak dobrze wykonana resuscytacja.

Chyba już nikogo nie zdziwi, że to kolejny Odin. 10 Roam zaskoczył mnie. Wybucha mlecznym kokosem i ziarnami świeżej, średniopalonej kawy. Aromat kawy jest po prostu piękny, w pierwszych chwilach ma niemal paczulowo-czekoladową aurę. Zapach kokosa podoba mi się zdecydowanie mniej, bo go nie lubię, jednak doceniam jego mleczność połączoną jakby z odrobiną wanilii, gładkość, puszystość. I w sumie to on z tą kawą tak miło się komponuje, że można się nim i zauroczyć (sama nie wierzę w to, co piszę!). 


A jak spod tego kokosowo-kawowego akordu wysunie swoje małe, szpiczaste uszka pieprzowa, delikatnie pylista nuta podkręcona słodko-gorzkim szafranem, robi się tylko ciekawiej. Bo przyprawy tak pięknie sobie wirują, tańczą i podśpiewują cichymi głosikami. 

Kokos powoli słabnie, niemal znika, kawy też już niewiele, choć jeszcze raz na jakiś czas można znaleźć rzucone gdzieś ostatnie, małe, pokruszone ziarenko. Wolałabym, żeby trwała dłużej (nie tylko ze względu na nieprzespaną noc). No ale nic to. Bo oto staje przed nami ciemne, twarde drewno hebanowe, które już wcześniej starało się zaakcentować swoją obecność nieśmiałymi podskokami, i kamforowo-miętowe kadzidło. No na Odyna! Ta niby-miętowość mnie zachwyca! I chociaż kadzidło nie kopci się, nie strzela ogromnym kłębem w niebo, jest wielce przyjemne. Heban najpierw jest suchy, gorzkawy, pylisty, ale im dłużej trwa na skórze tym bardziej mięknie i wysładza się. Czasem przebiegnie też ździebko cedru, może wiórek sandałowca. W pewnym momencie wyczuwam niemal słodkie gwajakowe niuanse, tak podobne do tych z Gaiac M.Micallef czy Gaiac 10 Le Labo. I generalnie ta gwajakowa słodycz już niemal bez domieszek, tak sobie trwa i trwa, aż w końcu zgaśnie.


PS Kto zna dobre remedium na bezsenność?

Rok: 2013
Nos: Jean-Claude Deville
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: szafran, liść pieprzu
Nuty serca: kwiat imbiru, kwiat kawowca
Nuty bazy: mleko kokosowe, heban, kadzidło

Ryc. 1. Cheddar I Wielki

2013/09/28

Minimalizm

Już nieraz wspominałam, że lubię muzea. Czuję się w nich zrelaksowana, wypoczęta, a przy okazji mam wrażenie, że robię coś dla siebie, że oglądam sztukę, którą uwielbiam, że w jakiś sposób rozwijam się, kształcę, zmuszam swoje leniwe szare komórki do wzmożonej pracy. A odkąd związana jestem z jednym z nowojorskich muzeów, czuję się dopieszczona do granic możliwości (bo nowe wystawy, bo szkolenia, bo darmowe wejścia do innych muzeów, bo wiele innych "bo"). Ponad wszystko jednak wielbię sztukę współczesną. I tak, przyznaję, jestem ogromną szczęściarą, ponieważ tutejsze muzea wręcz puchną od dzieł sztuki współczesnej, tym samym ekspresjonizmu abstrakcyjnego (który tak niby przypadkiem zajmuje od dawna w moim sercu najwięcej miejsca, jest moim numerem jeden ze wszystkich numerów jeden; zatem raj za życia jest możliwy!).

Zapewne spece w temacie mnie wyśmieją (oby wyszło im na zdrowie), niemniej ekspresjonizm abstrakcyjny jest dla moich oczu tym, czym perfumy są dla nosa. Źródłem nieustającego zachwytu, zachętą do skupienia się na eksponacie, gimnastyką dla szarych komórek i wyobraźni, spokojem, odprężeniem, nauką podziwiania całości, gotowego dzieła, a także ćwiczeniem w rozbieraniu go czynniki pierwsze (i nie jest istotne to, że zapachy abstrakcyjne nie są, że bardzo często w idealny sposób oddają rzeczywistość, w przeciwieństwie do obrazów dajmy na to Ada Reinhardta; chodzi mi po prostu o emocje, o nastrój, wrażenia). Jak niektóre zapachy, tak i pewne obrazy zachwycają swoją prostotą, szczególnie jeżeli chodzi o formę, ilość wykorzystanych składników/kolorów, fakturę.

07 Tanoke marki Odin to kolejny z tych zapachów, który zachwyca swoją prostotą, minimalizmem wręcz, a jednocześnie wyzwala takie bogactwo wrażeń, że głowa mała. Nie ma w nim wolt i agresywnych zmian, a przechodzenie między kolejnymi etapami rozwoju jest tak płynne, że niemal niewidoczne. Już na wstępie wyczuwalne są elementy serca i bazy, a z trwaniem zapachu tylko zmienia się ich gęstość i natężenie.

Na początku był imbir. Imbir świeży, pikantny, a jednak z lekko cytrynowym zacięciem. Byłby pewnie nudnym imbirem, gdyby nie odrobina ostrego, czarnego pieprzu, szczypta gałki muszkatołowej i goryczka z gorzkiej pomarańczy. Ta pikantność trwa kilka chwil, póki nie przewietrzy jej wydobywająca się już z bazy iglakowo-zielona sekwoja. 


Im dłużej na skórze, tym więcej sekwoi. Oczywiście, podszytej przyprawami i niemal kamforową nutą. Poszczególne składniki przenikają się, zacierają się między nimi granice, całość coraz bardziej zaczyna przypominać zapach Kalifornijskich lasów (z jednym małym dodatkiem: słodkawym gwajakowcem) i niemal widzi się nad sobą, ponad wiecznie zielonymi koronami drzew wspaniale niebieskie niebo. 


Ale kiedy ciemnieje, zapach lasu staje się intensywniejszy. Sekwoje robią się jeszcze bardziej czerwone, gwajakowiec pachnie gęsto i dymnie, gorzkawo, choć jednocześnie słodko (nie pytajcie, jak to jest możliwe, a uwierzcie mi na słowo),  paczula jest ciepła i sucha, a stróżki kadzidła snują się leniwie, wypełniając sobą przestrzeń. Nie jest to kadzidło kościelne, o nie. Zapach przypomina spalane zielone igły i świeże soki roślinne, żywice drzew.


A jak już niemal zapach gaśnie, do nozdrzy dolatują delikatne drgania suchej paczuli, sekwoi, gwajakowca i miękkiego, ciepłego piżma.

Dla mnie 07 Tanoke jest kolejnym z cudownych comfort scents. Tfu, wiem, brzydkie słowo, brzydkie, powinnam napisać "zapach-utulacz", "zapach-kocyk", "zapach-pocieszacz", ale on w sumie nie koi, nie pociesza, nie utula. On przez swoją urodę wywołuję błogi uśmiech na twarzy, sprawia, że z rozkoszy mruży się oczy i chcę się go nosić rano i wieczorem, w lecie i zimą, dziś i jutro*.



*Ważna uwaga! Moja definicja comfort scent jest pokręcona, a kręci się bardziej wraz z nadchodzącymi chłodami. Wszystko co drzewne, kadzidlane i oczywiście ciepłe w odbiorze, przynosi mi ukojenie. Najwspanialszy comfort scent wszech czasów to Black Tourmaline Oliviera Durbano, zatem miejcie to na uwadze, jak Wam się przypadkowo zachce kierować moim zakręconym jak Bolkowe trampki wpisem. 

Rok: 2011
Nos: Corinne Cachen
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: imbir, gorzka pomarańcza, czarny pieprz
Nuty serca: gwajakowiec, kadzidło, gałka muszkatołowa
Nuty bazy: sekwoja, paczula, piżmo

Ryc. 1-3. Cudowne obrazy Marka Rothko znalezione w sieci. Przepraszam, że nie Cheddar, bo oczywiście jak zawsze bardzo by jego zdjęcia pasowały. No cóż, w końcu on pasuje do wszystkiego. Rzekłam!