Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Diptyque. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Diptyque. Pokaż wszystkie posty

2013/08/23

Testowanie synchroniczne

Dziś znowu figowo i znowu na temat Philosykos Diptyque. Tym razem jednak będzie o obwąchiwaniu raz prawego, raz lewego ramienia, czyli krótkie porównanie wersji EDT i EDP.

EDT jest od początku bardzo zielona, soczyście zielona, zielono-gorzka, zieloność aż świdruje w nosie - rozcierane w palcach liście, niedojrzałe jeszcze owoce, łamane młode, elastyczne gałązki i sok płynący po palcach, sporo trawy i wręcz zielonego iskrzenia na skórze. Natomiast otwarcie EDP jest bardziej subtelne, od razu głębsze, mniej świeże, mniej zielone, spokojniejsze, bardziej drzewne, niemal lekko orzechowe, a jeżeli wyczuwa się owoce, to te bardziej dojrzałe, słodsze. Zapach jest cieplejszy, miękki.


Im dalej w las (figowy, oczywiście), tym w obu przypadkach bardziej drzewnie, niemniej EDT nadal ma zieloną barwę. Można również zauważyć, że im dłużej EDT się rozwija, tym bardziej przypomina otwarcie EDP.

Na mojej skórze wersja EDT skrzy się, błyska, a EDP trwa przyczajona, przytulona niemalże. Nie ewoluuje jakoś szczególnie (podobnie EDT), po prostu z czasem staje się coraz bardziej drzewna. Trwałość obu wersji jest podobna, jednak - o dziwo - EDT trzyma się dłużej i zdecydowanie wyraźniej. EDP pozostaje przyskórne.


Nie ma wątpliwości, że obie wersje spłodził ten sam nos. Są do siebie bardzo podobne. Różnica jest tylko w wieku pociechy - EDT to umorusany trawą urwis, który wspina się na drzewa i podkrada sąsiadom niedojrzałe owoce, a EDP to starszy brat, grzeczny nastolatek, który spokojnie siedzi pod drzewem i czyta książki.

Nos: Olivia Giacobetti
Nuty zapachowe EDP: liście figowe, nuty drzewne, cedr

2013/07/17

Jak patrzenie sobie w oczy

W Nowym Jorku jest strasznie. Nie, że generalnie, a od kilku dni. Słońce pali bez litości jak krwiożerczy inkwizytor, temperatura wydostała się spod klucza i jak pijana nastolatka szaleje na mieście bez umiaru, wilgotność poci się potrójnie, nic, tylko koszulki wykręcać. Beton i asfalt w koło nie pomagają, bo jak się diabły rozgrzeją, to nawet wieczorem w czasie spaceru można się poczuć jak na piekielnym rożnie. A jak pojawia się wiaterek, to bardziej przypomina podmuch z suszarki niż orzeźwiającą nadmorską bryzę. Moje miasto to darmowa, koedukacyjna sauna. Jednym słowem: bleee (niesamowite bogactwo językowe, nawet jak na polonistkę, nieprawdaż?) i mówię to ja, ciepło-, ba, gorącolubna istota, która zamarza, kiedy temperatura spada poniżej 16 stopni, albo przynajmniej nabawia się odmrożeń na rękach.


Kiedy temperatura za oknem przekracza normy przyzwoitości (dziś oscyluje między 35 a 36 stopniami Celsiusza, jak łatwo się domyślić: w cieniu), a wysoka wilgotność tylko jej wtóruje, intensywnie poszukuję zapachu, który jeżeli nie przyniesie ulgi, to przynajmniej mnie nie dobije. Perfumy zbyt ciężkie i długoogoniaste odpadają. Oczywiście, nieważne czy zapach na upalne lato, czy siarczysty mróz, musi mieć nuty, które lubię. Bardzo lubię. I już.

Na półce z moimi skarbami stoi sobie prosta, niepozorna zdawałoby się buteleczka*. A to, co przezroczyste szkło zawiera, jest również proste i zdawałoby się niepozorne. Ale to tylko pozory. Bo L'Eau Trois Diptyque to jedno z najpiękniejszych połączeń ziół, drewna i kadzidła, jakie było mi dane powąchać. Amen (i to będzie ostatnia dziś religijna konotacja).

Oto rozpoczyna się euforia zmysłów. Laur, tymianek, rozmaryn i sosna, a właściwie zielone, pokryte iglakową żywicą igły. To pierwsze nuty, które docierają do nozdrzy. Najpiękniejszy bukiet świeżych ziół i sosnowych gałązek. Kiedy ta nuta słabnie, pojawia się kolejna, tym razem mirra i czystek, które doskonale harmonizują z ziołami. I o ile na początku zapach wydaje się wilgotniejszy, o tyle po kilkudziesięciu sekundach schnie, robi się bardziej drzewny. Ma się nieodparte wrażenie, jakby ktoś na zielone zioła rzucał suche gałązki, które z łatwością i suchym trzaskiem łamią się pod ciężarem stopy. A następnie pojawia się odrobina szarego dymu, który niesie zapach palonych na ognisku iglaków... aż słychać strzelające w płomieniach szyszki. Zioła słabną jeszcze bardziej, natomiast suche drewno, dużo suchego drewna i cieniutka stróżka palącego się kadzidła unoszą się znad skóry.

Zapach jest piękny. Co mogłabym mu zarzucić, gdybym bardzo chciała, to to, że jest dość jednolity i nie zmienia się jak w kalejdoskopie. Ale zarzucać nie chcę. Bo czy to tak naprawdę jest wadą? Mnie podoba się taki, jaki jest. L'Eau Trois nie jest kompozycją ekstrawertyczną, która krzyczy i skacze, tupie nóżętami, by tylko zwrócić na siebie uwagę, a dojrzałą, spokojną, dającą wytchnienie. Nie wymaga szaleńczego śledzenia poszczególnych nut, ganiania za nią w tę i we w tę, a tym samym nie wywołuje kompleksów, że się za nią nie nadąża. Jest jak spokojna twarz starego Indianina, który - ma się wrażenie - czyta nam w myślach. 


I bardzo nam to odpowiada, bo nie musimy męczyć się snuciem opowieści naszego życia, nie musimy bawić się w udawaną kurtuazję, wszystkie te niepotrzebne rozmowy o pogodzie, by tylko wypełnić czymś ciszę. Tu nie ma niezręcznej ciszy. Jest wspólne przebywanie i patrzenie sobie w oczy z głębokim zrozumieniem.



Rok: 1975
Nos: Serge Kalouguine
Nuty: mirra, oregano, mirt, czystek, sosna, laur, tymianek, rozmaryn

Ryc. 1. www.kciuk.pl

* Uwielbiam proste, nieudziwnione flakony perfum. Im bardziej minimalistyczne, tym lepsze. Zatem, jak łatwo się domyślić, zdecydowanie wolę starą wersje flakonów Diptyque.

2013/07/08

Oda do figowca

Do tej recenzji (rozmiar XS) zabieram się już od dawna, tylko cały czas było mi nie po drodze. A na dodatek jakoś pisanie w ostatnich miesiącach mi nie szło (jak zwykle mogę winę zrzucać na brak weny, choć tym razem, ku zaskoczeniu wszystkich, jako przyczyny dodam jeszcze najzwyklejsze w świecie... lenistwo, no i wyjątkowo długie wakacje w międzyczasie, ale o tym - mam nadzieje - w niedalekiej przyszłości). Jednak dziś nadszedł ten dzień. Philosykos Diptyque EDT.




Pamiętam, kiedy pierwszy raz powąchałam tego figowca i w ogóle mi się nie spodobał. Krzywiłam nos (no dobrze, głównie walczyłam z mdłościami), bo nie cierpię kokosa, a tylko te nutę odczuwałam. Powtarzałam sobie, że nigdy więcej, że nie będę wracać ani ponownie próbować. No i co? Przemogłam się. Wróciłam i znowu spróbowałam. I od tamtej pory tak trwam sobie w błogim uniesieniu, rozważając zakup flakonu albo wersji solid (przepraszam wyczulonych językowo, ale jakoś, nie wiedzieć czemu, nie znoszę formy "perfumy w kremie").

Otwarcie jest pięknie zielone. Soczyste, odrobinę trawiaste, jakby w dłoniach gniotło się młode liście, rozcierało między palcami, próbowało się łamać elastyczne gałązki, a świeży sok plamił lekko opuszki. Nie wiem, gdzie ja ten mordujący mnie kokos czułam, bo choć czasem pojawia się jego delikatny podmuch w dalszych fazach, nie zabija, a podkreśla subtelną mleczność kompozycji.




Bo taka właśnie staje się ta kompozycja z czasem. Lekko mleczna, bez przesady, a nadal zielona. Nadal świeża. I coraz wyraźniej daje się wyczuć drzewną bazę. Nie żeby wióry sypały się na głowę, a belki spadały na stopy. Po prostu gdzieś tam pojawia się cedr, czasem jakby dosłownie jedna drzazga sandałowca.

To kolejny z tych zapachów, które rozwijają się spokojnie. Kompozycja lekko się wzbogaca, zmienia zaledwie odrobinę, nos wychwytuje delikatne niuanse, ale nie ma tu zmian o 180 stopni, nie ma szybkich zwrotów akcji. To jak czytanie książki na kanapie, a nie bieg przełajowy z przeszkodami.

Testowałam również wersję solid. Zapach jest identyczny, choć nie jest tak trwały, szybciej znika i trzyma się zdecydowanie bliżej skóry. Niemniej kusi mnie wielce, jak wąż Ewę. A w walce z pokusą nie pomaga to piękne czarne puzdereczko, w którym ukryta jest figowa piękność. Od razu włącza się chciejstwo, żeby zerwać to jabłko.


Uwielbiam nosić kompozycję Giacobetti latem - im upalniej, tym lepiej. Zapach odświeża, chłodzi i przenosi z betonu miasta na rajskie łąki, gdzie bosymi stopami miażdży się źdźbła traw, gdzie lekka bryza rozwiewa włosy, a słońce przebija się przez drgające liście wielkiego figowca, którego gałęzie uginają się pod ciężarem  owoców.





A jak dobrze pójdzie, następna recenzja też będzie figowa.

Rok: 1996
Nos: Olivia Giacobetti
Nuty: drzewo figowe (liście, drewno, owoce), cedr, nuty drzewne

Ryc. 1. http://thinkhebrew.wordpress.com
Ryc. 2. www.floridahillnursery.com
Ryc. 3 i 4. www.diptyqueparis.com

2013/02/12

Słowo o świecach

Testuję sobie różne zapachy i czekam, aż zrodzą mi się w głowie recenzje. Ale ponieważ ostatnio strasznie, potwornie, okropnie się rozgadałam, to jakoś tak dziwnie nic nie napisać.

W butikach z perfumami jest coś magicznego. Pomijam same perfumy, które można wąchać bez opamiętania, przynajmniej do czasu aż zaczepi Cię sprzedawca/sprzedawczyni i zacznie wtykać pod nos swoje ulubione kompozycje albo takie, które jego/jej zdaniem na pewno Ci się spodobają. No cóż, czasem, gdy w dużych perfumeriach pytam o zapachy z dominantą drzewną cz kadzidlaną, dostaję w odpowiedzi jadalne przyprawy, góry kwiatów lub kosze owoców. Na szczęście nie dzieje się tak za często, bo straciłabym wiarę w rozwój cywilizacji, w lot Apollo 11 na księżyc i w to, że ludzie są w stanie porozumieć się między sobą, używając tych samych słów w tym samym języku i na dodatek pomagając sobie rękami oraz pozostałym arsenałem mowy ciała, a nawet pismem obrazkowym.

W małych perfumeriach, najczęściej tych poświęconych konkretnej marce, lub perfumeriach niszowych buszowanie jest przyjemniejsze. Przynajmniej dla mnie. Czasem ktoś o coś zapyta, ale generalnie jestem zostawiona sama sobie, wącham, co mi w rękę wpadnie (no dobrze, przesadzam, mimo wszystko jestem selektywna i najpierw obwąchuję te kompozycje, z którymi - jak zakładam - jest mi bardziej po drodze niż pod górkę). No i krążę sobie wśród regałów i regalików, flakoniki przesypują się niemal przez moje ręce, jak piasek w klepsydrze,  póki coś mnie nie zachwyci. A najlepiej, jak sklep w ofercie ma jeszcze świeczki.  I te też mogę obwąchiwać do woli. Aromat spryskanych bloterów, wosku świec, zapach rozchodzący się z bardzo często już zapalonej świecy... Relaks.


Uwielbiam świeczki Diptyque. Po pierwsze, pachną nieziemsko, po drugie, prezentują się tak, jakby były małymi dziełami sztuki. Uwielbiam prostotę szklanych form, kolor wosku i klasyczny owal biało-czarnej etykiety. Jedyne, czego w nich nie lubię  to cena. Oj, bardzo jej nie lubię. Do tego stopnia nie lubię, że szukam "niecnych" wybiegów, by je zdobyć. Ostatnio wymyśliłam sobie, że chcę prezent walentynkowy, choć walentynek nie znoszę i gardzę nimi wielce. Ot, tak upadłam. Ale do rzeczy. Z całego arsenału, okadzałam się tylko trzema:
Patchouli (jak widać, od dawna wypalona, niestety) - piękna,  gęsta paczula, ziemisto-kakaowa, odrobinę słodsza, bardzo sucha. Do tego kropla kadzidła i delikatny podkład z sandałowca. 
Feu de Bois - dym z ogniska, skwierczące drwa, płat garbowanej skóry, rzucony w ogień jak ofiara całopalna, paczula i całe mnóstwo kadzidła.
Chene - jedna z najpiękniejszych postaci dębu, twardego, suchego, o lekko kwaskowym aromacie, tak podobna do tej z Chene Lutensa, dębowe liście, odrobina mchu. To moja ulubiona świeca.

Zapachy są intensywne, po kilku minutach od zapalenia knota, świece wypełniają pokój swoim aromatem. I gdyby nie te powalające ceny, na moich półkach stałyby na pewno Santal, Myrrhe, Ambre, Cedre, Cuir, Vetyver, Figuier, Essence of John Galliano... 

Chciałabym też kiedyś spróbować świec Carrière Frères Industrie (Agarwood, Firewood), Odin (szczególnie 03 Century), Le Labo, Scent Bar (Feu de Bois) i jeszcze kilka innych. I nie miałabym nic przeciwko, gdyby Laurie Erickson z Sonoma Scent Studio postanowiła stworzyć świece powtarzające nuty znane z jej perfum (Winter Woods, Fireside Intense, Ambre Noir, Incense Pure).

2010/12/01

O tym, jak szukałam

Nie wiedzieć czemu pewnego pięknego, piekielnie upalnego dnia lata zaopatrzona w wielką butlę wody wybrałam się na spacer w poszukiwaniu zapachu idealnego. Idealnego na upały. Sama nie wierzę, że coś takiego piszę, że coś takiego nawet pomyślałam, bo do tej pory nie przeszkadzało mi noszenie cięższych zapachów, gdy słupek rtęci w termometrach gwałtownie piął się w górę. No nic to, każdy czasem może zdanie zmienić, ewentualnie nagiąć je do zmieniających się okoliczności.
Nogi poniosły mnie do butiku Diptyque, bo stwierdziłam, że tam na pewno znajdę dla siebie coś prostego, nieskomplikowanego, w moim klimacie, a jednocześnie nadającego się na upały, w czasie których i sam Boruta narzekałby na gorąco, ocierając chusteczką spocone czoło. Potupałam ku półce, na której dumnie prężyły się pękate butle wód kolońskich. A co! Zawsze tylko wody toaletowe lub perfumy?
No to błądzę sobie nosem od flaszki do flaszki, niuchnę to, niuchnę tamto, psik na bloter z tego, psik z owego. Gadu, gadu z miłą sprzedawczynią, znowu niuch, wymiana uwag… Na skórze nie testowałam niczego, bo jakżesz to tak, na spocone ciało (tak, nie wstydzę się tego powiedzieć, temperatura w końcu przekraczała 40 stopni… w cieniu! W takich warunkach nawet błękitnokrwistym przeciekałaby derma). Oczywiście, jak łatwo się domyślić, nie pozostałam tylko przy wąchaniu wód kolońskich, rozpanoszyłam się po całym sklepie, obwąchiwałam nawet świece. No i jak już wybrałam kilka zapachów, które wydały mi się interesujące, zgarnęłam próbki i biegiem do domu, bo testowanie korciło, oj, korciło.
L’Eau de L’Eau miał być lżejszą wersją pierwszego zapachu Diptyque – L’Eau, który stworzono na bazie szesnastowiecznej receptury potpourri. Miał grzmieć przyprawami, ale bez zatykania nosa, miał być lekki, jak sobie umyśliłam – właśnie na lato, ale z charakterem. No to po prysznicu, kilku minutach odpoczynku, wypitych hektolitrach wody i znowu odpoczynku nadszedł ten moment – test. Psik w miękkie zagłębienie łokcia, jeszcze jeden…


Na uskrzydlone stópki Hermesa! Potpourri jako żywo! Ale czy to dobrze? No nie. Bo to podłe potpourri.
Chemiczne, palące w gardle cytrusy rozlały się po mojej skórze i zaczęły się w nią wżerać. Paliły kilka chwil, zanim dołączyły do nich goździki, równie meczące, i cynamon. Miałam szczerą nadzieję, że zapach złagodnieje, że pozwoli mi odetchnąć, złapie wiatr w skrzydła i zacznie kręcić beczki w powietrzu, będzie pikował w dół na złamanie karku, a w ostatniej sekundzie podniesie dziób i uniesie się w chmury. A gdzie tam, cytrusy kojarzące się ze środkami chemii domowej, nie dawały za wygraną. Środki czystości i eugenol, eugenol i środki czystości. Imbir, który w końcu łaskawie wystawił nos, też w niczym nie pomógł. I zapach tak trwał i trwał… niezmienny niemal, bo baza się prawie nie pojawiła. Gdzieś tam wprawdzie mignęło w tle kadzidło, ale to był tylko epizod – tajemnicza postać z dekalogu Kieślowskiego, grana przez Artura Barcisia, zdecydowanie dłużej królowała na ekranie.

I nie myślcie sobie, że po jednej próbie się poddałam. Nawet kilka dni temu odważyłam się na ponowny test, bo przecież jesień może okaże się łaskawsza, a potpourri pokaże swoje piękne oblicze… i tylko niezłomną siłą woli powstrzymałam się przed tym, by nie pobiec do łazienki zmywać żrącej chemii ze skóry. Miałam nadzieję, że może tym razem zapach rozkwitnie i pokaże całe swoje piękno, że pojawi się urzekająca baza, że zapach uwiedzie, może omami, rozwinie skrzydła. Marzenie ściętej głowy.

Nos: Olivier Pescheux
Skład:
Nuta głowy: zielona mandarynka, grejpfrut, cytryna, petit grain
Nuta serca: goździki, cynamon, imbir, różowy pieprz, geranium, kwiat pomarańczy, lawenda
Nuta bazy: benzoin, paczula, fasola tonka

ryc.1. www.creatingperfume.com
ryc. 2. www.diptyqueparis.com

2010/10/08

Jestem gorsza od Prousta...

No jestem gorsza. Dziś skojarzeń będzie bowiem ponad miarę. A to powinno się już leczyć.

Lubię muzea. Uspokajają mnie, czuję się w nich zrelaksowana, bezpieczna. Niewiele mam takich miejsc, w których czuję się naprawdę dobrze. No może to nie do końca tak. Jestem z tych, którzy nie zapuszczają korzeni, którzy dryfują co najwyżej przez świat, zawieszają się niejako w próżni... nie przywiązują się za bardzo do miejsc, miast, domów. Daje mi to tę swobodę, że wszędzie jestem u siebie. Czyli wszędzie czuję się dobrze.
W muzeach jednak znajduję dodatkowy spokój. Może to brzmi śmiesznie, bo jak można znaleźć spokój w miejscu, które bardziej przypomina mrowisko, pełne robotnic-turystów pędzących na oślep, fotografujących co popadnie, przegapiających perełki umieszczone w kątach sal. A jednak oglądanie tych wszystkich zgromadzonych skarbów przynosi mi ukojenie.
Jestem szczęściarą. Mieszkam teraz w mieście, w którym muzea są ogromne, galerie można znaleźć na każdym rogu ulicy. I tak ostatnio spacerowałam po Metropolitan Museum of Art (MET), przemierzając kolejne sale, zatrzymując się przy cudach, które najmocniej mnie poruszają. Dotarłam w końcu do sali z rzeźbami europejskimi. Stoi tam "Ugolino z dziećmi" Jeana-Baptiste Carpeaux. Mam słabość do tego tematu, ale o tym kiedy indziej. W każdym razie przed rzeźbą siedział starszy mężczyzna w kaszkiecie na głowie, eleganckiej, błękitnej, prążkowanej koszuli z białym kołnierzykiem. Siedział i rysował. Rysował rzeźbę. Stałam za jego plecami i podziwiałam miękkie, delikatne ruchy, kiedy cieniował ołówkiem stopy Ugolino. Obserwowałam, jak miękki grafit ołówka przesuwał się niemal bezszelestnie po kartce papieru, wygładzając rysunek, oddając z ogromną precyzją grę świateł na ścięgnach napiętych w cierpieniu stóp, odwzorowując załamania, cienie, wypukłości. Pewny ruch nadgarstka rysownika, jego szybkie, a dokładne spojrzenia, oddanie, podziw. Bo żeby tak oddać w dwóch wymiarach piękno rzeźby, trzeba zachwycić się modelem, podziwiać twórcę, oddać się pasji.



Dlaczego o tym wspominam? Czemu ma służyć ten przydługi, zapewne męczący wstęp? Bo Tam Dao jest jak ten ruch nadgarstka, jest jak grafit ołówka przesuwający się miękko po papierze tylko z lekkim, ledwo słyszalnym skrzypieniem. Jest jak ten spokój, który ogarnia mnie w kolejnych salach. Tam Dao jest nieinwazyjny, jest jak kaszmirowy szal otulający szyję, jest jak promienie słońca na twarzy, jest jak relaks pod drzewem...

Tam Dao jest sandałowcem. Od początku do końca. Odkrywcze, prawda? Nie przechodzi zawrotnych ewolucji wywracających zastały świat do góry nogami, nie jest agresywnym rewolucjonistą, który posługuje się całym arsenałem sztuczek, zwodów i uników. Tam Dao jest sandałowcem, który Jest. Otwarcie to mocny olejek prawdziwie sandałowy, trwały, gęsty, lepki niemal. Ma się wrażenie, jak gdyby po aplikacji Tam Dao zostawiał tłuste, błyszczące plamy na skórze. To jest jedyny moment, o którym można powiedzieć, że zapach jest mocny, że wibruje. Ten skok jest jednak krótki i niewysoki, jak u początkującego sportowca. Tam Dao osiada na orzechowo-kremowej poduszce i pozwala drapać się za uszkiem. I mruczy jak kot. I w rozkoszy z drapania wysuwa przednie łapki, rozprostowuje paluszki i wysuwa niegroźnie pazurki. Zapach staje się delikatnie kadzidlany. Nie przypomina katedry, świątyni, tylko smuży drgającym od podmuchów kadzidlanym dymem. I taki już pozostaje. Miękki, puszysty, nadal tłustawy, z minimalną ilością kadzidła, niemniej spokojny, łagodny. Powoli i niewysoko unosi się znad skóry. Mości się w zagłębieniu pod obojczykiem i wydaje się, że pozostaje w stanie uśpienia. Jego miękkość i delikatność są odprężające, łagodne, zapewniające bezpieczeństwo.

Na koniec historyjka. Wypachniona po niebo Tam Dao zawoziłam kiedyś mojego kota do weterynarza. Pani wet ogląda mojego malucha, zagląda mu tu i ówdzie... wącha go. "Ale on jakoś dziwnie pachnie". "Jak to dziwnie?" - pytam. - "Coś nie tak"? Pani wet odpowiada, "pachnie jakoś tak dziwnie, kadzidłem". Zaczerwieniłam się i odpowiedziałam, że to pewnie moje perfumy, bo kot w drodze wtulał się we mnie niemiłosiernie. "Piękny zapach", odpowiedziała pani wet.


Nos: Daniel Moliere
Rok: 2003
Nuty: sandałowiec, cyprys, drewno różane, ambra.


ryc. 3. www.luckyscent.com