Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Odin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Odin. Pokaż wszystkie posty

2013/09/29

Znowu bezsenność...

Bezsenność. Dopadła mnie gadzina tej nocy. W ogóle jakoś tak ostatnio czyha na mnie, otwiera mi paluchami powieki za każdym razem, jak tylko położę głowę na poduszce i zamknę oczy, odcina krążenie w odnóżach wszelakich, podkłada mi kamienie pod prześcieradło i wypycha nimi poduszkę, łazi za mną, z kwikiem przebiega pod nogami (najchętniej wtedy, jak coś niosę, na przykład gorącą herbatę), chowa się za kurtynką prysznica, wyskakuje jak koziczka z wanny, zachęca do wyścigów i doprasza się nieustającego myziania... a nie, te ostatnie wybryki to nie bezsenność, to Cheddar. 


Bezsenność po prostu sprawia, że jak tylko gaszę światło, robi mi się niewygodnie i przestaję być senna (no to łażę po mieszkaniu w towarzystwie zadowolonego z nocnego życia kota, czytam, piszę, sprawdzam, panie, co tam w polityce... Przyznaję się, zmyślam, tego ostatniego nie robię, bo jednak chciałabym kiedyś usnąć!). I tak mi robiła ta niedobra bezsenność koło pióra zeszłej nocy. A jak już dała sobie siana (tak grubo po trzeciej nad ranem), kot przejął pałeczkę. Postanowił mi śpiewać miłosne serenady i zrzucać wszystko, co leży na stoliku nocnym. Na dodatek, żeby niedziela była jeszcze przyjemniejsza (i zapewne dłuższa), obudziłam się wcześnie, niekoniecznie przytomna i niekoniecznie świadoma własnego imienia.

Kawa z rana - jedyne co mi przyszło na myśl. Taka w niemal półlitrowym kubku. I dzień od razu nabrał przyjemniejszych dla oka kolorów. A potem kilka kropli testowanego ostatnio zapachu, żeby jakoś dotrwać do następnej kawy. Bo mimo zawartego w nim nielubianego przeze mnie kokosa, jest jak dobrze wykonana resuscytacja.

Chyba już nikogo nie zdziwi, że to kolejny Odin. 10 Roam zaskoczył mnie. Wybucha mlecznym kokosem i ziarnami świeżej, średniopalonej kawy. Aromat kawy jest po prostu piękny, w pierwszych chwilach ma niemal paczulowo-czekoladową aurę. Zapach kokosa podoba mi się zdecydowanie mniej, bo go nie lubię, jednak doceniam jego mleczność połączoną jakby z odrobiną wanilii, gładkość, puszystość. I w sumie to on z tą kawą tak miło się komponuje, że można się nim i zauroczyć (sama nie wierzę w to, co piszę!). 


A jak spod tego kokosowo-kawowego akordu wysunie swoje małe, szpiczaste uszka pieprzowa, delikatnie pylista nuta podkręcona słodko-gorzkim szafranem, robi się tylko ciekawiej. Bo przyprawy tak pięknie sobie wirują, tańczą i podśpiewują cichymi głosikami. 

Kokos powoli słabnie, niemal znika, kawy też już niewiele, choć jeszcze raz na jakiś czas można znaleźć rzucone gdzieś ostatnie, małe, pokruszone ziarenko. Wolałabym, żeby trwała dłużej (nie tylko ze względu na nieprzespaną noc). No ale nic to. Bo oto staje przed nami ciemne, twarde drewno hebanowe, które już wcześniej starało się zaakcentować swoją obecność nieśmiałymi podskokami, i kamforowo-miętowe kadzidło. No na Odyna! Ta niby-miętowość mnie zachwyca! I chociaż kadzidło nie kopci się, nie strzela ogromnym kłębem w niebo, jest wielce przyjemne. Heban najpierw jest suchy, gorzkawy, pylisty, ale im dłużej trwa na skórze tym bardziej mięknie i wysładza się. Czasem przebiegnie też ździebko cedru, może wiórek sandałowca. W pewnym momencie wyczuwam niemal słodkie gwajakowe niuanse, tak podobne do tych z Gaiac M.Micallef czy Gaiac 10 Le Labo. I generalnie ta gwajakowa słodycz już niemal bez domieszek, tak sobie trwa i trwa, aż w końcu zgaśnie.


PS Kto zna dobre remedium na bezsenność?

Rok: 2013
Nos: Jean-Claude Deville
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: szafran, liść pieprzu
Nuty serca: kwiat imbiru, kwiat kawowca
Nuty bazy: mleko kokosowe, heban, kadzidło

Ryc. 1. Cheddar I Wielki

2013/09/28

Minimalizm

Już nieraz wspominałam, że lubię muzea. Czuję się w nich zrelaksowana, wypoczęta, a przy okazji mam wrażenie, że robię coś dla siebie, że oglądam sztukę, którą uwielbiam, że w jakiś sposób rozwijam się, kształcę, zmuszam swoje leniwe szare komórki do wzmożonej pracy. A odkąd związana jestem z jednym z nowojorskich muzeów, czuję się dopieszczona do granic możliwości (bo nowe wystawy, bo szkolenia, bo darmowe wejścia do innych muzeów, bo wiele innych "bo"). Ponad wszystko jednak wielbię sztukę współczesną. I tak, przyznaję, jestem ogromną szczęściarą, ponieważ tutejsze muzea wręcz puchną od dzieł sztuki współczesnej, tym samym ekspresjonizmu abstrakcyjnego (który tak niby przypadkiem zajmuje od dawna w moim sercu najwięcej miejsca, jest moim numerem jeden ze wszystkich numerów jeden; zatem raj za życia jest możliwy!).

Zapewne spece w temacie mnie wyśmieją (oby wyszło im na zdrowie), niemniej ekspresjonizm abstrakcyjny jest dla moich oczu tym, czym perfumy są dla nosa. Źródłem nieustającego zachwytu, zachętą do skupienia się na eksponacie, gimnastyką dla szarych komórek i wyobraźni, spokojem, odprężeniem, nauką podziwiania całości, gotowego dzieła, a także ćwiczeniem w rozbieraniu go czynniki pierwsze (i nie jest istotne to, że zapachy abstrakcyjne nie są, że bardzo często w idealny sposób oddają rzeczywistość, w przeciwieństwie do obrazów dajmy na to Ada Reinhardta; chodzi mi po prostu o emocje, o nastrój, wrażenia). Jak niektóre zapachy, tak i pewne obrazy zachwycają swoją prostotą, szczególnie jeżeli chodzi o formę, ilość wykorzystanych składników/kolorów, fakturę.

07 Tanoke marki Odin to kolejny z tych zapachów, który zachwyca swoją prostotą, minimalizmem wręcz, a jednocześnie wyzwala takie bogactwo wrażeń, że głowa mała. Nie ma w nim wolt i agresywnych zmian, a przechodzenie między kolejnymi etapami rozwoju jest tak płynne, że niemal niewidoczne. Już na wstępie wyczuwalne są elementy serca i bazy, a z trwaniem zapachu tylko zmienia się ich gęstość i natężenie.

Na początku był imbir. Imbir świeży, pikantny, a jednak z lekko cytrynowym zacięciem. Byłby pewnie nudnym imbirem, gdyby nie odrobina ostrego, czarnego pieprzu, szczypta gałki muszkatołowej i goryczka z gorzkiej pomarańczy. Ta pikantność trwa kilka chwil, póki nie przewietrzy jej wydobywająca się już z bazy iglakowo-zielona sekwoja. 


Im dłużej na skórze, tym więcej sekwoi. Oczywiście, podszytej przyprawami i niemal kamforową nutą. Poszczególne składniki przenikają się, zacierają się między nimi granice, całość coraz bardziej zaczyna przypominać zapach Kalifornijskich lasów (z jednym małym dodatkiem: słodkawym gwajakowcem) i niemal widzi się nad sobą, ponad wiecznie zielonymi koronami drzew wspaniale niebieskie niebo. 


Ale kiedy ciemnieje, zapach lasu staje się intensywniejszy. Sekwoje robią się jeszcze bardziej czerwone, gwajakowiec pachnie gęsto i dymnie, gorzkawo, choć jednocześnie słodko (nie pytajcie, jak to jest możliwe, a uwierzcie mi na słowo),  paczula jest ciepła i sucha, a stróżki kadzidła snują się leniwie, wypełniając sobą przestrzeń. Nie jest to kadzidło kościelne, o nie. Zapach przypomina spalane zielone igły i świeże soki roślinne, żywice drzew.


A jak już niemal zapach gaśnie, do nozdrzy dolatują delikatne drgania suchej paczuli, sekwoi, gwajakowca i miękkiego, ciepłego piżma.

Dla mnie 07 Tanoke jest kolejnym z cudownych comfort scents. Tfu, wiem, brzydkie słowo, brzydkie, powinnam napisać "zapach-utulacz", "zapach-kocyk", "zapach-pocieszacz", ale on w sumie nie koi, nie pociesza, nie utula. On przez swoją urodę wywołuję błogi uśmiech na twarzy, sprawia, że z rozkoszy mruży się oczy i chcę się go nosić rano i wieczorem, w lecie i zimą, dziś i jutro*.



*Ważna uwaga! Moja definicja comfort scent jest pokręcona, a kręci się bardziej wraz z nadchodzącymi chłodami. Wszystko co drzewne, kadzidlane i oczywiście ciepłe w odbiorze, przynosi mi ukojenie. Najwspanialszy comfort scent wszech czasów to Black Tourmaline Oliviera Durbano, zatem miejcie to na uwadze, jak Wam się przypadkowo zachce kierować moim zakręconym jak Bolkowe trampki wpisem. 

Rok: 2011
Nos: Corinne Cachen
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: imbir, gorzka pomarańcza, czarny pieprz
Nuty serca: gwajakowiec, kadzidło, gałka muszkatołowa
Nuty bazy: sekwoja, paczula, piżmo

Ryc. 1-3. Cudowne obrazy Marka Rothko znalezione w sieci. Przepraszam, że nie Cheddar, bo oczywiście jak zawsze bardzo by jego zdjęcia pasowały. No cóż, w końcu on pasuje do wszystkiego. Rzekłam!

2013/09/27

Wygoda

A kto powiedział, że dość na dziś? Teraz o czymś, co ostatnio nosiło mi się wielce przyjemnie. Dość obficie uraczyłam się tą piękną kompozycją z rana, a po kilku godzinach, kiedy niemal już zgasła na skórze, z ogromnym zadowoleniem czynność obfitego uraczenia się powtórzyłam (pewnie nikogo nie muszę przekonywać: czasem to, że zapach nie trwa na skórze w nieskończoność, to zaleta, bo jak miło otulić się kolejną jego porcją  bez zaburzania jego kolejnych etapów, bez tłamszenia kwitnących na skórze akordów). I tak sobie pomyślałam, że chyba najwyższy czas na notkę.

Mam nadzieje że wpis ucieszy moją przyjaciółkę Anię, która z własnej flaszki może się owym zapachem zlewać do nieprzytomności, czego w zasadzie można jej pozazdrościć. Czyli kolejny otulający zapach na wczoraj,  na dziś i na jutro.

Cytrusowe otwarcie jest po prostu bardzo przyjemne. Nie za kwaśne, nie za słodkie i niemusujące. Pewnie dlatego, że podbite niemal kremowym odcieniem yuzu i delikatną, drapiącą w nos i gardło goryczką. Nie spodziewałabym się, że takie akordy mogą mi się spodobać. Ale w przypadku Odin 08 Seylon wzbogaca je przebijająca już nieśmiało poświata nut bazy, a przede wszystkim pięknej wetywerii i miękkiego piżma.  A nawet piżemka. Zatem zapach jest delikatnie zielony, cytrusowy, przytulny, ciepły i lekko drzewny jednocześnie.


W końcu pojawia się coraz więcej goryczki. Piołun niestety nie smakuje absyntem, niemniej pięknie wcześniejsze akordy przyozdabia. Robi się błogo. I nawet tego absyntu od razu jakoś mniej brak. Pod tym co jakiś czas i zaledwie odrobinę daje się wyczuć gałkę muszkatołową, dzięki której kompozycja nie jest zbyt gładka i jednowymiarowa. Ale zapach najwspanialszy jest wtedy, gdy zaczyna pojawiać się nuta żywicznego kadzidła o lekko cytrynowym zabarwieniu, czyli elemi i mocniejsze aromaty drzewne podszyte miękko waniliowym benzoesem. I chyba nie muszę pisać, że właśnie ta faza zapachu jest według mnie najpiękniejszą? Ciepła, wygodna, bezpieczna. Niemal jadalna w swojej niejadalności. 


A jak się zapomni o tym, że się pachnie, zapach sam o sobie przypomni. Wystarczy delikatny ruch ręką, ledwo wyczuwalny powiew wiatru, a nawet nieznaczne przyspieszenie tętna  a znad skóry zaczyna unosić się przytulnie pachnący, miękki obłoczek. I od razu człowiek przestaje się dziwić, dlaczego tak siedzi z niemądrym uśmiechem na twarzy. To po prostu efekt odczuwanej przyjemności. 

Ja wiem, że w tej notce raz za razem powtarzam słowa "przyjemny", "przytulny" i różne ich odmiany, ale ten zapach po prostu taki jest. Nie chodzi w nim o agresywne nuty, o niszę nisz, o czernie czarniejsze od najczarniejszych czerni, płonące kościoły i mieszany w kotle asfalt. To zapach wygody, idealnego dopasowania, harmonii, spokoju, ciepła. Świetnie zrozumiem tych, którzy nazwą go swoją drugą skórą... a przynajmniej zapachowym przytulnym i przyjemnym kocykiem.


Rok: 2012
Nos: Philippe Romano
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: yuzu, gorzka pomarańcza, bergamotka
Nuty serca: gałka muszkatołowa, elemi, piołun
Nuty bazy: benzoin, mech dębowy, wetyweria

Ryc. 1-2. Cheddar i zielone kocyki. A dlaczego znowu Cheddar? Po pierwsze, bo obiecałam, po drugie, bo dlaczego nie.

Błogie nicnierobienie

Albo mam zaniżony poziom oczekiwań tudzież przewysoką tolerancję i akceptację, albo wącham same piękności (nie wykluczam tej opcji, a wręcz przeciwnie, stawiam na jej zgodność z rzeczywistością), bo wszystko, co ostatnio testuję, mnie zachwyca. Mniej lub bardziej, ale zachwyca. Na fuje nie trafiam. Problem z tym jest taki, że w momentach zachwytu nie miałabym nic przeciwko powiększeniu kolekcji o flaszkę... lub dziesięć.  A tego w gruncie rzeczy bym nie chciała. Bo ja lubię mój własny prywatny minimalizm, jest mi z nim dobrze, uwielbiam swoje wyselekcjonowane flakony, soczki, którymi zlewanie się to sama przyjemność, olfaktoryczna orgia. I wiem, że teoretycznie nie potrzebuję nic więcej, bo mam i kadzidła, i drewna, i oudy, i paczule, mam nawet kwiaty i ambry. Teoretycznie...

Mogę sobie tak powtarzać, ale co z tego? Zlewam się potem zawartością kolejnych próbek i się zaczynam łamać. Serce bije mocniej i bach! Trafionam strzałą zapachowego amora. A jak nie zakochana, to chociaż po przyjacielsku poklepana po plecach.

Kompozycje Odin nie są może rewolucyjne ani kontrowersyjne. To nie ciężkie działa, to nie zagadki olfaktoryczne, nie dzikie zwierzęta, które chce się oswajać, a miłe kocyki, szale kaszmirowe, jedwabne, to ciepłe skarpetki, ba, nawet miękkie dresy, w których przyjemnie spędza się czas w domu, z książką w ręce, z winem lub gorącą herbatą... Błogość, relaks, upragnione nicnierobienie, spokój.

Odin 01 Sunda (kiedyś 01 Nomad) to własnie taki upragniony spokój w ulubionym fotelu, wygodnych ubraniach, z niezłą lekturą, smacznym napojem i nieinwazyjną muzyką w tle (bez względu na to, czy to muzyka poważna, jazz, czy death metal). I w moim przypadku jak najbardziej z rozkosznie mruczącym kotem na kolanach. Czyli to, co każdemu z nas się od czasu do czasu należy.


Początkowy akord nienachalnej bergamotki, miękkiego, a nawet lekko kremowego cedru od razu sprawia, że robi się cieplej.  I odrobinę leniwie, jakby wystawiało się twarz do słońca w niezbyt upalny dzień (w końcu nie chcemy poparzeń słonecznych). Pod powiekami robi się ciepło pomarańczowo, twarz delikatnie się ogrzewa, relaksujemy się, robimy się senni... No dobra, pobudka!


Już po kilku minutach pojawiają się zielone niuanse, stawiam na palmarosę. Nie za mocne, takie w sam raz. Pieprzna nuta jest tylko naszkicowana delikatną kreską, zaznaczona i to w zupełności wystarcza. Nie potrzeba tu grubej krechy czarnym węglem, całych garści łaskoczącego w nos pieprzu. Kremowy sandałowiec uwydatnia lekko migdałowy, waniliowy akord złożony z heliotropu i bobu tonka. Co jakiś czas stają mi przed oczami przepyszne lody waniliowe, lody z prawdziwej wanilii, w których dostrzec można maleńkie czarne ziarenka wyłuskane wprost z cieniutkiego strączka. Dosłownie czuję ich aromat i smak. 

A potem to już tylko hymn na cześć miękkich, kremowych drew, nie za słodkich waniliowych niuansów i miękkiego, puszystego, dającego poczucie bezpieczeństwa piżma. Wszystko jest perfekcyjnie wyważone, niczego nie ma za dużo, niczego za mało. Doskonała równowaga. 


Nos: Kevin Verspoor
Rok: 2009 (w 2012 zmieniono nazwę zapachu z 01 Nomad na 01 Sunda)
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: jałowiec, cedr, bergamota
Nuty serca: palmarosa, czarny pieprz, heliotrop
Nuty bazy: bób tonka, sandałowiec, piżmo

Ryc. 2. Cheddar, czyli mój własny prywatny termofor stosowany na kolana, bez względu nawet na to, czy to mi się podoba, czy nie.

2013/02/01

Zen

Pisanie o perfumach bywa niełatwe. Przynajmniej dla mnie. Są zapachy, które od razu wywołują w głowie skojarzenia, zarzucają obrazami bez względu na to, czy mój nos poszczególne nuty toleruje, czy też nie. Są jednak takie kompozycje, przy których się zacinam. Chcę coś napisać, już prawie mam tę myśl na czubkach palców, po czym okazuje się, że umknęła spłoszona. I nie ma w tym wypadku znaczenia, że zamieniam się w słup soli głownie przy zapachach, które mnie zachwycają. Naprawdę niewiele pomaga, że są to moje ulubione nuty, że teoretycznie obrazy kłębią się w głowie. Po prostu perfumy te sprawiają że czuję się bezpiecznie, jakbym siedziała w chłodny wieczór pod kocem na własnej kanapie, z kubkiem gorącej herbaty w ręce, rewelacyjną książką przed nosem, mruczącym kotem gramolącym się na kolana i towarzyszem niedoli zwanej życiem gdzieś w pobliżu. Najzwyczajniej w świecie nie chcę, nie mam ochoty rozbijać ich na czynniki pierwsze, chcę się rozkoszować tą przytulną całością.


No ale pisanie bloga zobowiązuje (będę wielce wdzięczna za nie przypominanie mi, że po tak długiej przerwie i ciągłym milczeniu jakimkolwiek „zobowiązaniem” mogę się najnormalniej w świecie wypchać! Kiepska jestem z taksydermii...). 

Mam taką małą buteleczkę (wyjściowe zaledwie 100 ml, które kurczy się w zatrważającym tempie) z zamkniętym w niej wspomnianym szczęściem na kanapie. Chcę o niej napisać w zasadzie od momentu jej zakupienia, no ale jak zauważyliście już na pewno – nie wyszło. Bo o Odinie 03 Century ciężko mi pisać. Komfort, który mi daje jego noszenie, jest wielki jak stąd do krańca galaktyki i z powrotem. Delikatne drgania ciepłych, drzewnych aromatów – mojej ulubionej brzozy, słodycz rozgrzanej, ciekłej mirry, dymek chłodnego kadzidła, kropla zadziornego piżma, okruszek puszystej ambry, źdźbło zielonego wetiweru, drobna gałązka kakaowo-ziemistej paczuli i listek świeżej, lekko mrożącej mięty. I nie wiem, która nuta pierwsza uderza. Drgają unisono. Żadna nie wybija się ponad pozostałe. Całość osiada na skórze, otula ją, nie sterczy na boki, zahaczając o siedzących obok mnie. Jest kołem, nie kwadratem. To jedna z tych doskonałych kompozycji ucząca czystej harmonii, bezbrzeżnej równowagi. Nordycki zen. Zen, który trwa i trwa... i trwa.



No i sami widzicie, ja nie potrafię tego, co czuję, sensownie rozczłonkować. Wyobraźcie sobie po prostu wyjątkowo miękki kaszmir, zapach bezpieczeństwa, spokoju, równowagi wyobraźcie sobie zdanie doskonałe, muzykę sfer... a to dopiero będzie początek.

Nos: Kevin Verspoor
Rok:
Skład:
Nuty głowy: srebrna brzoza, cyprys, mięta
Nuty serca: wetiwer, mirra, paczula
Nuty bazy: piżmo, mech dębowy, ambra



ryc. 1. www.naturalfibresdirect.co.uk
ryc. 2. www.odinnewyork.com