Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Jerome Epinette. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Jerome Epinette. Pokaż wszystkie posty

2013/09/06

Gdzie ona, gdzie?

Kiedy po raz pierwszy wącham perfumy, a potem je testuję, nie patrzę na skład, a staram się odgadnąć poszczególne składniki, wyłapać je, wyłuskać. No bo to cała frajda. A przy okazji jaka radość, gdy z łatwością (mniejszą lub większą), rozpoznaję kolejne brzmienia. Niby oczywista oczywistość. Często robię też notatki, żeby zapamiętać pierwsze wrażenia, poszczególne nuty, akordy. A potem dopiero sprawdzam podane przez producenta nuty i zachwycam się (albo i nie) umiejętnością (tudzież jej brakiem) mojego drogiego, sterczącego z twarzy nosa do właściwego rozpoznawania tego, co zostało mu zaserwowane pod nos.

Wszystko pięknie, przynajmniej na pierwszy rzut oka. Ale jak łatwo się domyślić, czasem (na szczęście rzadko) to co czuję, nijak ma się do tego, co czuć powinnam (zaznaczam, że i tak to, co czuję, jest dla mnie ważniejsze niż jakieś rozpiski producenta, bo przecież każda skóra reaguje inaczej, podbija inne nuty, tłamsi kolejne). I pisząc "nijak", naprawdę "nijak" mam na myśli. 

I ostatnio miałam właśnie taki mały zgrzyt. Nawet nie mały. Zapodałam sobie dawkę odpowiednią Vetiver Fatal Atelier Cologne i... i przez chwilę myślałam, że albo ktoś mi podmienił fiolki (chochlik jakiś wredny), albo w sklepie do atomizerka przykleili mi niewłaściwą metkę. Ale nie, to nie pomyłka.

Jednak zanim do rzeczy: założyciele Atelier Cologne, Sylvie Ganter i Christopher Cervasel, obrazują każdy zapach króciutką opowiastką. Ta dla Vetiver Fatale brzmi tak: 

"He was alerted immediately and called on the case, another diamond stolen mysteriously. The moment he opened the dossier, a smile sparked in his deep eyes as he recognized her signature mark. He took one of his passports, burned the file and began the pursuit. This time she wouldn't get away..."


Czyli mamy policjanta, w założeniu, nieziemsko przystojnego policjanta, zakochanego w złodziejce. No cóż poradzić, chemia!

Vetiver Fatal z wetywerią ma tyle wspólnego, co ja z Ryszardem Lwie serce. Czyli niewiele, bardzo niewiele. Otwarcie jest cytrusowe, słodkawo-cytrusowe z tylko odrobiną zielono-ziemistej wetywerii w dosłownie pierwszych sekundach. Od razu wyczuć też można łagodny cedr i... kokos. W pierwszej chwili pomyślałam, że jak nic wącham kolejną wersję drzewka figowego z laktonowo-kokosowymi niuansami i zaledwie kilkoma zielonymi listkami zerwanymi prosto z najniżej wiszącej gałęzi. Aromat jest słodkawy, mleczno-kremowy.

Im bliżej serca, tym więcej słodkich owoców: nabrzmiałych od soku śliwek i mocno dojrzałych fig, że o łagodnych, słodkawych cytrusach nie wspomnę. Albo mój nos jest przewrotny, albo to wina mojej skóry, ale wetywerii nie ma tu nawet jednego źdźbła, choćby i suchego. Jedyne zielone elementy układanki to liście fiołka, które poza zielonym, lekko wodnistym halo stroją się w pudrowe woalki.

No nic, czekam na bazę, bo przecież oud. Jaki oud? Nie ma nawet kropli! Czyli jak łatwo sobie wyobrazić zawód potęguje się z każdą mijającą chwilą. Na szczęście cedr jest całkiem przyjemny i delikatne, miękkie, kremowe owoce, a jak się naprawdę mocno wwącham w skórę, to wreszcie jestem w stanie wyczuć to jedno, marne ździebełko upragnionej wetywerii, ale dosłownie jedno, liche takie i rozmoczone. Przy kolejnym wwąchiwaniu znika. Jak ta złodziejka, co ja ściga policjant. No nie wiem, może "nie chodzi o to, by złowić króliczka, ale by gonić go"...?

I nie mogę zwalczyć swojej wyobraźni. Bo wąchając Vetiver Fatal zamiast policjanta przystojnego, o ciele Adonisa i spojrzeniu topiącym niewieście serce, widzę co najwyżej takiego:


I szczerze, gdybym nie nastawiała się na bardziej wetyweriowe szaleństwo, nawet by mi się zapach mógł spodobać. Ale zawód robi swoje, a jak jeszcze nie znalazłam w kompozycji oudu, który powinien tam być, to już w ogóle kręcę nosem. I tym miłym akcentem kończę na dziś.  


Rok: 2012
Nos: Jerome Epinette
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: bergamotka, sycylijska cytryna,  gorzka pomarańcza
Nuty serca: kwiat pomarańczy, liście fiołka, figa
Nuty bazy: wetyweria, cedr, oud


2013/09/04

Szafranowe otwarcie

Zawsze trudniej zabrać mi się do pisania po przerwie. Nawet bardzo krótkiej przerwie. Słowa nie przychodzą tak szybko, jak zawsze, myśli nie kleją się, jak powinny, obrazy są zamazane, niewyraźne, klawiatura staje okoniem i podstawia jedne literki na miejsce innych (przynajmniej tak tłumaczę sobie te wszystkie irytujące literówki, pominięte znaki i braki kropek, tudzież ogonków). Niemniej, miło było odpocząć, od komputera przede wszystkim, bo tak się pod koniec tygodnia zaczytałam w kolejnych tomach "A Song of Ice and Fire", że zapomniałam o tym, co się dzieje wokół mnie. Oj, błogo było, błogo, mimo ciężkich jak wór cegieł tomów i każdego kolejnego obszerniejszego od poprzedniego, a mnóstwo przyjemności nadal jeszcze przede mną, jupi! (Nadganiam lekturę, bo zaczęłam oglądać serial na podstawie tej sagi, a zdecydowanie wolę jedyną słuszną kolejność: najpierw książka, potem film). Czyli amerykański długi weekend uznaję za wielce udany. Tak święto pracy to ja mogę celebrować.

A przy okazji, jak już ułożyłam się wygodnie na mojej wielkiej kanapie z książką w ręce i kolejną filiżanką rozpieszczającej kubki smakowe kawy (mój pan połówek robi najlepszą kawę na świecie!) (a pewnie, że się teraz podlizuję, przecież muszę na te kawę jakoś "zasłużyć", bo inaczej sama będę sobie musiała ją robić, a to już nie to samo, bo moje dzieło tak dobre jak mężowe nie jest), różne aromatyczne mikstury lądowały na skórze wnętrza mojego łokcia, bo wąchanie jest równie boskie, jak czytanie. I były oudy, i kadzidła, i drewna i tak sobie wirowały, i unosiły się, i mamiły nozdrza. 

Jako że podczas ostatniego potupania do butiku Atelier Cologne zdobyłam próbkę Gold Leather, właśnie to najczęściej parowało z mojej skóry. Otwarcie jest zaskakujące. Lampka koniaku, dużo gorzkiej, soczystej pomarańczy, ziołowa nuta, lekarstwiany, odrobinę kwaskowy, skórzasty oud, kilka rzemyków i... całe wirujące obłoki lekko gorzkawego, ciemnopomarańczowego jak późno popołudniowe słońce szafranu. Nigdy wcześniej aż takiej dawki tej najdroższej przyprawy świata w perfumach nie doświadczyłam.


Kolor tego zapachu jest dokładnie połączeniem kolorów poszczególnych jego składników. I nawet nie wiedząc, co za ingrediencje otwierają tę kompozycję, przed oczami nadal wirowałyby plamy pomarańczowe, złote, żółte i rudoczerwone. W powietrzu wisi obietnica cudownego oudu - można wyczuć lekarstwiano-balsamiczne gęste krople, które dodatkowo potęgują gorzkawą nutę szafranu i gorzkiej pomarańczy.

Po kilkunastu minutach ziołowa nuta w tej kompozycji staje się głośniejsza, listki bylicy wyglądają coraz dorodniej i zaczynają przysłaniać szafranowe słupki. Jednak dopiero pojawienie się eukaliptusa, który sprawia, że zapach staje się przestrzenny, kamforowy i przy każdym kolejnym wdechy mocniej udrożniający górne drogi oddechowe, tłumi szafranową nutę niemal całkowicie. I przypuszczalnie mogłoby mnie to w końcu zmęczyć, gdyby nie mocno dojrzała śliwka o ciemnofioletowej skórce i niemal pomarańczowym, soczystym, słodkim wnętrzu. Tak aromatyczna, że chciałoby się ją zjeść. I nieważne, że kompozycja sama w sobie nie jest jadalna, bo ma się wrażenie, że spomiędzy tych niejadalnych brzmień można wyłuskać dorodny owoc, wgryźć się w niego i cieszyć się cieknącym po brodzie i palcach gęstym, lepkim, słodkim sokiem.


Szafranowy akord prawie znika. Prawie. Bo choć zaczynają tłumić go inne elementy zapachowej układanki, jego barwa zaczyna się zmieniać i coraz bardziej przypomina kłącze irysa. Zaledwie jeden mały okruch. Do tego dochodzi delikatna skóra - miękka i w dość jasnym kolorze. Nie za dużo, w sumie w sam raz (choć nie przeczę, osobiście wolałabym więcej). Oud nie jest w tej kompozycji oudem-zabójcą (przypuszczam, że to "wina" użycia syntetyku, a nie składnika naturalnego), choć jego zapowiedź w otwarciu była obiecująca, niemniej jest wyczuwalny, nadaje kompozycji głębi, dodaje kolejne wymiary. A poza tym trochę cedru i odrobina gorzko-słodkiego gwajaka. Drzewna baza nie jest porażająca ni agresywna. Jest za to bardzo przyjemna i trwa naprawdę bardzo długo. 

Gold Leather mógłby pachnieć podróżnik-poszukiwacz nowych przypraw, nowych smaków, który dzień zaczyna kilkoma kroplami szlachetnego alkoholu, a potem przenosi się z miejsca na miejsce, by znaleźć doskonały szafran na jednym z suków, a na drugim końcu świata kamforowy eukaliptus, Podróżnik, który w opuszczonym sadzie zrywa z drzew dojrzałe śliwki i naciera się agarowymi attarami zamkniętymi w drewnianych szkatułkach przechowywanych w skórzanej torbie. Po prostu zadowolony z życia człowiek.


Rok: 2013
Nos: Jerome Epinette
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: gorzka pomarańcza, szafran, rum
Nuty serca: śliwka, bylica, eukaliptus
Nuty bazy: gwajak, cedr, oud, skóra

Ryc. 2. www.ilewazy.pl

2011/01/20

Przykre zawody miłosne

Ci, co mnie znają, lub też Ci, co przeczytali kilka wcześniejszych wpisów, zauważyli chyba, że moja reakcja na agar/oud/aoud/oudh/drewno aloesowe jest porównywalna z reakcją kota na kocimiętkę (albo – w przypadku kotów dobrze mi znanych – na Malt Pastę, czyli coś, co wydaje się ponad normę wstrętne, a za co mój mały, zadziorny Devon Rex dałby się wykąpać, pokroić, poszatkować, ba, pewnie nawet ubrać w różowe wdzianko z aplikacjami w serduszka, księżniczki i słoneczka)… a może i intensywniejsza. Bo wystarczy przy mnie wymówić tylko nazwę tego magicznego składnika i już kręcę piruety na pointach przystrojona w wyimaginowane tutu.
Ekhem, dość obnażania tego, co nigdy światła słonecznego ujrzeć nie powinno. Dość psucia image’u sobie i kotu – jeszcze ktoś pomyśli, że biegam po domu w tiulach, a może nawet słodkich klapeczkach na obcasie, koniecznie ozdobionych białym puszkiem-pomponikiem, a mój biedny sierściuch wtóruje mi w dzierganym na szydełku wdzianku i z kokardką między uszami… Na temat!
Jak tylko usłyszałam, że Byredo wprowadza na rynek dwa zapachy zbudowane wokół akordu oud (Oud Immortel i Accord Oud), od razu zapłonęłam pożądaniem – takim wyjątkowo mocno czerwonym. Próbki zdobyłam niemal siłą. A potem je na skórę chlup… i… Po kilku dniach znowu chlup… i znowu „i…”. Czy musze dodawać, że moje pożądanie zbladło i się skanalizowało? Skanalizowało dosłownie?

Zawód nr 1: Accord Oud

Ten zapach miał „szansę zdobyć szansę” na jedno z wolnych jeszcze w mojej przepastnej szafce miejsc. Spodziewałam się wyraźnej nuty agaru oprawionej w intensywnie wionącą skórę. Skąd mi to do głowy przyszło? Na papierowym bloterze takie widmo się pojawiło. Niestety na skórze… na skórze to była zupełnie inna historia.
Accord Oud otwiera się intensywną mieszanką czerwonej, zanurzonej w słabym alkoholu oleistej róży (nie pytajcie, skąd ta róża; dla ścisłości: nuty zapachowe podaję za stroną Byredo), przypominającego jakąś apteczną nutkę szafranu i małych, słodkich owoców. Gdzieś tam spod tego wydobywa się cichy jęk oudu owiniętego szczelnie w skórę. Jednak ta ostrzejsza nuta, która z papierowego blotera mamiła mnie obietnicami, na mojej własnej tkance pierzchnie, pozostawiając doprawioną szafranem różę, przypominającą momentami tę znaną z bułgarskich olejków (na szczęście nie aż tak intensywną i nie za często). W końcu róża prawie całkowicie znika, zostawiając po sobie zaledwie poświatę. Momentami zapach staje się ciut ostrzejszy, jakby bardziej pylisty, zakurzony malutkim krzaczkiem paczuli, żeby za „trzy machnięcia ogonem” znowu się wysłodzić i w końcówce zmięknąć lekko pudrowym, ciepłym piżmem, które (o dziwo!) na niżej podpisanej się nie wymydliło.

Zawód nr 2: Oud Immortel


Szczerze przyznam, że w tym przypadku nie nastawiałam się na nieustające fajerwerki i tańce z krzesaniem hołubców. Coś czułam, że zapach nie będzie intensywny, mocny, hipnotyzujący. Choć liczyłam na lekko przyspieszone tętno.
Ta kompozycja od początku do końca jest mocno, hmmm, trawiasta. Otwiera się zieloną nutą, nutą tą rozkwita i nią się kończy. Z tym że w otwarciu, jak się mocno postaram, wyczuję jeszcze zaledwie cichą, nieśmiałą smużkę kadzidła doprawioną dosłownie szczyptą kardamonu i cytrusowej kwaskowatości. W rozwinięciu cień kadzidła znika całkowicie, natomiast jak się znowu mocno postaram, wyczuję gałązeczkę – jedną, lichą – paczuli, a może tylko ze trzy listki. Ale takiej w zasadzie w ogóle nie ziemistej, nie kontrowersyjnej, tylko spokojnej, łagodnej, łatwej. Kompozycja jest słodkawa. Połączenie trawiastego, zielonego papirusu z dodającym miękkości drewnem różanym wydaje się nawet ładne – no właśnie, po pierwsze, ładne, po drugie, gdzie oud? No i tak sobie ten zapach trwa i trwa… Papirus podkolorowany kropelką limoncello. Ale jak agaru nie uświadczyłam, tak nadal nie uświadczam (w tym momencie wyobraźcie sobie, jak na usta cisną mi się długo wstrzymywane niecenzuralne słowa, za które – tych z bogatą wyobraźnią – najserdeczniej przepraszam).

No i teraz niech mi ktoś wytłumaczy, o co chodzi? Gdzie mój wymarzony agar? No gdzie? Czy to wina mojej skóry? Czy w tych kompozycjach oud miał być tylko lepem na muchy, ale ktoś zapomniał go podwiesić pod lampą? A może moda na agar w perfumach nie polega wcale na umieszczaniu tego składnika w kompozycji, ale na paplaniu o nim bez przerwy przez kolejnych twórców? Tych, co zamysł takich nosów pojęli, proszę o instruktaż.
W każdym razie, oba zapachy są bardzo bezpieczne: bez szaleństw, bez udziwnień, bez spazmów.


To niby dobrze. Generalnie. Bo przecież to zapachy niezłe. I gdyby nie moje oczekiwania, być może w jakiś sposób bym się nimi zachwyciła troszkę. Ale poczułam się zdradzona i oszukana. Miłości, ba, nawet nitki sympatii nie będzie.
Podpisane
Rozczarowana

Accord Oud
Rok: 2010
Nos: Jerome Epinette
Skład:
Nuty głowy: jeżyna, szafran, rum
Nuty serca: akord skórzany, szałwia muszkatołowa
Nuty bazy: paczula, piżmo

Oud Immortel
Rok: 2010
Nos: Jerome Epinette
Skład:
Nuty głowy: limoncello, kadzidło, kardamon
Nuty serca: paczula, papirus, brazylijskie drewno różane
Nuty bazy: liście tytoniu, mech

ryc. 1. i 2. http://byredo.com
ryc. 3. a oto Cheddar vel Strach