Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Le Labo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Le Labo. Pokaż wszystkie posty

2013/08/08

Wielkie nadzieje

Z wielkimi nadziejami na obwąchanie City Exclusive szłam ostatnio do butiku Le Labo (tak, wiem, trąbię o tym miejscu, trąbię, aż wszystkich pousypiam). Pomyślałam, że jak na stronie można już kupić próbki zapachów niedostępnych, to i w butiku będą mieli flakony. A tu klops! Będą mieli, owszem, ale dopiero we wrześniu. Nic to, kolejny powód, żeby udać się z godnością, eleganckim spacerem kilkadziesiąt ulic w jedną stronę. Nie żebym narzekała i nie żebym potrzebowała jakiegokolwiek powodu, by odwiedzić Le Labo. Im częściej, tym przyjemniej!

Wprawdzie zapachów "na wyłączność" nie było, ale pustego przebiegu robić nie lubię. "Co mi się ręce będą marnować!" - pomyślałam i ukwieciłam sobie skórę jaśminem. Jaśmin bywa piękny - jasny, słodki, niewinny. Bywa też przerażający (przynajmniej dla niektórych) - z dominującą nutą zwierzęcą, brudną, fekalną. Zdarza się też jaśmin taki pośrodku, w sam razy, nie za słodki, nie za brzydki. Niemniej niezmiennie odurzający.


Jasmin 17 Le Labo otwiera się lekko, świetliście jaśminem i cytrusową nutą - najpierw cytrynową, ostrą, a potem bardziej gorzką, kojarzącą się wręcz z czymś plastikowym, za którą zdecydowanie odpowiada neroli (przynajmniej na mojej skórze neroli tak właśnie lubi się czasem zachowywać). A potem jeszcze wykwitają gorzka pomarańcza i kwiat pomarańczy. Ta cytrusowość trwa przez cały czas, wibruje niekiedy mniej, niekiedy więcej, a im dłużej żyje na skórze, tym robi się słodsza, łagodniejsza.

Jaśmin jest piękny - leży na osi dokładnie pośrodku, pomiędzy tym zbyt urokliwym, a zbyt zwierzęcym. Jest odurzający. Nadal wyczuć w nim można animalne tło, nie przeczę, ale bez tej straszącej dzieci, krzywiącej nos  i robiącej złą markę jaśminowi fekalnej nuty (wcale mi ona nie przeszkadza). Wyczuć można też zieloność. Nie są to listki, ni gałęzie, to zieloność, która można czasem odnaleźć w samych kwiatach jaśminu. Całość żyje, kwitnie, rośnie. Im dłużej na skórze, tym więcej piżma, miękkiego, przytulnego, białego. Jest czysto. Kropla ambry zaokrągla całość, a sandałowa baza i słodkawa, jakby lekko pikantna wanilia sprawiają, że kompozycja jest bardziej kremowa, puchata.

Zapewne czytaliście "Wielkie nadzieje" Karola Dickensa. Jasmin 17 jest zapachem Estelli. Jest Estellą: w dzieciństwie niby jeszcze niewinną, choć już mocno zepsutą i skrzywioną (słodki jaśmin i cytrusy), potem kobietą fatalną, uwodzącą mężczyzn i łamiącą im serca - w tym Pipowi (ostrzejszy jaśmin, ciut więcej "plastikowej" nuty), a w końcu, po 11 latach udręczania biednego chłopca, dającą mu w końcu nadzieję (miękka, pluszowa, śliczna wręcz baza).


I choć kocham jaśmin, Jasmin 17 nie jest dla mnie. Ciut za wiele tu neroli, zbyt mało to drapieżne,  a jeszcze bardziej łagodnieje z wygasaniem, robi się coraz wolniejsze, subtelniejsze, samo wygasanie natomiast momentami wydaje się zdecydowanie za śliczne. Jednak coś mi tu nie leży.


Rok: 2006
Nos: Maurice Roucel
Nuty zapachowe: neroli, gorzka pomarańcza, jaśmin, kwiat pomarańczy, ambra, piżmo, sandałowiec, wanilia

Ryc. 2-3. znalezione w sieci zdjęcia z filmowej adaptacji "Wielkich nadziei" z roku 1998.

2013/08/07

Ambrowe cudo

Uwielbiam wpadać do sklepu firmowego Le Labo na Elizabeth Street i wąchać, co popadnie (zastrzegam, że nie obwąchuję współwąchaczy i obsługi, czyli z tym "co popadnie" jednak się hamuję). Świece są cudowne, zapachy do wnętrz nieziemskie. Że o samych perfumach nie wspomnę! Mają też takie miłe coś na ladzie - nazwijmy to zapachowym podręcznikiem (choć tak na chłopski rozum bardziej przypomina to zestaw małego chemika vel małego perfumiarza), a w nim około czterdziestu malutkich buteleczek z surowymi składnikami perfum. Zatem ostatnio wąchałam (po raz kolejny) całe mnóstwo cudowności. Od wanilii i jaśminu zaczynając, a na kastoreum i cybecie kończąc. A czego nie było w owym podręczniku, też powąchałam: nad ladą wiszą półki, a na nich stoją w równych rzędach dziesiątki butelek i buteleczek z cudownymi ingrediencjami, które obsługa z uśmiechem na twarzy zdejmuje i podtyka pod nos. 


Chcę tam zamieszkać!

Zatem najpierw zaserwowałam sobie olfaktoryczną przystawkę, a potem przyszedł czas na danie główne, czyli przy okazji po raz kolejny przetestowałam co nieco.

Labdanum 18 Le Labo to kompozycja w całości balsamiczna. I ambrowa. Ma bardzo przyjemny, gładki, kolisty kształt, który przetacza się po skórze tak, jakby się przetaczał po języku, by wypychać po kolei najpierw prawy policzek, potem lewy. A potem od nowa. I jeszcze raz.


Tu nic nie jest przypadkowe. Gęste, lekko kadzidlane labdanum, czekoladowa, sucha paczula, wszystko to na gęstym kastoreum i cybecie (wcale nie w swoich najgorszych wydaniach, a takich, co to zapierają dech w piersiach i zostawiają wąchacza w niemym zachwycie oraz z niezbyt "wyjściowym" wyrazem twarzy, czyli otwartą buzią). Wanilia przypomina tę z Patchouli 24. Jest gęsta, słodka (ale niejadalna) i pikantna jednocześnie, kremowa. Czasem puchnie, potem znowu kurczy się. Szczególnie widoczne jest to podobieństwo, gdy wwącha się w skórę i zacznie rozbierać zapach na czynniki pierwsze. I wtedy dostrzega się ciemny, brunatny, dymny, o skórzastej aurze dziegieć brzozowy. A jak pięknie komponuję się on z migdałowo-kumarynową tonką. Aż się mruży oczy z zachwytu i mruczy z rozkoszy.

Kiedy ponownie zaczynam się zastanawiać nad tym, co czuję, dociera do moich nozdrzy nuta cynamonu. Nie za dużo, czyli nie tyle, by poczuć świąteczny piernik, jednak wystarczająco, by kompozycja nabrała kolejnego wymiaru. 

Piękna drzewno-zwierzęca baza, niezmiennie balsamiczna, nadal okrągła zatacza na skórze koła, przetacza się powoli, leniwie. O ile początek może być ostrzejszy, tak schyłek zapachu jest zdecydowanie kojący i miękki. Z czasem staje się też bardziej zmysłowy, uwodzicielski.



Zapach ten bardzo przypomina Musc Ravageur od Frederica Malle (podobna krągłość, zmysłowość). Ale czy to dziwi? Przecież stworzył je ten sam, wspaniały nos.

Rok: 2006
Nos: Maurice Roucel
Nuty zapachowe: labdanum, tonka, wanilia, kastoreum, cybet, cynamon, dziegieć brzozowy, paczula


2013/08/06

O piżemku

Dziś będzie bardzo krótko, czyli mały opis małego zapachu.

Idea perfumowania dzieci jest mi generalnie obca. Nie tylko dlatego, że dzieci nie mam, ale też dlatego, że jej po prostu nie rozumiem. Zakładam, że niemowlak ma pachnieć niemowlakiem (najlepiej, jak łatwo się domyślić, czystym i podpudrowanym) i świeżym, czystym ubrankiem. Perfumy? Jakoś to do mnie nie przemawia. Jestem natomiast w stanie zrozumieć młodą matkę, której ciężko zrezygnować z jakichkolwiek perfum, ale robi to, bo mogą być dla malucha męczące. Jednak nadal chce czymś pachnieć - delikatnym, nieinwazyjnym, łagodnym. I tutaj teoretycznie z pomocą przyszło Le Labo, tworząc Ambrette 9, czyli (jak można wyczytać na stronie Le Labo) zapach noworodka i matczynej czułości.


Zapach od początku do końca jest słaby, subtelny i przyskórny do trzeciej potęgi. Otwarcie jest lekko chemicznie owocowe. Soczysta gruszka, a raczej gruszeczka, jabłuszko, delikatne cytrusy (powinnam napisać cytrusiki).  Po jakimś czasie, gdzieś w tle za owocami, pojawia się kwiatowy powiew i piżmo, piżemko - czyste, czyściutkie, bielutkie jak łabędzie piórka i takie też leciutkie i mięciutkie. Puch. Świeżo umyta skóra. I nic więcej. Tyle.

Testowałam zapach "dla mam", czyli roztwór alkoholowy, bo "dla dzieci" Le Labo oferuje roztwór wodny. Nie wiem, jak mocno i długo pachnie wersja wodna. Wiem tylko tyle, że alkoholowa pierzcha wyjątkowo szybko, półtorej godziny, góra dwie, jak się bardzo uprę (i wmówię sobie, że jeszcze coś czuję), i, puf!, znika.


I teraz pytanie: po co kupować perfumy, którymi się w zasadzie nie pachnie, a jak już się coś tam wyczuwa, to zdecydowanie zbyt krótko? Toż to drogeryjne mydełko pachnie na skórze zdecydowanie dłużej.

Rok: 2006
Nos: ?
Nuty zapachowe: subtelne nuty kwiatowe, gruszka, jabłko, piżmian właściwy.

2013/03/12

Przelotem

W ostatni weekend ogarnął mnie szał zakupowy. Nieudany całkowicie. Zamiary były i na nich się skończyło (portfel skakał z radości i kręcił piruety,a gdyby mógł, zapewne merdałby ogonkiem). Wpadłam zatem do butiku Le Labo i przetestowałam co nieco mocno przelotem: Rose 31 i Santal 33. Czyli tym razem recenzje na szybko.

Rose 31 to według wszelkich opisów róża dla mężczyzn. Ja tam nie jestem pewna. Niezbyt męska to kompozycja. Ale co ja tam wiem. Po moich doświadczeniach z różą chyba nikt nie ma wątpliwości - na mojej skórze to róża. Nie, raczej Róża albo RÓŻA. Mocna, słodka, wiercąca w nosie, na słodkawej ściółce z gwajaka i czystka, w którą wplątało się kilka wiórków cedrowych. Jest też mydełkowe piżmo (na szczęście jest to mydełko mocno luksusowe, a nie Biały Jeleń), zaledwie okruszek kadzidła, który bardzo szybko gdzieś się ulatnia, a oud trwa tylko kilka pierwszych minut. Róża się panoszy, w pewnym momencie przekształca się w lekko chemiczną/plastikową wersje róży, której towarzyszą mocno zwierzęce nuty (stawiam na kastoreum), a na koniec znowu się wysładza. I taka już zostaje. Nawet mój towarzysz niedoli zwanej życiem kręcił nosem, że się wypachniłam różą i że on nic więcej nie czuje (i żebym mu już więcej łapy spryskanej Rose 31 do wąchania nie dawała). 


No ale co ja mogę. Jestem różanym potworem, którego to, że jest różanym potworem wcale nie cieszy. Na skórze osób normalnych zapach na pewno jest piękny... i zdecydowanie mniej różany.

Santal 33 to zupełnie inna historia. Piękna postać sandałowca. Oszałamiająca, bogata, choć z odrobiną słodyczy. Sandałowiec jest gesty, bardzo gęsty, orzechowo-kremowy, jak ten z Tam Dao Diptyque, ale nie tak oleisty. Mówiąc dokładniej, Santal 33 jest pięknie suchy, szeleści papirusem i wiórkami cedru, fiołek też raczej jak podsuszany niż taki dopiero co zerwany. Irys jest delikatny (co uważam za zaletę, bo generalnie nie jesteśmy zbyt ze sobą zaprzyjaźnieni) i jakby skórzasty. Wyraźnie czuć też kardamon, no i oczywiście skórzane nuty, które trwają do samego końca. Nie są zbyt nachalne, ale tworzą wspaniałą ramę dla okazałego płótna sandałowca. Zapach jest tak ciekawy, tak piękny, że przez chwile rozważałam zakup choćby i ociupinki, choćby 15 ml... ale jeszcze nie tym razem (tak, moja minimalistyczna dusza czuje się czasem mocno przytłoczona nadmiarem flakonów na półce i powstrzymuje mnie przed popełnianiem małych głupstw, takich między 15 a 100 mililitrów). Choć kto wie, co się jeszcze między nami wydarzy.  W końcu nam razem dobrze.


Ryc. 1-2. Mr. Cheddar. Mój prywatny ogrzewacz kolan.

Nuty zapachowe:

Rose 31: absolut róży, esencja róży, kmin, olibanum, cedr, czystek, gwajak, piżmo, oud, wetiwer, ambra, nuty zwierzęce 

Santal 33: australijski sandałowiec, papirus, cedr, kardamon, irys, fiołek, ambroksan, akordy skórzane 




2013/02/19

Szał berserków

Skandynawskie sagi nazywają berserkami wszystkich wojowników obdarzonych zdolnością do wpadania w szał bojowy, a także posiadających umiejętność przemiany z postaci ludzką w zwierzęcą. Początkowo słowo berserk oznaczało człowieka-niedźwiedzia (można je bowiem tłumaczyć  jako "skóra niedźwiedzia"), potem znaczenia rozszerza się na ogólnie wojownika-zmieniacza skóry... a stąd już tylko krok do wilkołaka. W późniejszych opowieściach berserkowie stają się wcieleniem wpółbaśniowych, brutalnych potworów (niemniej, u schyłku bohaterskiej epoki dawnej Skandynawii słowo to oznaczało już li tylko dobrego, ba, doskonałego wojownika). A ich patronem był nie kto inny, a sam Odyn.

W "Pieśni Kruka" (Hrafnsmal), poemacie skalda Thorbjorna Hornklifiego (IX wiek) piękna Walkiria pyta Kruka:

O gniew berserków zapytać cię chcę,
Co krew trupów pijesz; co dane jest im,
Ludziom w boju brodzącym?
Rzecze Kruk:
Wilczymi skórami ich zwą, noszących
Krwawe w boju tarcze; czerwieniejących włócznie w walce
Gdy razem czynią swe dzieło.

Cechą berserka była zdolność wpadania w bojowy szał, w którym wojownik stawał się niezwyciężony. Bez śladu strach, bez wahania stawał w pierwszym szeregu, strasząc przeciwników już samym swoim wyglądem.


Wyobraźcie sobie takich berserków. Olbrzymich, silnych mężczyzn, niemal nagich, odzianych tylko w zwierzęce skóry, bez zbroi, owładniętych szałem walki, nurzających miecze i topory w ciałach przeciwników; mężczyzn okrutnych, niemiłosiernych, groźnych, zmęczonych, zwierzęcych, z twarzami pokrytymi pyłem, potem, krwią i oblepionymi mokrymi od potu włosami; mężczyzn rozgrzanych walką i adrenaliną, nad którymi unosi się specyficzny zapach zmęczonego, dzikiego ciała; mężczyzn porywających zaraz po walce branki, by płodzić z nimi synów, których znowu, sobie tylko znanymi sposobami, przysposobią do szaleńczej walki.

Oud 27 Le Labo jest jak dziki, szaleńczy i niebezpieczny berserk. Rozpoczyna się mocno plastikowo-skórzaną nutą, za którą odpowiedzialne jest połączenie tym razem mocno drażniącego, brudnego, cielesnego, zwierzęcego agaru i szafranu. Dokładnie kilka sekund później na powierzchnię wydostają się kolejne ciężkie, zwierzęce nuty, które tak naprawdę nieczęsto można poczuć już przy otwarciu: brudne piżmo, duszna (ba, dusząca) ambra, cybet. Przez dość długi czas te trudne do zniesienia elementy układanki zapachowej mieszają się, zmieniają swoje ułożenie, tasują, zanim znajdą właściwe miejsce i odpowiednio ułożą się na skórze. Nie jest to najłatwiejszy moment, wręcz przeciwnie. Zdaję sobie sprawę, że wielu taki wstęp odrzuci, zniechęci. Tym bardziej, że ta kakofonia ciężkich nut wydobywa się ze skóry przez cały czas trwania perfum, choć w końcu słabnie, słabnie, aż staje się delikatną poświatą, która nie drażni już nosa w tak niemiłosierny sposób.


Kiedy już te brudne, odzwierzęce nuty uspokoją się (przypominam, że na mojej skórze trwa to bardzo długo), zaczyna się spod nich przebijać suchy cedr i kremowy sandałowiec. Kompozycja nadal jest niepokojąca, ale powoli wytraca swój szał, jakby walka berserka zbliżała się ku końcowi. Plastikowo-zwierzęca nuta cichnie. Cedr staje się coraz mocniejszy, bardziej dymny, kadzidlany. Pojawia się też dodatkowa, delikatna woskowa nuta, która nieodmiennie kojarzy mi się z tą znaną z Palisandra Comme des Garcons.  Berserkowie skończyli walkę, umyli się, założyli czyste koszule i odpoczywają po ciężkiej, morderczej walce. A cedr czuć coraz mocniej, coraz wyraźniej. To jedna z piękniejszych jego postaci. A akompaniuje mu piękny agar. Czasem jestem nawet w stanie wyłapać słodko-gorzki niuans gwajaka, suchość czarnego pieprzu, ziemistą zieloność wetiweru. I taki akord zapachowy pozostaje już do końca.


A koniec jeszcze daleki. Zapach jest długodystansowcem. Trwa przez długie godziny. Jest w stanie przetrwać kąpiel i nadal pięknie rozwija się na skórze (a po kąpieli przetrwa nawet noc, by jeszcze rano wydobyć się z wnętrza łokcia szeptem).

A teraz mała ciekawostka. O dziwo Oud 27 to chyba jedyna kompozycja z różą w składzie (różą bułgarską, zwyczajowo gęstą, oleistą, mocną, dominującą), która na mojej skórze nie oddaje nawet kropli róży. Moja droga skóra, która zawsze tak niemiłosiernie podbija różane akordy, tym razem nie wyłapuje nawet jednej różanej molekuły!


Mam małą flaszeczkę zawierającą tę kompozycję - jedyne 15 mililitrów. I wiem, że na bardzo długo mi wystarczy. Bo choć bardzo lubię, choć w przewrotny, niezrozumiały sposób aromat nieustannie zachwyca, czasem nie sposób go nosić. Jedna kropla za dużo i - w moim przypadku - migrena murowana. A szorowanie pomaga tylko trochę. Niemniej, flaszeczki nigdy się nie pozbędę, bo moja miłość do agaru nie zna granic.

Nos: Vincent Schaller
Rok: 2009
Nuty zapachowe: oud, cedr, kadzidło, paczula, czarny pieprz, szafran, gwajak, ambra, cybet, piżmo, bułgarska róża, wetiwer, aldehydy

Ryc. 1-3 kadry z filmu "Valhalla Rising"

2011/01/01

Paczula niepachnąca paczulą

Grzechem byłoby nie korzystać z nadarzających się okazji. Niemal rok temu nadarzyła mi się jedna, ogromna, wytęskniona. Kilka lat życia w mieście, w którym jest niemal wszystko. Oczywiście, również pachnącego. Szczerze, odczuwam ulgę, że zdecydowanie łatwiej jest mi zdobyć próbkę upragnionego do testów zapachu, że wchodzę do flagowego butiku, skrapiam nadgarstek wonną mgiełką i mogę kontemplować. Mam jednak świadomość, że najczęściej lepiej smakuje to, co zdobyte z wielkim trudem. Ale powiedzcie sami, otwiera się przed wami królestwo zapachów… i nie korzystacie z tego? Pełne flakony zapachów, wcześniej dostępnych tylko dzięki, nierzadko stresującym, zakupom przez Internet, teraz czekają, by je wziąć w rękę i wycisnąć z ich wnętrza kilka kropli płynnego aromatu… a Wy je ignorujecie? Zamykacie się tylko i wyłącznie w mainstreamowych perfumeriach? No chyba nie.
Ale brakuje mi tu czegoś i to bardzo. Towarzystwa takich „świrów” jak ja, wspólnych zakupów, wymian, które rozpalały rządzę i które sprawiały, że nie czułam się osamotnioną „wariatką”, sprawiały, że w tym szaleństwie była metoda. Na szczęście jakiś mądry człowiek wymyślił Internet. Chwała mu za to.

A może teraz wyjątkowo na temat, hę?
Wiecie co urzeka mnie w butikach Le Labo? Poza aptecznym wystrojem, sterylnym i chłodnym, poza, co przecież NAJWAŻNIEJSZE, flakonikami pełnymi zapierających dech w piersi mikstur – Oud, Patchouli, Vetiver… to, że mogę powąchać składniki, z których perfumy firmy są stworzone. W czasie zakupów nie mogłam sobie odmówić, żeby nie powąchać dziegciu brzozowego w formie mocno stężonej. Miła dziewczyna w białym, lekarskim fartuchu podsunęła mi pod nos niepozorną butelczynę z ciemnego szkła wypełnioną gęstą cieczą. A co uderzyło mnie w nozdrza, możecie sobie wyobrazić – smoliście gęsty dym zatykający otwory wlotowo-wylotowe, umiejscowione dokładnie na środku twarzy w sposób wyjątkowo symetryczny. Tak, nozdrza skleił mi zapach dziegciu, mózg od razu zaczął szybciej pracować, nie potrzebne mi były sole trzeźwiące. To, uwierzcie mi… intensywne doznanie. Po czymś takim nie można już powiedzieć, że otwarcie Patchouli 24 Le Labo to mocna rzecz.


W otwarciu bowiem, owszem, pierwszą rozpoznawaną nutą jest dziegieć brzozowy, ale w ilości jak najbardziej przyswajalnej, rozcieńczonej, a może raczej rozrzedzonej. Gryzącej w nos, u niektórych na pewno wywołującej marszczenie organu powonienia, ale przecież takiej nietypowej i takiej… intrygującej. No choćbym nie wiem, jak chciała, nie napiszę, że obiektywnie pięknej, chyba że pięknej inaczej. Niemniej nuta ta jest obezwładniająca, aż chce się przykleić nos do potraktowanej tą kompozycją skóry, bo tak ciężko uwierzyć, że to perfumy. Niestety (lub dla innych stety, zależy z jakiej strony na to spojrzeć), ta mocna, dusząca, zaskakująca nuta nie trwa długo. Mięknie, rozpogadza się, cichnie, wygładzona przez sąsiedztwo. Wanilia. Nie za słodka, nie za mdła, nie za męcząca. Taka, jaka powinna być. Styraks. Odpowiednio słodki, łagodny, o waniliowej, delikatnej nucie. I wanilia, i styraks w połączeniu z dziegciem i śladem zaledwie paczuli sprawiają, że zapach urzeka jeszcze bardziej. Staje się bardziej gładki niż szorstki, balsamiczny niż dusząco dymny, drzewny niż smolisty, zastanawiający niż niepokojący, piękny niż tylko interesujący. Nie mam dość zachwytów.
I nie muszę chyba dodawać, że Patchouli 24 Le Labo niewiele z zapachem paczuli ma wspólnego?



Myślałam, że nie odważę się użyć Patchouli 24 do pracy. Myliłam się. Sądziłam, że 15 ml starczy mi na lata – obawiam się, że niekoniecznie. Bo noszenie go sprawia mi ogromną przyjemność.

Nos: Annick Menardo
Rok: 2006
Nuty zapachowe: paczula, dziegieć brzozowy, styraks, wanilia

ryc. 1. www.bushcraftuk.com

2010/11/26

Imieninowy prezent

Wspomniałam ostatnio, że dostałam ciut przedwczesny imieninowy prezent. Ale jaki to był prezent! No miły, bo w sposób mocno bezczelny, sama go sobie wybrałam. Wytargałam biednego samca z domu, wyciągnęłam go najpierw na długi spacer, żeby go zmęczyć (a może to on wyciągnął mnie?), a potem zaciągnęłam go do Le Labo, kiedy osłabiony spacerem nie mógł się już opierać. Bo umyśliłam sobie, że bez maluszków, czyli flaszeczek o pojemności 15 mililitrów, Oud 27 i Patchouli 24 moje życie traci sens (no dobrze, aż tak dramatycznie nie było, ale uważam, że na potrzeby podtrzymywania napięcia na tym blogu mogę sobie od czasu do czasu podkolorować opowieść; no to teraz jest ten pierwszy od-czasu-do-czas). No to biedny samiec wyboru pozbawiony został, zaciągnąć się dał, bo cóż lepszego nad ulegnięcie tej istocie, jaką jest żona? No i teraz mam dwa cudnej urody maluszki. Błogo mi.
Każdy z nich jest piękny, każdy inaczej. I choć żadnym z nich nie odważę się pewnie okryć przed pójściem do pracy (choć nigdy nie mów nigdy!), cieszą. Te 15-mililitrowe dawki będą mi służyć bardzo długo. Tym bardziej, że – o dziwo – oba zapachy na mojej skórze niemal buzują, wybuchają, hulają bez najmniejszych oporów. Diabelnie to rzadkie. Nie muszę „dopsikiwać się” w ciągu dnia, nawet po prysznicu wyczuwam ich delikatne drgania na skórze.
Poza nosem, radochę miały oczy, radochę miały rączki… radochę miał kot, bo rozpakowywanie zakupów z Le Labo to czysta przyjemność. A recenzje? Będą.






2010/11/03

Gwajakowo mi...

Dziś znowu recenzja na szybko, bo znowu zapach testowany prawie na czas.
Poniedziałek był pod kilkoma względami bardzo wyjątkowy. Między innymi dlatego, że dostałam śliczny prezent imieninowy (ciut przedwczesny, ale co tam, kto by się tym przejmował). O prezencie jednak kiedy indziej. Dziś będzie prolog do prezentu, czyli jak to, po raz kolejny, testowałam Gaiac 10 Le Labo.


Ale najpierw należy się wam małe sprostowanie. Wychodzące spod mojej klawiatury oceny, szczególnie jeżeli chodzi o trwałość, moc i bogactwo zapachów, należy dzielić co najmniej przez pół. Moja wypalona chlorem basenowym skóra nie wydobywa z perfum całego ich niezaprzeczalnego piękna. Perfumy są na mnie po prostu bardziej płaskie, grzeczne i ułożone. Nie skaczą wysoko, nie zabijają swoją intensywnością. Są najzwyczajniej w świecie słabsze. Nie pomagają balsamy, olejki do ciała, czyste masło shea i wszelkie inne utensylia mające za zadanie odpowiednie nawilżenie i natłuszczenie skóry. Wóz albo przewóz. Coś za coś. A że uwielbiam się taplać i puszczać podwodne bąbelki nosem...
Niemniej, robię wszystko, by skóra odwzajemniała mi się choć ociupinkę i perfum nie paprała zbytnio. Wybaczam jej to, że zapachy tracą na intensywności. Nie mogłabym wybaczyć natomiast, gdyby zapachy wypaczała, zmieniała, zniekształcała. Na szczęście tym nie muszę się martwić.
Są perfumy, które układają się na mnie w taki sposób, że za żadne skarby nieba i ziemi nie chcą dać o sobie zapomnieć. Są też takie, które przyczajone chowają się w zagięciu łokcia i dopiero kiedy włoży się w to odpowiednią dawkę wysiłku, poczuje się je. Te drugie najczęściej zostawiają po sobie ślad w ubraniu – bogaty, intensywny, trwały. Tak też było po małej niestety, przedwczorajszej dawce Gaiaca 10 Le Labo. Ja już rano następnego dnia, co wiadome, nie pachniałam, natomiast rękaw bluzy – jak najbardziej. I to jak! Mocno, intensywnie, niesamowicie bogato, aż wibrowało i wierciło w nosie. Niby już wiem, że Gaiac na skórze kwitnie pięknie, ale nie aż tak intensywnie jak na ubraniu.
Gaiaca 10, czyli „wybrańca losu” dostępnego w sprzedaży tylko nielicznym, a dokładniej mieszkańcom Tokio i turystom odwiedzającym tamte rejony, można powąchać (no i oczywiście przetestować) również w nowojorskim butiku Le Labo na Elizabeth Street pod numerem 233. No to co się będę obrażać na cały świat za wymyślenie City Exclusives, co się będę boczyć, pomyślałam... skorzystam!


Na początku Gaiac jest bardzo łagodny, słabiutki, delikatny. Zapach nie hula na skórze, ale jest przyczajonym pisklaczkiem. Gdy odparuje alkohol, wydaje mi się, że niemal nie jestem w stanie wyłapać żadnej konkretnej nuty, wczuwam jednak bardzo przyjemną, nienachalną słodycz gwajaka doprawionego łaskoczącym w nos czarnym pieprzem. Dawka to niewielka, kichać się nie chce. Potem, kiedy zapach przyzwoicie się ogrzeje, mocniej unosi się znad skóry – zdecydowanie woli cieplejsze środowisko. Pieprzna nuta wycisza się, jeszcze bardziej łagodnieje, gwajak wysładza się i staje się niemal kremowy, w tle dzwonią kadzidlane dzwonki, cichutko stukają cedrowe kołatki, podobne do tych, które wybijają rytm w Bois Blond Parfumerie Generale.
Co dziwne, Gaiac 10, tak samo jak Kyoto Comme des Garcones, przypomina mi bazę kremu do twarzy. Nie wiem, czy to wina kadzidła, które w obu zapachach rozbrzmiewa akordami przypominającymi kosmetyk do twarzy Garnier, czy może winne jest piżmo... dające efekt luksusowego, wielce kosztownego mydełka. A piżma w tych perfumach jest dużo, bardzo dużo. Mam też nieodparte wrażenie, że zamknięto w tej szklanej, laboratoryjnej flaszeczce pewną dawkę... Iso E Super. A może po prostu mam omamy węchowe.


Zapach w każdym razie, mimo że bardzo delikatny, nie pozwala o sobie zapomnieć – czuję go przy każdym ruchu ręki. Jest interesujący. Nawet bardzo. Nie na tyle jednak, żeby się pokusić o własne 50ml... a przecież pokusić się przez pośrednika miałam okazję.

Nos: Annick Menardo
Rok: 2008
Nuty zapachowe: gwajak, 4 rodzaje piżma, cedr, kadzidło

ryc. 1. www.sonomascentstudio.com
ryc. 2. http://theshophound.typepad.com
ryc. 3. www.basenotes.net

2010/11/01

A u mnie bez zmian*

Wskutek wizyty w miejscu, gdzie można powąchać składniki wykorzystywane do komponowania perfum, gdzie pani w białym kitlu przygotowuje specjalnie dla Ciebie miksturę zapachową, korzystając z super dokładnej wagi laboratoryjnej, szklanych pipet, małych i większych szklanych fiolek, gdzie szklaną flachę, do której Twoją miksturę wlano, okleja się etykietą przygotowaną znowu specjalnie dla Ciebie, z Twoim imieniem wypisanym czcionką przypominającą tę ze starych maszyn do pisania... powstała między innymi ta recenzja. A będzie więcej. I zdjęcia też będą.
Niby niewiele mogę powiedzieć o zapachu, którego próbki nie mam, a jedynie uraczyłam się nim w czasie wizyty w perfumerii. Niemniej, dla takiej gaduły jak ja to nie problem. Dam sobie radę. Nie zmienia to faktu, że będzie rzeczowo i na temat, bez zbędnego lania wody, owijania w bawełnę i zmyślania. To nie leję, nie owijam, nie zmyślam. Another 13 Le Labo jest dziwny.



Zaraz po tym, jak potraktowałam nim nadgarstek, poza alkoholem nie byłam w stanie wyczuć żadnej innej nuty. Nic. Tylko czyste C2H5OH, które bardzo powoli odparowywało ze skóry. A jak już odparowało, to pojawiło się... nic. Dosłownie. Nie czułam kompletnie nic. Pustka. Zero.
Zawiodłam się na zapachu całkowicie. Spodziewałam się fanfar i werbli, a tu figa z makiem. No bo jak perfumy mogą mi wywijać taki numer? To innym zdarza się, że Iso E Super wypina się na nich, że ambroxan wychodzi po angielsku zanim się w ogóle pojawi, no ale nie mnie! Wściekła przestałam się obwąchiwać. Strzeliłam focha!
No ale po jakimś czasie zapomniałam, że jestem zła, bo pamięć mam dobrą, ale krótką, i zbliżyłam nos do nadgarstka... I wreszcie, ambroxan zamerdał ogonkiem! Zamerdał, a nawet zaszczekał. Rasa to nieokreślona, czyli nadal dziwadło z niego.
Another 13 pachnie kurzem, pyłem, wzbitym przez samochód na polnej drodze w upalne lato, suchym, spękanym drewnem, strzelającymi pod stopami przesuszonymi gałązkami. W zapachu nie ma nic odzwierzęcego, chyba, że wąchając go, myślimy o molu książkowym. Bo na mojej skórze ambroxan pachnie również suchym, szeleszczącym w palcach papierem. I, na szczęście, kadzidłem. Suchym, dymnym, w zasadzie takim, jakie znaleźć można w Encens Flamboyant Annick Goutal. Lekko wiercącym w nosie, dusznym w swej dymności wręcz. Ale niczym więcej, żadnych innych składników nie notuje się.
W Another 13 nie ma żadnych szaleństw, żadnych skoków, żadnych wolt. Zapach jest linearny, niezmienny aż do granic możliwości. Jedyną zmianą, zmianą zaskakująca, zmianą o 180 stopni jest przejście ze stanu bezwonnego, do stanu „w końcu coś czuję”.


Nos: Nathalie Larson
Rok: 2010
Nuty zapachowe: ambroxan, jabłko, gruszka, zielone cytrusy, nasiona ambrette

ryc. 1. www.cropwatch.org
ryc. 2. www.luckyscent.com

* Bez zmian, bo wącham bez ustanku, walczę z "przymusem" kolejnego zakupu... i przegrywam. I jak na razie dobrze mi z tym.