Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Olivia Giacobetti. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nos: Olivia Giacobetti. Pokaż wszystkie posty

2013/08/23

Testowanie synchroniczne

Dziś znowu figowo i znowu na temat Philosykos Diptyque. Tym razem jednak będzie o obwąchiwaniu raz prawego, raz lewego ramienia, czyli krótkie porównanie wersji EDT i EDP.

EDT jest od początku bardzo zielona, soczyście zielona, zielono-gorzka, zieloność aż świdruje w nosie - rozcierane w palcach liście, niedojrzałe jeszcze owoce, łamane młode, elastyczne gałązki i sok płynący po palcach, sporo trawy i wręcz zielonego iskrzenia na skórze. Natomiast otwarcie EDP jest bardziej subtelne, od razu głębsze, mniej świeże, mniej zielone, spokojniejsze, bardziej drzewne, niemal lekko orzechowe, a jeżeli wyczuwa się owoce, to te bardziej dojrzałe, słodsze. Zapach jest cieplejszy, miękki.


Im dalej w las (figowy, oczywiście), tym w obu przypadkach bardziej drzewnie, niemniej EDT nadal ma zieloną barwę. Można również zauważyć, że im dłużej EDT się rozwija, tym bardziej przypomina otwarcie EDP.

Na mojej skórze wersja EDT skrzy się, błyska, a EDP trwa przyczajona, przytulona niemalże. Nie ewoluuje jakoś szczególnie (podobnie EDT), po prostu z czasem staje się coraz bardziej drzewna. Trwałość obu wersji jest podobna, jednak - o dziwo - EDT trzyma się dłużej i zdecydowanie wyraźniej. EDP pozostaje przyskórne.


Nie ma wątpliwości, że obie wersje spłodził ten sam nos. Są do siebie bardzo podobne. Różnica jest tylko w wieku pociechy - EDT to umorusany trawą urwis, który wspina się na drzewa i podkrada sąsiadom niedojrzałe owoce, a EDP to starszy brat, grzeczny nastolatek, który spokojnie siedzi pod drzewem i czyta książki.

Nos: Olivia Giacobetti
Nuty zapachowe EDP: liście figowe, nuty drzewne, cedr

2013/07/08

Oda do figowca

Do tej recenzji (rozmiar XS) zabieram się już od dawna, tylko cały czas było mi nie po drodze. A na dodatek jakoś pisanie w ostatnich miesiącach mi nie szło (jak zwykle mogę winę zrzucać na brak weny, choć tym razem, ku zaskoczeniu wszystkich, jako przyczyny dodam jeszcze najzwyklejsze w świecie... lenistwo, no i wyjątkowo długie wakacje w międzyczasie, ale o tym - mam nadzieje - w niedalekiej przyszłości). Jednak dziś nadszedł ten dzień. Philosykos Diptyque EDT.




Pamiętam, kiedy pierwszy raz powąchałam tego figowca i w ogóle mi się nie spodobał. Krzywiłam nos (no dobrze, głównie walczyłam z mdłościami), bo nie cierpię kokosa, a tylko te nutę odczuwałam. Powtarzałam sobie, że nigdy więcej, że nie będę wracać ani ponownie próbować. No i co? Przemogłam się. Wróciłam i znowu spróbowałam. I od tamtej pory tak trwam sobie w błogim uniesieniu, rozważając zakup flakonu albo wersji solid (przepraszam wyczulonych językowo, ale jakoś, nie wiedzieć czemu, nie znoszę formy "perfumy w kremie").

Otwarcie jest pięknie zielone. Soczyste, odrobinę trawiaste, jakby w dłoniach gniotło się młode liście, rozcierało między palcami, próbowało się łamać elastyczne gałązki, a świeży sok plamił lekko opuszki. Nie wiem, gdzie ja ten mordujący mnie kokos czułam, bo choć czasem pojawia się jego delikatny podmuch w dalszych fazach, nie zabija, a podkreśla subtelną mleczność kompozycji.




Bo taka właśnie staje się ta kompozycja z czasem. Lekko mleczna, bez przesady, a nadal zielona. Nadal świeża. I coraz wyraźniej daje się wyczuć drzewną bazę. Nie żeby wióry sypały się na głowę, a belki spadały na stopy. Po prostu gdzieś tam pojawia się cedr, czasem jakby dosłownie jedna drzazga sandałowca.

To kolejny z tych zapachów, które rozwijają się spokojnie. Kompozycja lekko się wzbogaca, zmienia zaledwie odrobinę, nos wychwytuje delikatne niuanse, ale nie ma tu zmian o 180 stopni, nie ma szybkich zwrotów akcji. To jak czytanie książki na kanapie, a nie bieg przełajowy z przeszkodami.

Testowałam również wersję solid. Zapach jest identyczny, choć nie jest tak trwały, szybciej znika i trzyma się zdecydowanie bliżej skóry. Niemniej kusi mnie wielce, jak wąż Ewę. A w walce z pokusą nie pomaga to piękne czarne puzdereczko, w którym ukryta jest figowa piękność. Od razu włącza się chciejstwo, żeby zerwać to jabłko.


Uwielbiam nosić kompozycję Giacobetti latem - im upalniej, tym lepiej. Zapach odświeża, chłodzi i przenosi z betonu miasta na rajskie łąki, gdzie bosymi stopami miażdży się źdźbła traw, gdzie lekka bryza rozwiewa włosy, a słońce przebija się przez drgające liście wielkiego figowca, którego gałęzie uginają się pod ciężarem  owoców.





A jak dobrze pójdzie, następna recenzja też będzie figowa.

Rok: 1996
Nos: Olivia Giacobetti
Nuty: drzewo figowe (liście, drewno, owoce), cedr, nuty drzewne

Ryc. 1. http://thinkhebrew.wordpress.com
Ryc. 2. www.floridahillnursery.com
Ryc. 3 i 4. www.diptyqueparis.com

2010/12/22

Zapach świąt

Rozpisałam się ostatnio, rozpisałam, bo po tak długiej przerwie w publikowaniu aż mi wstyd przed samą sobą. A że pisać lubię i chcę, to korzystam z wolnych chwil i stukam w klawiaturę z uporem, o jaki sama bym się nie podejrzewała. Zatem zaskakując siebie, testuję, recenzuję, odkrywam, wspominam.
Wigilia. Wiele wigilii. Każda inna. Ale jedno wspomnienie zawsze tkwi w mojej głowie niezmienione. Kompot z suszu. Głównie mocno wędzone śliwki. Aromat dymu, skóry i dziwnej słodyczy suszono-wędzonych owoców. To on najbardziej kojarzy mi się z zapachem wigilii, świąt w ogóle. Nieważne, że gdy byłam dzieckiem picie i wąchanie tego napoju było największą karą (nie byłam w tym osamotniona, siostra stała po mojej stronie barykady i wspólnie próbowałyśmy przekonać rodziców, że to coś w brunatnym kolorze i o wątpliwym aromacie nie nadaje się do stosowania wewnętrznego, szczególnie u dzieci poniżej 12 roku życia). Niezmiennie jednak sprawiał, że atmosfera świąt była po prostu pełna.
Teraz picie „tego świństwa” karą nie jest, a raczej przyjemnością. Kolor wydaje się ciekawy. Zapach stał się miły dla mojego nosa. Nawet bardzo miły. Wędzarnicze opary przestały kojarzyć się źle.


Nie spodziewałam się, że zapach świąt, zapach wigilii odnajdę w jednym z flakonów L’Artisan Parfumeur. Nie wiem, jak pachniały święta w domu Olivii Giacobetti, ale moje na pewno tak. Tea for Two. Niby tylko herbata, przyprawy i miód. Niby, bo dla mnie to przypomnienie naprawdę fantastycznych chwil. Moja proustowska magdalenka.
Tea for Two to nie jest typowy Lapsang Souchong. O nie. Za mało tu wędzarniczego dymu, za mało bagiennych oparów, ogniska, ziemistych tchnień, skóry, za dużo słodyczy i jednak delikatności – wiem, co mówię. Przede mną stoi kubek z zaparzoną Lapsang. Herbata Giacobetti odbiega od pierwowzoru. Jest dość słodka, doprawiona sporą ilością imbiru, szczyptą zaledwie cynamonu. Po jej powierzchni pływają plastry pomarańczy, koniecznie ze skórką, która sprawia, że gdzieś tam w tle co jakiś czas pojawia się lekka gorycz. Oczywiście, mój nos znajduje w tym naparze jeszcze suszone śliwki o mocno pomaszczonej, ciemnej skórce. Gwajak i wanilia sprawiają, że całość jest miękka, załagodzona, choć nie pozbawiona pazura. Bo to nie jest tak, że Tea for Two to pluszowy miś lub różowy słodziak. Wyraźnie czuć w tych perfumach dym, czasem ma się nawet krótkie wrażenie unoszącego się kadzidła, świdrującą woń rozłupywanej w palcach kory drzewa, ale nie jest to moc, nie są to doznania, które znają Ci, co rozsmakowali się w Lapsang, co wąchali liście tej niepowtarzalnej w smaku herbaty lub pili napar.

Niemniej Tea for Two L’Artisan jest piękna i dymna. Niebanalna. Oryginalna. Mocna. Niekoniecznie łatwa w odbiorze. Na mojej skórze jest zapachem w zasadzie linearnym. Nie ewoluuje, nie wyczynia dzikich harców, nie skacze, by potem przysiąść. Po prostu jest.

Nos: Olivia Giacobetti
Rok: 2000
Nuty zapachowe: goryczka, neroli, bergamotka, cynamon, imbir, Lapsang Souchong, anyżek, miód, wanilia, drzewo gwajakowe.

ryc. 1. http://gotowanie.onet.pl
ryc. 2. www.fragrantica.com

ryc. 3. www.ifood.tv


Korzystając z okazji: życzę wszystkim spokoju, radości i odpoczynku. I wielu pięknie pachnących, zostających na lata w pamięci chwil.