2013/10/20

Przywyknąć do róży

A więc nie ustaję w testowaniu (nie ma to jak zarzucić dobrym "awięcem" na początku zdania w piękne niedzielne popołudnie). Nic nowego. Znaczy sporo, bo co chwilę pachnę czymś nowym. Zaiste, wielce mi to odpowiada. I cały czas mi mało. Jak ja bym chciała mieć kilka dodatkowych ramion... oraz nosów, przede wszystkim wtedy, gdy wybywam na zapachowy spacer, żeby móc najpierw spryskać kolejne fragment skóry wszystkim tym, co mi w nos wpadnie, a potem chłonąć kolejne molekuły bez opamiętania. Czasem obrywa się psikiem mojemu towarzyszowi niedoli zwanej życiem, co znowuż nie zawsze bardzo go cieszy, szczególnie jak ogłuszę go jakimś w jego mniemaniu śmierdzielem. I potem muszę wysłuchiwać, jaka to ja zła i niedobra, a moje zachowanie powinno  zostać ujęte w konwencjach dotyczących praw człowieka oraz tych o zakazie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia. Życie! A przecież powinien się cieszyć, że oszczędzam go, jak mogę i kwiatkami nie raczę. Najwidoczniej z czystego masochizmu kwiatki testuję na sobie.


Arabian Nights Collection Musk Oud od Kiliana to... róża. Najpierw różowa, rozdelikacona drobnymi, odświeżającymi cytrusami (kwaskową cytryną i słodkimi mandarynkami) i różano-cytrusowym geranium. Ale już po chwili gęstnieje, ciemnieje, nabiera coraz bardziej czerwonych odcieni, staje się cięższa i bardziej oleista.  Przez jakiś czas niemal nic innego poza jej intensywnym aromatem nie dobiega z mojej skóry.

Ale w końcu powoli zaczynają rozlegać się jak małe dzwonki nuty kardamonu. Nie za dużo. I pojawia się goryczka - zielony, ziołowy piołun. Rozpoznaję też nieśmiałe, delikatnie zwierzęce niuanse. Wyważone, nie za ostre, nie gryzące w nos i odstręczające, a ciepłe i przykuwające uwagę. Oud. Oud w wersji cywilizowanej, bardziej o drzewnym, tylko odrobinę stęchłym odcieniu, a nie dziki, ostry, plastikowo-lizolowo-szpitalny.  I zdecydowanie go za mało. Poważyłabym się nawet o opinię, że to nie oud, a impresja na jego temat, wyobrażenie, jakie o nim miał Alberto Morillas. Paczula podkreśla drzewność aromatu i dodaje całości ziemistego zabarwienia. 

Róża robi się delikatnie słodsza, zielonkawa, jakby została nam podana wraz z gałązką, na której wyrosła. I w końcu pojawia się kadzidło - kadzidło lekko dymne, przestrzenne, w którego nuty wplątane są nuty cyprysu. I dobrze. Bo inaczej róża zbyt obciążałaby zapach, ciągnęłaby go ku skórze, a kadzidło z cyprysem sprawiają że zapach wypełnia się powietrzem, ożywa i wibruje.


Staram się różę polubić, a przynajmniej zaakceptować. Wiem, że jak do niej przywyknę, przestanie tak drażnić, odstawać i wybijać się ponad wszystkie inne składniki. A przyjemnie zaprawiona kadzidłem i paczulą róża trwa w Musk Oud bardzo długo. I co ciekawe, po kilku godzinach znowu zaczynają wydobywać się z niej cytrusowe niuanse, delikatne, słabiutkie, ale jednak są. Róża, choć trwa niestrudzenie, łagodnieje. Piżmo sprawia, że zapach staje się milszy, przytulniejszy. A potem robi się bardziej miękko. To pewnie przez kilka kropli rumu, które przyjemnie spija się ze skóry... 


Rok: 2013
Nos: Alberto Morillas
Nuty zapachowe: 
Nuty głowy: cytryna, mandarynka, kardamon, kolendra
Nuty serca: cyprys, bułgarska róża, geranium, piołun
Nuty bazy: rum, kadzidło, oud, piżmo, paczula

Ryc. 1 i 3. www.bykilian.com

2013/10/18

W wetyweriowym lesie

Zaraz popełnię pochwalną notkę. A wszystkiemu winny jest Pirath! Że tak zacznę z grubej rury. Winny, bo to od niego dostałam potężną próbkę zapachu, którego testowanie sprawia mi ostatnio wiele radości. Dziękuję Ci bardzo! :)

Les Exclusifs de Chanel Sycomore to zapach, który w wielce pozytywny sposób miesza mi w głowie. Otwarcie jest zielono-cytrusowe, lekkie, świeże. Zakładam, że za tę cytrusowość odpowiedzialne są między innymi aldehydy. Zielone, świeże niemal brzmienia cyprysu zaczynają mieszać się z dosadnie zieloną, słonawą wetywerią. Ale na tym nie koniec, bo oto pojawia się mój ulubiony moment otwarcia - wetyweria zaczyna być mocniejsza, bardziej drzewna, ciemnieje, brunatnieje wręcz, pojawia się gorzkawa, mroczna i lekko dymna warstwa. Do moich nozdrzy dobiegają nuty gorzkiej czekolady i czarnoziemu. Szczególnie zapach ziemi rozkosznie drażni nos, zatykając go niemal wilgotnym pyłem. Ale kolejne kilka sekund wszystko zmienia, bo ziemia cichnie, gorzka czekolada - choć nadal gorzka - kurczy się i pojawia się niemal gładź polerowanego ciepłą dłonią hebanu.  Niesamowicie uwodzicielski zapach.


Mija kolejne kilkanaście sekund i zapach znowu staje się bardziej zielony. Ja wiem, że teoretycznie przez pierwsze momenty nie powinnam może nie odklejać nosa od własnego łokcia, ale nie mogę się powstrzymać. Zmiany w zapachu następują tak szybko, są jak mrugnięcia powiek i za nic nie chcę ich przegapić. Jestem urzeczona pięknem tego otwarcia, staram się go w głowie odtwarzać ciągle i ciągle, i ciągle, bez przerwy.

Po tym błogim szaleństwie z początku, zapach się uspokaja. Uspokaja na tyle, że wszelkie zmiany są powolne i niemal niedostrzegalne.


Generalnie na skórze niepodzielnie króluje wetyweria. Zielona, mszysta, z drzewnymi niuansami, słonawa, momentami niemal kadzidlana i odrobinę dymna. Przez kilka chwil zapach wydaje się słodszy, typową dla tytoniu słodyczą, nieoczywistą. Nawet akordy ziemisto-pudrowego fiołka i różowego pieprzu zabrzmią w tle, jakby tylko dla podkreślenia mocy wetywerii. Owszem, w bazie czuć drzewne nuty, ale nijak nie przypominają mi zapachu sandałowca. Nie ma ani grama mleczności, orzechowej miękkości, oleistości. Wyczuwam raczej drgania cyprysu. I przez wiele godzin rozpływam się w urodzie tej kompozycji jak w męskich ramionach.

Sycomore jest zapachem trwałym. Bardzo trwałym! Jedyne moje "ale" do niego... Podobno prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale jak kończy (że tak przypomnę słowa, ekhem, wieszcza). Niestety, nie tym razem. Nie w moim przypadku. Bo po długim czasie trwania na skórze wetyweria postanawia się na mnie wypiąć i się kwasi. Czyli zdecydowanie wolę uwodzącą mój nos grę wstępną.


Rok: 2008
Nos: Jacques Polge, Christopher Sheldrake
Nuty zapachowe: wetyweria, sandałowiec, aldehydy, tytoń, fiołek, cyprys, jałowiec, różowy pieprz, przyprawy

Ryc. 1-2. Boski Sean Connery
Ryc. 3. www.chanel.com

2013/10/16

Do poczytania... lub przejrzenia

Luca Turin i Tania Sanchez. Można ich lubić lub nie. Można uważać ich za autorytety w dziedzinie perfum, można też za szarlatanów. Można się z nimi zgadzać, można też się kłócić. Wolnoć Tomku. Ja tam się nie kłócę, nie rozwijam też czerwonych dywanów pod stopami (choć jak najbardziej podziwiam węch, wiedzę i doświadczenie Turina), a po prostu z ciekawością zaglądam do przewodnika "Perfumes, the A-Z guide" i sprawdzam, jak bardzo moje i autorów odczucia co do zapachów się różnią (lub jak bardzo są zgodne). I przyznam szczerze, że mam frajdę z czytania krótkich recenzji (ponad 1800)... szczególnie moich ulubionych kompozycji, które czasem oznaczone są zaledwie jedną gwiazdką lub dwoma (perfumy oceniane są następująco: 5 gwiazdek - arcydzieło, 4 gwiazdki - zapach polecany, 3 gwiazdki - zapach dobry, 2 gwiazdki - autorzy zapachu nie polecają, 1 gwiazdka - należy unikać). Wcale się za ubliżanie moim soczkom nie obrażam. Czyli nadal z rozkoszą będę zlewać się oznaczonym jedną marną gwiazdką "owocowym płynem do płukania ust", czyli Jade Oliviera Durbano.

Nie mogę powiedzieć, że ten przewodnik to biblia, którą każdy perfumofil (a raczej perfumomaniak) powinien mieć na półce. To nie jest biblia. To nie jest encyklopedia. Owszem, można znaleźć kilka ciekawych informacji we wstępie lub dłuższych recenzjach. Tak jak i na perfumeryjnych blogach. Nie powinno się jednak bezkrytycznie stosować do "zaleceń" Turina i Sanchez (jak i żadnego blogera czy perfumomaniaka). A dlaczego? Bo najlepszy zapachowy arbiter elegantiarum to nasz własny nos. A interpretacja zapachów jest zawsze subiektywna. Zawsze! Nie dajmy sobie wmówić inaczej!




I chyba sama Tania Sanchez we wprowadzeniu ujęła sprawę w sposób właściwy, choć być może zupełnie niezamierzenie (najważniejsze zdanie pozwolę sobie wytłuścić):

"Do not be seduced by celebrities, by clever ad campaigns, by beautiful bottles and boxes, by high price tags, by exclusivity, by lush official descriptions, by exotic ingredients, by promises. Believe your nose only. Do not wear a fragrance just to wear fragrance. Make sure it is better than nothing. And if you love something, buy two bottles, because next time the thing may be changed or gone" (s. 32).


2013/10/11

Wypłynąłem na turkusowego przestwór oceanu*

Urodziłam się w marcu roku pańskiego (i tu następuje niezrozumiały bełkot). Jestem zodiakalną rybą. I tak jak każda ryba wodę kocham. Relaks w wodzie, nad wodą? Bezcenny. Zapach rzeki, zapach jeziora, zapach oceanu wywołują u mnie błogi uśmiech. I wydawałoby się, że jestem celem idealnym dla wszystkich nosów tworzących zapachy ozonowo-morskie. Nic bardziej błędnego. Nie lubię zapachów morskich, bo przez nie niebezpiecznie zbliżam się do granicy migreny. Nie znoszę, wzdrygam się na sama myśl o nich. Przynajmniej wzdrygałam się. Do czasu...


A no do czasu aż nie poznałam perfum pięknych, przejmujących i w cudowny sposób oddających ducha woni oceanu, zapachu fal rozbijających się na potężnych skałach... Od razu powróciły wspomnienia z wakacji, przed oczami stanęły mi cudowne widoki (które na szczęście udało mi się utrwalić na zdjęciach), a na ustach wykwitł uśmiech.

Turquoise Oliviera Durbano nie jest marną imitacją zapachu morskiego, nie jest irytująca, sztuczną, drażniącą wonią wywołującą migrenę. To najwspanialsza interpretacja zapach oceanu w perfumach. Terpentynowe nuty (niemal z odrobiną mięty) i morszczyn z suchym kadzidłem to fale rozbijające się na rozgrzanych słońcem skałach, pokrytych algami. 


Jak wspomniałam, skały są rozgrzane od słońca, kiedy nie sięga ich fala, pachną sucho i lekko pyliście. Kiedy o ich rozgrzaną powierzchnie rozbija się biała piana, zapach staje się bardziej wilgotny, pył i kurz nawilgają, jakby wąchało się trzymany w ciepłych dłoniach mokry piasek. Zapach alg jest intensywny, wiruje w powietrzu z każdą kolejną falą. 

Na szczycie skarpy, na której stoję, rozkoszując się tym oceanicznym widowiskiem, rosną pokryte zielonymi igiełkami sosny. Ich żywiczny zapach wpada do płuc przy każdym kolejnym wdechu. I jałowiec, który wzbogaca tylko doznania.


A już po kilku minutach zaczynają pojawiać się delikatniejsze, lekko rozwodnione nuty kwiatowe - lotos, lilia, a także aromat trzciny. Czasem niemal mam wrażenie, że wyczuwam ze dwa-trzy kłosy wilgotnej lawendy. Nie pytajcie mnie skąd, nie wiem. Kadzidło ma zdecydowanie dwa oblicza - gęsta  lepka żywica i słup szarobiałego dymu. Ocean jest pięknie turkusowy.


Im dłużej na skórze, tym spokojniej, fale są coraz niższe, mniej zawzięcie rozbijają się na wystających z oceanu skałach, które popołudniowe słońce ogrzewa coraz słabiej. Na brzegu można dostrzec krzew dzikiej róży pokryty małymi, czerwonymi owocami. Robi się odrobinę miodowo, puszyście ambrowo.



*Wiem, że nie muszę Wam wyjaśniać, parafrazą czego jest tytuł dzisiejszej notki, ale dla porządku jedynie dodam, że pierwszego wersu "Stepów akermańskich" Adama Mickiewicza (na wszelki wypadek, gdyby jakaś zagubiona dusza-maturzysta zabłąkała się na moim blogu, tytuł zapamiętała, a potem tak chciała zacytować na maturze).

Rok: 2009
Nos: Olivier Durbano
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: terpentyna, owoce dzikiej róży, elemi, somalijskie kadzidło, kolendra, jałowiec, trzcina, kwiat lotosu, morszczyn, lilia, nieśmiertelnik, miód, mirra, ambra

Ryc. 1-4. Moje własne, czyli wspomnienia z wakacji.

Uroboros

Udało mi się poznać coś, na co czekałam, przebierając ze zniecierpliwienia nóżkami. Kolejne, dziewiąte dzieło genialnego perfumiarza Oliviera Durbano. Czasem myślę, że mogłabym mieć wszystkie jego twory z Bijoux de Pierres Poemes, stojące równym rządkiem na półeczce, pasujące do każdego dnia, koloru ubrania i nastroju. A zresztą, co ja będę przed Wami udawać - nie czasem, a bardzo często i nie myślę, że mogłabym mieć, a chcę mieć. I jak będę kiedyś obrzydliwie bogata, to zakupie sobie brakujące do kolekcji flakony (na razie mam "marne" dwa: Jade i Black Tourmaline). 

To dziewiąte dzieło zamyka serię (z jednej strony bardzo mnie to martwi, bo kamienie Durbano są niedoścignionym wzorem perfumiarstwa, a z drugiej z niecierpliwością czekam na nowe pomysły i nowe opowieści). Tym razem kamieniem, który zainspirował zapach, jest... kamień filozoficzny. Lapis Philosophorum.

O alchemikach napisano już wiele. Ich poszukiwania zapłodniły umysły niezliczonej ilości pisarzy, scenarzystów, filmowców i przeciętnych zjadaczy chleba. Mnie też fascynują. Ale największą słabość mam do pewnego symbolu, który z alchemikami również jest łączony (choć nie tylko), a który od wielu lat traktuję jako swój, hmmm, amulet. Uroboros - symbol nieskończoności, jedności, odradzania się, jednoczenia przeciwieństw... w symbolice alchemicznej jest odpowiednikiem kamienia filozoficznego. 


Lapis Philosophorum Oliviera Durbano to taki zapachowy uroboros. Jest zakończeniem pewnego etapu, ale również początkiem czegoś nowego, nie wspominając o tym, jak wiele przeciwieństw w sobie łączy. Zapach jest niesamowity. Nie wiem, co moja skóra z nim wyczynia, ale wszystkie poszczególne składniki stapiają się niemal w jedno. Trudno mi wyłapać poszczególne elementy tej olfaktorycznej układanki. Kolejne nuty zapętlają się, cichną i rozbrzmiewają na nowo.


Nie należy się po tym zapachu spodziewać wolt i ewolucji, mój nos uparł się, że są tylko dwie fazy zapachu i na dodatek tak bardzo się od siebie nie różnią. 

Od otwarcia do niemal samego końca czuję coś, czego do końca nie jestem chyba w stanie określić. Gęste, zawiesiste niemal aromaty wina (a raczej winnego osadu), trufli i jałowca nurzające się w przestrzennym mentolu i mirrze oraz innych żywicach. To połączenie jest tak nietypowe, tak oryginalne, tak niespodziewane (a przy okazji zachwycające), że czuję wewnętrzny przymus ciągłego obwąchiwania własnej reki. Czasem do nozdrzy dolatują niuanse gorzkiego grejpfruta, a raczej grejpfrutowych pestek (koniecznie rozgryzionych), i ambry. I tak trwają i trwają, i trwają...

I tak ta kompozycja pozostaje niezmienna przez kilka godzin. W końcu zaczyna pojawiać się więcej kadzidła, które wcześniej dźwięczało sobie tak cichutko, że w orgii mocniejszych nut było niemal niedostrzeganą klamrą spinającą w jedno pozostałe składniki. Zapach robi się przestrzenniejszy, jakby bardziej wypełniony powietrzem, ale jednocześnie cieplejszy, przytulniejszy niemalże, ogrzany cielistym piżmem i lekko woskową mirrą. 

I tak bym chciała, żeby - jak ten Uroboros - Lapis Philosophorum pożerał na mojej skórze swój ogon i nieustannie odradzał się, był nieskończonością, wiecznym powrotem i wiecznym trwaniem. 




Rok: 2013
Nos: Olivier Durbano
Nuty zapachowe: tatarak, jałowiec, rum, białe trufle, grejpfrut, osad z wina, kadzidło frankońskie, jadłoszyn, ambra, mentol, opoponaks, mirra, piżmo, mech dębowy

Ryc. 1. Wyobrażenie uroborosa autorstwa Theodorosa Pelecanosa z 1478 r. alchemicznego traktatu "Synosius". http://en.wikipedia.org
Ryc. 2. Przedstawienie uroborosa znalezione gdzieś w sieci.
Ryc. 3. Sztych autorstwa Lucasa Jennisa (1590-1630) z alchemicznego traktatu "De Lapide Philosophico". http://en.wikipedia.org