2013/11/05

Powrót do źródeł

English version below

Jak już zdążyliście się zorientować, czytając moją ostatnią notkę, odkryłam Amerykę, czyli dostrzegłam uroki pisania po angielsku (przynajmniej od czasu do czasu, o ile okoliczności przyrody na to pozwolą), a przy okazji pacnęłam się dłonią w czoło, że to takie "łatwe" i powinnam była wpaść na to dużo wcześniej. Czyli takich notek będzie więcej. 

Wiem, że są ważniejsze rzeczy na świecie, ale chciałam się czymś podzielić: chodzą za mną klasyki. Uff, wyrzuciłam to z siebie. Dziwnie to może zabrzmieć, szczególnie w uszach tych, dla których wszystko co nie jest nowością, "śmierdzi", za przeproszeniem, starą babą, ale cieszy mnie to, a na wąchanie kolejnych klasyków napalam się jak szczerbaty na suchary. Ostatnio za każdym razem, kiedy tylko nadarza się taka okazja, wącham Shalimary, Mitsouko, a nawet Habit Rouge... i mimo, że nie zawsze jest mi z nimi po drodze, nie sposób się nimi nie zachwycać. Jak ja bym chciała powąchać je zanim przeszły, przepraszam za przekleństwo, reformulację. 

Ale, porzućmy smutki! Dziś będzie o wspaniałej orientalno-przyprawowej kompozycji, która na rynek trafiła w 1953 roku... najpierw jako olejek do kąpieli, czyli  Youth-Dew od Estée Lauder, prosto z mojego własnego, zanabytego drogą kupna flakonu (nieważne, że ze zreformułowanym soczkiem, choć wierzę, że wersja vintage byłaby o niebo lepsza). 


Otwarcie skrzy aldehydami, słodkimi, soczystymi owocami, delikatnymi kwiatami (przede wszystkim ciemnoróżową różą o lekko woskowej barwie) i - co najważniejsze - różnymi przyprawami. Poza cynamonem i goździkami wyczuwam gałkę muszkatołową i szczyptę kardamonu. Przyprawy z odrobiną wanilii podkreślają delikatne jadalne niuanse kompozycji (na szczęście nie są na tyle jadalne, by od nadmiaru słodyczy zrobiło mi się niedobrze). Aldehydy i owoce znikają błyskawicznie. 

Niezwykłe jest to, że wszystkie kwiaty, mimo że niezbyt intensywne, są tak łatwe do wychwycenia: róża, jaśmin, ylang-ylang, orchidea (bardzo podobna do tej znanej z Black Orchid Toma Forda, oczywiście w dużo, dużo łagodniejszym wydaniu), a przede wszystkim najintensywniej z mojej skóry się unosząca konwalia. Niestety, jest zbyt mydlana, jak na mój gust, zatem nie powiem, żeby mi się to podobało. Ale to nie kwiaty stanowią prawdziwe serce zapachu, a przyprawy: cynamon i goździki  - gęste i gustowne - doprawione słodkawą wanilią. Mój ulubiony moment to ten, kiedy spod cynamonu, goździków i wanilii zaczynają wynurzać się wszystkie kadzidlano-balsamiczno-ambrowe nuty. I właśnie ten akord jest piękny. Ciemny i ciepły jednocześnie, przytulny i dojrzały. 

Im dłużej zapach na skórze, tym bardziej suchy się wydaje. W pewnym momencie zaczynam czuć suche, ogrzane promieniami słonecznymi kamienie. Kadzidło, pylista paczula, gorzkawy mech dębowy, słonawa wetyweria. Cudowny zapach! 


Rok: 1953
Nos: Josephine Catapano
Nuty zapachowe: 
Nuty głowy: aldehydy, pomarańcza, przyprawy, brzoskwinia, narcyz, lawenda 
Nuty serca: cynamon, liść czarnej porzeczki, orchidea, jaśmin, goździki (przyprawa), ylang-ylang, róża, konwalia, nuty przyprawowe 
Nuty bazy: balsam tolu, balsam peru, ambra, paczula, piżmo, wanilia, mech dębowy, wetyweria, kadzidło 


As you realized after my last post, I invented the wheel, meaning I realized that writing in English (at least from time to time) wasn't such a bad idea and I should do it much earlier. So be prepare. More to come. 

I know that more important things happen all over the world, but I have to share it: I crave for classics. I said it. Strange as it sounds (especially for those people who smell old lady in every not so popular right now fragrance) I am happy with this, "happier than a witch in a broom factory" (I'm sorry, I just had to use this slogan, there was no point in fighting with it, it's stacked in my head since I heard it in the TV ad for a first time). Recently every time I can, I sniff Shalimar, Mitsouko, Habit Rouge... and they are wonderful (even if some of them might not be my cup of tea). The only problem is I would really love to sniff  pre-reformulation versions.

But put a sad face aside. Because today I'll give you wonderful oriental spicy, first launched in 1953... as a bath oil, Youth-Dew by Estée Lauder straight from my own bottle (and I don't mind that it is reformulated juice, although vintage one would be more appreciated). 


Opening is a little sparkly with aldehydes, sweet and juicy fruits, soft flowers (especially dark pink rose, just a bit waxy) and - what is most important  - different spices. Beside cinnamon and clove I definitely trace nutmeg and a pinch of cardamon. Spices with a hint of vanilla create a little gourmandy nuances, not too much gourmandy, so I don't feel nauseous. Aldehydes and fruits disappear pretty quickly. 

It is amazing that all flowers, although not too overpowering, rather still soft, are so easy to detect: rose, jasmine, ylang-ylang, orchid (which is quite similar to one known from Tom Ford Black Orchid, but of course a lot, and I mean a lot, softer) and - on my skin - the strongest of all lily-of-the valley. By the way, lily-of-the-valley gives me this little soapy feeling, and to be honest, it is not my favorite moment. But flowers aren't meant to be center of the fragrance's heart. It is everything about cinnamon and cloves, which are rich, opulent and quite tasteful, with sweetish, soft vanilla facets. My favorite moment is when from under cinnamon, cloves and vanilla all the incense-y, balsamic and ambery notes start to show of. It is definitely a really great accord. Dark but warm at the same time, cozy, mature.

The longer composition sits on the skin, the drier it is. At some point it smells like a dry, warmed by the sun stones. Incense, dusty patchouli, bitterish oakmoss, salty vetiver. Simply gorgeous! 


Year: 1953
Nose: Josephine Catapano
Notes: 
Top notes: aldehydes, orange, spices, peach, bergamot, narcissus, lavender
Middle notes: cinnamon, cassia, orchid, jasmine, cloves, ylang-ylang, rose, lily-of-the-valley, spicy notes
Base notes: tolu balsam, peru balsam, amber, patchouli, musk, vanilla, oakmoss, vetiver, incense

2013/10/30

Kilka słów (I) / A few words (I)

English version below

Jak burza wpadłam dziś do jednego z wielkich sklepów handlowych, bo, po pierwsze, nie miałam za wiele czasu, po drugie, byłam w okolicy, po trzecie, wydumałam sobie, że czas na nową zalotkę (nie ma to jak dziwaczne narzędzie tortur stosowane "naocznie" z własnej, nieprzymuszonej woli), po czwarte, chciałam co nieco obwąchać. Zatem troszkę popsioczę, czyli dziś o dwóch zapachach, których regularnej recenzji nie chciałoby mi się pisać. Niemniej, wcześniej rzecz godna zakomunikowania: gdyby ktoś był w Nowym Jorku, choćby i przelotem, niech pamięta: Barneys (Manhattan, Upper East Side) ma ekskluzywną, butikową linię Serge'a Lutensa. Uwierzcie na słowo, wyeksponowane flakony-dzwonki wypełnione perfumami niemal we wszystkich kolorach tęczy wyglądają jak małe klejnoty.

De Profundis od Serge'a Lutensa nie jest, niestety, tym, czego się spodziewałam po nazwie. Lektura nut odkryła prawdziwe oblicze kompozycji.  A co wyrosło na moim nadgarstku? Chryzantema, chryzantema, nuty zielone, wazon wypełniony wodą podprawioną fiołkowo-chryzantemowymi bąbelkami, fiołek, chryzantema, nuty zielone. Kadzidła jak na lekarstwo, tak samo nut ziemistych. Żeby chociaż te chryzantemy były przywiędnięte, żeby choć ziemia i kadzidło wybijały się odrobinę z niebytu, a woda w wazonie była nieświeża, kompozycja bardziej pasowałaby do nazwy. Chciałabym z głębokości wołać, bardzo bym chciała, ale nie mam czasu, bo pląsam po chryzantemowej łące. Hasam nawet.  


Tak się złożyło, że nogi poniosły mnie do "kramiku" z flakonami Terry de Gunzburg. Och, jak ja chciałam przetestować Terryfic Oud... ale jeszcze nie ma go w Stanach, wyobraźcie sobie. Poczekam. Tymczasem powąchałam co nieco i zdecydowałam, że na nadgarstku wyląduje Ombre Mercure. I w sumie nie najgorszy ten soczek. Absolutnie nie w moim typie, ale obiektywnie całkiem przystojna z tej kompozycji istota. Pudrowo-paczulowo-benzoesowa. O dziwo, na mojej skórze w ogóle nie pojawia się róża, jaśmin i ylang-ylang również nieśmiało siedzą cicho, jest delikatnie irysowo, trochę zamszowo, pudrowo i waniliowo-benzoesowo. A czasem nawet kilka kropli koniaku wypłynie na wierzch. W sumie, choć niezaskakująco, smacznie. 


A na bloterach wącham sobie Sarrasins i La Myrrhe Lutensa...

Serge Lutens De Profundis
Rok: 2011
Nos: Christopher Sheldrake
Nuty zapachowe: fiołek, nuty zielone, nuty ziemiste, chryzantema, śliwa, kadzidło

Terry de Gunzburg Ombre Mercure
Rok: 2012
Nos: Jacques Fleury, Arthur Le Tourneur d'Ison, Karine Vinchon Spehner, Sidonie Lancesseur
Nuty zapachowe: liść fiołka, irys, fiołek, korzeń irysa, róża, ylang-ylang, jaśmin, paczula, benzoes, sandałowiec, wanilia.

Ryc.1-2. www.fragrantica.com


I dropped by one of the huge shopping mall earlier today, just for a one second. Firstly, I didn’t have too much time, secondly, I was in a neighborhood, thirdly, I thought that it was high time for a new eyelash curler (there is nothing like strange torture device you can use on yourself strictly for a vanity and pleasure), and finally, I desperately wanted to sniff something. So here we go, this is me complaining: two fragrances but non of them good enough for proper review. Nevertheless, one important announcement (in my not so humble opinion) for anyone who is planning short or not so short visit in NYC: in Barneys (located on the Upper East Side) you can see/touch/sniff exclusive Serge Lutens line. Believe me, all the bell-like bottles of perfumes filled with juices with all colors you can imagine look like beautiful, little precious gems.

De Profundis by Serge Lutens isn’t what I expected considering its name. Reading about the notes prepared me a little for what might come. Want to know, what bloomed on my wrist? Chrysanthemum, chrysanthemum, green notes, vase full of fresh water seasoned with flowery bubbles, violet, chrysanthemum, green notes. Composition is as full of incense and soil tincture as my wardrobe full of pink clothes. If only those chrysanthemums were withered, if only incense and tincture soil could be caught by my big nose, if only water in a vase wasn’t so damn fresh, name of this fragrance would fit it better. I’d really love to call from the depths, but I don’t have time, I am dancing on this chrysanthemum meadow. I am frolicking even.

Just by a pure coincidence I went to the stand with Terry de Gunzburg bottles. Oh gosh, I was so eager to taste Terryfic Oud. But it is not available in USA, yet. Can you imagine? But I’ll be patient. Meanwhile I sniffed some of the others scents, and one of them seemed good enough to try it on my wrist. Ombre Mercure. It is not bad. Not bad at all. It is totally not my cup of tea, but – objectively – it is pretty handsome creature. Mainly powder, patchouli and benzoin. Surprisingly, this time my skin blurred all rosy accents, and jasmine and ylang-ylang were too shy to show off. Just a pinch of orris root makes everything a little suede-ish, which mixes nicely with powdery, vanilla base. Sometimes I can even taste few drops of the cognac. To sum it up: nothing astonishing although quite toothsome.

And straight from a paper strips I am sniffing Sarrasin and La Myrrhe by Serge Lutens…

Serge Lutens De Profundis
Year: 2011
Nose: Christopher Sheldrake
Notes: violet, green notes, soil tincture, chrysanthemum, plum tree, incense

Terry de Gunzburg Ombre Mercure
Year: 2012
Noses: Jacques Fleury, Arthur Le Tourneur d'Ison, Karine Vinchon Spehner, Sidonie Lancesseur
Notes: violet leaf, iris, violet, orris root, rose, ylang-ylang, jasmine, patchouli, benzoin, sandalwood, vanilla.

2013/10/29

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zabierz*

Po ostatnim wysypie notek pochwalnych i perfumeryjnych peanów, wszystkich tych ochów i achów rzucanych na prawo i lewo, a przynajmniej ciągłego braku psioczenia i fujania przyszedł w końcu czas na poważny wpis, czyli w skrócie na... kolejny brak krytyki. Czy tylko ja mam wrażenie, że ostatnio jakoś ganienie mi nie idzie? Że wszystko mi się podoba? Że pozytywne opisy wypływają mi z opuszek stukających w klawiaturę tak płynnie, jak namawianie na kolejne zakupy z ust sprzedawcy miesiąca? Czy mnie tak łatwo kupić urokliwym zapachem, czy po prostu trafiam ostatnio na dobre kompozycje? A może się po prostu popsułam? Zima w tle?

Nieważne, jakie jest wytłumaczenie, nieważne, czy klepki mi się poprzestawiały, na urodę pewnych kompozycji nic nie poradzę. No bo co, na siłę mam ganić? Kiedy tak mi pachnie z łokcia, że aż się głodna robię... No ładnie, wygadałam się. Dziś będzie jadalnie.

A tak naprawdę szukałam kolejnego agarowca (bo przecież moje nieustające poszukiwania agarów, jak sama nazwa wskazuje, nie ustają). Jakiś czas temu wybrałam się w tym celu do butiku Aedes de Venustas doskonale przygotowana, dzierżąc w dłoni jak berło karteczkę z listą perfum, które koniecznie muszę powąchać. A jak już powąchałam Oud for Love The Different Company z blotera, tak kilka sekund później cieszyłam się aromatem dobiegającym wprost z mojego ramienia. A potem to już tylko krok dzielił mnie od zdobycia maleńkiej próbki.


A zapach to naprawdę przyjemny. W otwarciu ostrzejszy: złoty, słodko-gorzki szafran, kremowy sandałowiec, lekko pikantne ziarna kolendry, delikatnie musujące kwieciste aldehydy, miodowo-dębowa gorycz whiskey i zaledwie odrobina oudu. Oczywiście, dla takiego ekstremisty jak ja - za mało oudu.

Kiedy pojawiają się kwiaty - tuberoza i ylag-ylang, przez kilka chwil boję się oddychać (bo z tuberozą się nie lubimy, a z ylang-ylang też jakoś nie do końca mi po drodze). Ale cuda się zdarzają i tuberoza, i ylag-ylang są tak delikatne, że nie mam czego się obawiać. A i irys, który też nie jest jakimś moim ulubieńcem, jest tu piękny, pudrowo-maślany, przypominający fakturą łaskoczącą opuszki palców powierzchnię miękkiego zamszu. A ponieważ wszystkie te elementy wygrzewają się na łożu z pięknego sandałowca, to już w ogóle robi się miło i leniwie. Wyczuwalna jest również cicha nuta goździków, tylko dodająca kremowości zapachu kropli pikanterii. 

Po chwili znowu rozbłyskają aldehydy jak bąbelki najlepszego francuskiego szampana. Przeplatają się z ponownie wyczuwalną whiskey - tym razem mniej miodową, a bardziej goryczkowo-dębową. Ale to nie trwa długo. Bo w końcu na talerzu pojawia się najsmaczniejszy deser - kremowy, balsamiczny, niemal nadający się do zjedzenia sandałowiec, do tego rozbrzmiewa akord złożony z waniliowego heliotropu, puszystej ambry, przyjemnego, otulającego piżma, słodkiego balsamu tolu i sporej ilości złotego karmelu.


A kiedy już nasycę się tym wspaniałym waniliowo-karmelowym creme brulee, zaczynam dostrzegać w bazie zamszowe brzmienia kastoreum i irysa. Oudu brak i, o dziwo, przeszkadza mi to tylko trochę. Może dlatego, że w tle cichutko nuci sobie zielono-ziemista, drzewna wetyweria, która sprawia, że ten słodki w gruncie rzeczy zapach trąci od czasu do czasu z ramienia bardziej dymnie.

Żeby nie było. Nie lubię słodyczy. Ani w formie przekąsek, ani tych zamkniętych we flakonach. Nie lubię i basta. Niemniej wielkimi krokami zbliża się zima. Najwidoczniej podświadomie mój organizm boi się zimna i nabiera chęci na zgromadzenie odrobiny sadełka... choćby i tego perfumeryjnego. A skąd taki tytuł? No jak to skąd. Przecież to wiersz o miłości! W nazwie perfum też jest miłość. A nie ma nic piękniejszego niż miłość... do jedzenia.


I żeby nie było, że same pozytywy tu wypisuję. Zapach jest miły, piękny. Ale dla mnie to jednak za mało. Nie zaiskrzyło na tyle między nami, żeby marzyły mi się ponadpróbkowe mililitry słodkiej kompozycji. Za to zjadłabym malutką porcję creme brulee. Taką maciupką.

*Konstanty Ildefons Gałczyński, Prośba o wyspy szczęśliwe.

Rok: 2012
Nos: Bertrand Duchaufour
Nuty zapachowe: whiskey, szafran, kmin, kolendra, aldehydy, dzięgiel, tuberoza, ylang-ylang, irys, sandałowiec, goździki, piżmo,  ambra, kocanka, wetyweria, laotański oud, kastoreum, heliotrop, karmel, balsam tolu

2013/10/23

Za dużo czy za mało?

Czy zostało coś jeszcze do powiedzenia? Są tacy, którzy uważają, że powstało zbyt wiele, że powinien nastąpić wielki koniec, jeżeli nie gigantyczna implozja. Są też tacy, a ja wśród nich, którym chyba zawsze będzie mało... Mało perfum z nutą agaru oczywiście. Bo to o niego przecież chodzi.


Agar/oud/oudh/aoud/drewno aloesowe - czyli drewno z poddanych wieloletniej mikozie drzew z rodzaju Aquilaria, jeden z najdroższych  składników stosowanych w przemyśle perfumeryjnym, który ostatnio - ku uciesze jednych i gderaniu drugich - dodawany jest do takiej ilości kompozycji, że perfumy z oudem w składzie (lub nazwie) niemal zalewają rynek tudzież wyrastają jak grzyby (sic!) po deszczu*. I choć agaru mi wiecznie mało, zgodzę się z tym, że za ilością nie zawsze idzie jakość. Niestety. Po pierwsze, kolejne perfumy z agarem często przypominają te poprzednie (powstało zdecydowanie zbyt wiele kompozycji powielających klasyczny mariaż agaru z różą). Po drugie, choć w nazwie perfum słowo oud/aoud się pojawia, wcale nie świadczy o tym, że w składzie choć kropla tego składnika się znajdzie (i nie mam na myśli używania syntetyków, imitujących zapach oudu, zamiast olejku naturalnego**). Zatem, czy może mi coś jeszcze wpaść w nos? Czy coś może mnie zadziwić?

Dzisiejszą notkę sponsoruje literka "P" jak Pirath. Ponownie bardzo Ci dziękuję za próbkę!

Po takim wstępie łatwiej zrozumieć, dlaczego podchodziłam do LM Parfums Black Oud jak pies do jeża. A tu niespodzianka, bo otwarcie to słodko-korzenna gałka muszkatołowa, ciepły kmin, tylko odrobinę przypominający zapach spoconego ciała, oraz piękne, lekko gorzkie kadzidło - nie za gęste, nieduszące i co najważniejsze, nie przypomina tego kościelnego. Ale to nie koniec. Bo od razu można wyczuć pojawiające się już w tle i rosnące z każdą chwilą akordy agarowe, idealnie wyważoną dawkę najpierw bardziej słodkawą, wiśniową niemal, a sekunda po sekundzie coraz bardziej lizolowo-politurowo-skórzastą, oraz zalążki tłustego, gęstego, gładkiego sandałowca.


Baza pojawia się bardzo szybko. Już po kilku krótkich minutach, kiedy słodycz gałki muszkatołowej słabnie, dają się wyczuć mocne, ostre, gryzące, zwierzęce nuty: cybet i kastoreum.  Zaskakująco urokliwie komponują się z tym drzewno-przyprawowo-agarowym koktajlem.  Po kolejnych kilkunastu minutach znikają. Znikają całkowicie i więcej się nie pojawiają. Spod nich natomiast wyłania się zapach iście piękny, złożony z miękkiego,  lekko kremowego sandałowca, balsamicznego, cielistego labdanum, ciepłego kadzidła, suchego cedru, delikatnej nuty łagodnego agaru i bardzo przyjemnej dla nosa wanilii. A także benzoesu. Kompozycja nabiera ambrowych niuansów, zaokrągla się. Po ostrym początku, końcowa faza wydaje się wyjątkowo perfumeryjna.

Generalnie mam jedno "ale", spore "ale". Cóż z tego, że zapach naprawdę piękny, skoro najpierw trzyma się blisko mnie, zbyt blisko, a potem znika z mojej skóry niemal z prędkością światła (no dobrze, aż tak szybko to nie)?


Nie mogę oprzeć się wrażeniu  że Black Oud jest delikatniejszą, łagodniejszą, bardziej wygładzoną wersją Black Afgano Nasomatto. Podobieństwo, szczególnie w fazie najmocniejszego brzmienia sandałowca, jest uderzające.

* Nazwa zrobiła się tak modna, że perfumy to nie wszystko (mam nadzieje, że linki z wyjątkowo drogimi produktami do włosów Philipa B wam się otworzą, zatem miłego oglądania: klik, klik, klik i klik). 
** Drzewa z rodzaju Aquilaria znalazły się na liście gatunków zagrożonych wskutek zbyt dużego popytu na agar. Zatem ze względów ekologicznych jak najbardziej rozsądnym jest wykorzystywanie takich syntetyków (np. Kilian Hennessy w swoich kompozycjach wykorzystuje tylko oud syntetyczny). Na marginesie, sandałowiec biały (indyjski), czyli Santalum album też jest gatunkiem zagrożonym w wyniku nadmiernej eksploatacji. Nie narzekajmy zatem, jeżeli w perfumach wyczujemy odpowiedniki zrodzone w szklanej fiolce.

Rok: 2012
Nos: Z lektury www.lmparfums.fr wynika tylko, że założyciel marki Laurent Mazzone współpracuje ze znanymi nosami, ale który z nich przyczynił się do stworzenia Black Oud, tego już nie zdradzono.
Nuty zapachowe:
Nuty głowy: gałka muszkatołowa, kmin, kadzidło
Nuty serca: oud, labdanum
Nuty bazy: sandałowiec, cedr, cybet, kastoreum, wanilia, ambra

Ryc. 1 i 3. www.fragrantica.com

2013/10/21

Na początku był Chaos

Na początku był Chaos. A żeby być dokładnym, był to rok 1996. Donna Karan wypuściła na rynek perfumy inne niż wszystkie, noszące właśnie nazwę bezładnej, nieuporządkowanej materii, z której wyłonił się świat. Stworzenie kompozycji zlecił mąż Karan, Stephan Weiss, on też zaprojektował flakon, który kształtem przypominał sopel lodu. Po kilku latach kompozycję wycofano, nie muszę dodawać, że ku rozpaczy wielu, wielu jej miłośników. Zapanowała perfumeryjna żałoba. Jednak po kilku kolejnych latach, w roku 2008, Chaos przywrócono światu i dla niektórych stała się jasność. Ale podobno to już nie było to samo...

Nie wiem, nie znam pierwszej wersji Chaosu. I prawdopodobnie już nigdy nie uda mi się powąchać oryginalnego soczku zamkniętego we flakonie-soplu. Poznałam dopiero jego nową odsłonę, z walcowatego flakonu, przypominającego odrobinę dezodorant lub farbę w sprayu, którą zgubił współczesny muralista (po raz kolejny mogę rozpocząć narzekanie, że moja pasja perfumeryjna rozpoczęła się odrobinę zbyt późno i zdecydowanie zbyt wiele mnie ominęło).

Chaos Donny Karan jest... przestrzenią. Chłodną i ciepłą jednocześnie. Otwarcie jest chłodne i ziołowe - intensywne, ostre nuty rumianku, szałwii i lawendy to szklana kula, w której zamknięto wszechświat. I mnie z tym wszechświatem. Kiedy od środka dotykam tej niemal niewidocznej powierzchni, czuję na dłoni chłód. Opuszki palców aż mrowią, jakby między nimi a molekułami roztopionego piasku kwarcowego przebiegał zimny prąd. Aromat kadzidła wypełnia dodatkowo chłodem tę szklaną przestrzeń. Ale chwilę później w środku kuli pojawiają się jak małe, generujące ogromną ilość energii eksplozje, czyli przyprawy: dentystyczne goździki, słodko-gorzki, pylisty cynamon, jakby lekko zwietrzały, gorzkawy szafran, suche, drzewne wręcz ziarna kolendry. Ciepło przypraw i chłód ziół nie mieszają się ze sobą, tak jak nie mieszają się ze sobą woda i olej. Przepływają obok siebie, krople jednego zawieszone są w drugim, ale się nie przenikają.


Oud, który w końcu pojawia się w kompozycji, jest lekko chemiczny, przypominający lakier lub rozcieńczalnik do farb. A raczej politurę. Drażni nos, niemal piecze, kiedy zaciągam się aromatem Chaosu. Ta nuta jest i niepokojąca, i przyjemna. Cielisto-skórzaste labdanum w bazie, miękkie piżmo, okruch ambry oraz sandałowiec ocieplają nieznacznie zapach. Jednak mimo tego dodatkowego ogrzania, wraz z każdym kolejnym wdechem nadal ma się poczucie odosobnienia, alienacji.


Nosząc na sobie Chaos, mam czasem wrażenie odwróconej klaustrofobii - to nie strach przed zamkniętą grubymi, ciemnymi murami małą przestrzenią,  a przed ciasnymi, szklanymi ścianami nieskończonego kosmosu, zamykającymi się nade mną, wokół mnie i tłamszącymi swą ogromną, ciężką pustką.  Jest to niesamowite wrażenie, które sprawia, że mój odbiór Chaosu zmienia się - raz nosi mi się go wspaniale, raz mam ataki paniki przy najdrobniejszym ruchu molekuł. Niemniej, za każdym razem w niezrozumiały sposób kompozycja mnie hipnotyzuje. 

To zdecydowanie relacja kocham-i-nienawidzę-jednocześnie-i-nie-wiem-jak-mam-sobie-z-tym-poradzić. Chcę Chaosem pachnieć i zamieram na samą myśl, że mogłabym się nim uraczyć. Marzę o pięknym, czarnym flakonie i nie chcę go w swojej kolekcji. I nie wiem, czy rozpaczać, że właśnie spiłam ostatnie krople dekantu, czy się z tego cieszyć. W mojej głowie panuje chaos.


Rok: 2008
Nos: ?
Nuty zapachowe: kolendra, lawenda, szałwia, rumianek, goździki, szafran, kardamon, cynamon, drzewo sandałowe, oud, piżmo